Sana Schrijft

Sana heeft weer doelen

2011-01-05T13:31:00.003+01:00

1. meedoen aan een hardloopwedstrijd van 10 km
2. vaker uitgebreid koken
3. eigen bedrijfje starten
4. Vriendje behouden
5. beter (=verstandig/haalbaar) plannen
6. naar Oerol gaan
7. wat projecten opstarten op huidige werkplek
8. leven volgens NU = NU
9. heel vaak smeren met bodylotion 'cocos' van bodyshop

Sana blijft grijpen naar die hand

2011-01-01T23:52:00.005+01:00

je bent er wel en je bent er niet
of eigenlijk ben jij er wel
en ik niet en wel
en niet
want
samen blijkt een Ding
voor mij en dus voor Ons

ik ken mijn rol niet voldoende
mis delen van het script
en de podiumvrees is groot
verdwijn nog telkens
in het rode pluche der toeschouwers
en laat mijn medespeler achter
met een vragende blik
en een reikende hand

#1

2011-01-01T23:42:00.003+01:00

Een huis, twee katten, een toezegging tot een prachtbaan, net geen 10 maar toch zeker een soort van wekeljks 9 km hardloperij, fijne momenten met m'n vriendinnetjes én ~~whaaa wat is dit nog steeds raar en wennen enzovoorts~~ een Vriend.

2010 was een Mooi Jaar.
Ik wens jou zo'n 2011.

Sana heeft nooit nooit gezegd, en dus

2010-08-29T09:54:00.002+02:00

ooit schreef ik
gister las ik
wat ik ooit schreef

ik las dat van zeventien
en van twee jaar terug
en het voelde als vandaag
en ook weer niet
want zo anders

de magie
van schrijven en lezen
en die van ontwikkeling

het vuurt brandt weer
nu hopen
dat de inkt ondertussen
niet
is opgedroogd

Sana & Elke en hun kijk op NL

2010-03-16T14:28:00.001+01:00

Sana zou het beter kunnen

2010-02-25T11:18:00.008+01:00

Ik vind het maar niks, scheppingsgewijs dan he.

Ik had gewoon ergens een knopje of een luikje gemaakt, en het zó met Eva afgesproken, dat als ze een klein krampje in haar onderbuik voelde, dat ze dan binnen 24 uur op het knopje zou drukken of dat luikje zou openen, waarna die vier eetlepels prut dan naar buiten konden stromen. Prut eruit, luikje dicht en hoppa, weer 28 dagen pure vrijheid.

Niks geen vijf dagen kreperen, panikeren bij 'ik voel nattigheid!', niet weer met een dot wc-papier in m'n onderbox naar de drogist moeten strompelen en niet weer -let op: TIP!!- met lauwe melk de vlekken uit m'n broek moeten schrobben.

Wellicht had ik het nog anders aangepakt: laat die hele menstruatiecyclus maar zitten, we regelen gewoon één internationaal telefoonnummer dat je kunt bellen als je denkt 'mwoah, lamakome, da kind'. Dan zou er eerst een leuke ouderschapscursus volgen, een theorie- én praktijktoets, gevolgd door een post-examen-training. En dan zijn we ook klaar met die barensweeën en uitgescheurde gebiedjes.

Anyway.

Ik zou het allemaal heel anders gedaan hebben, die schepping. Maar ik heb wat minder verstand van een vallend kabinet en oorlogje spelen. Financieel gezien zou ik er, gezien het gat in m'n hand, ook 'n potje van ~~maken~~ scheppen en hoe dat nou moet met dat gat in de ozonlaag (waar ik overigens niks van geloof, langekouweshitwinter), dat weet ik ook niet.

Maar toch.. dat ene stukje... daar zie (en voel, AUW, AUW) ik nog wel wat verbeterpuntjes.

Sana loopt achter

2010-02-23T11:52:00.001+01:00

Ik weet dat ik op een aantal gebieden ~~een beetje~~ achterloop, maar toch bizar hoe zelfs mijn lijf zich daarop aanpast.

De mevrouw in het ziekenhuis zei vanmorgen heel vrolijk: "Ja, ik denk toch echt aan een lichte vorm van acne."

Ben je zesentwintig.
In plaats van zestien.

#looptachter

Sana is trots

2010-02-21T10:53:00.003+01:00

Jaren geleden begon het om de kilo's. Of nou ja, om de kilo's die ik niet wilde. En dus liep ik hard. Met een vastberaden kop vol cijfertjes en berekeningen ging ik rennen. Zoveel minuten, zoveel meters, bladiebla.

Dat lukte niet. Na 200 meter deed er al ergens iets zeer, na 500 meter was ik buiten adem en in m'n kop was ik full time bezig met 'wanneer mag ik stoppen!?' en 'zijn die fokking 10 minuten al om?!?'.

Twee jaar geleden jaar was ik dat zat. Volgens velen zou hardlopen Echt Heel Lekker zijn en ik wilde dat ook Voelen. En dus moest er iets veranderd worden aan mijn aanpak. Ik ging zonder horloge op pad, liep elke keer een ander rondje zodat ik niét wist welke afstand ik liep en ging gewoon op pad. Als ik moe was, mocht ik wandelen -al wandelde ik een half uur- en als ik weer zin had, rende ik een stukje.

Dat lukte wel. Sterker nog, na 'n tijdje was ik een uurtje buiten, waarvan ik een half uur rende en, belangrijker nog, ik had het naar mijn zin. Ik genoot van het buiten zijn, van het zoeken naar leuke routes, naar mooie stukken natuur. Het ging niet meer om tijd of afstand, maar om het buiten zijn. Ik voelde eindelijk wat die hardlopers bedoelen.

Vorig jaar zat ik in Ghana. Daar is lopen an sich al een inspanning, dus hardlopen hebben we niet gedaan. Bij terugkomst ben ik een paar keer geweest, daarna kwam De Blessure. Heupen, rug, nek, alles deed gruwelijk zeer (iets met durale pijn bladiebla) en dat duurde. Een week, een maand, drie maanden, een half jaar, 8 maanden... ergens in december is het minder geworden, maar nog steeds is het niet over.

1 januari liep ik voor het eerst sinds Heel Lang weer hard met vriendinnetje. En dat ging goed. Een paar dagen later weer. En weer. En weer.

Afgelopen woensdag liep ik per ongeluk 4 kilometer en hoewel vaderlief het niet geloofde, vertelde Afstandmeten.nl dat ik gelijk had. Het voelde als 4 kilometer, en het waren er 4. Ape-trots was ik.

Vanmorgen besloot ik weer te gaan en te kijken of ik die 4 kilometer nog eens kon, of dat het gewoon te maken had met de manische bui van afgelopen week.

Maar.
Vanmorgen.
Liep.
Ik.
Er.
(met het zonnetje op,
en in mijn bol)
VIJF!!!!

Vijf hele kilometers.

Hallelujaaaaaaaaaaaaaaaa!

Sana vierde feest

2010-02-20T13:26:00.005+01:00

De afterparty is bijna net zo fijn als het feestje zelf. Beetje terugdenken, beetje terugvoelen en langzaam een Chai Latte wegwerken. En 'n fruitsalade.

Het was Feest gister en het was Fijn.
Een fijn feest.

Een relaxtheid in mezelf die ik slechts bij vlagen ken, lekker eten, lieve mensen. Zesentwintig jaar op aarde, en het voelt met regelmaat alsof het allemaal nog maar net gaat beginnen. Wat 'n heerlijk idee dat er nog zo'n vijftig jaar vóór me liggen die ik mag vullen met m'n vrienden, m'n werk, ballet, hardlopen, dansen, zingen, muziek maken, mooie dingen maken - en met mezelf.

Ik teken weer 'n jaartje bij.

Sana maakte vandaag

2010-02-15T21:27:00.006+01:00

De nacht bracht moord, doodslag en injectienaalden waardoor ik niets zou voelen, maar wel zou meemaken. Gelukkig bracht de dag leukere dingen:

Een rokje. Zelfgemaakt dus, he. Er mag geapplaudisseerd worden. Of gedanst. Dat deden wij namelijk, in onze nieuwe rokjes. Zij een tweekantenrokje met bloemetjes en stippen, en ik een rokje met ballen en een 'kanten' randje aan de onderkant. Wat niet van kant is, maar waar ik nog geen beter woord voor gevonden heb. Ik ben één en al blijheid.

En koekjes. Die maakte ik ook nog. Ergens tussen acht en negen vanmorgen. De nacht was gelukkig klaar, en ik wilde koekjes. Havermoutkoekjes. Dat ze iets te kort in de oven hadden gelegen, is lekker niet te zien op de foto.

's Avonds stond er nog een potje ballet op het programma en nu kruip ik met een Chai Latte op de bank voor een aflevering van Toren C.

Ik zeg,
dit is een mooie dag.
(Doe me ook eens zo'n nacht.)

Sana's monday morning

2010-02-15T10:51:00.002+01:00

Havermoutkoekjes in de oven
en Sana onder de douche.

Zo zie ik het graag.

Sana diepzeeduikt

2010-02-15T00:14:00.005+01:00

Soms wil ik duiken. Diepzeeduiken. De diepte in, de zwarte oneindigheid verkennen. Voorbij de schemerzone, daar waar het zonlicht niet meer komt. Ik wil de druk voelen van het water, de beklemmende stilte ervaren en de donkerte ‘zien’. De eenzaamheid, de leegte. Het koude water voelen tot in mijn botten. Ik wil weten hoe het was.

Ik ben benieuwd naar de wrakken. Wil ontdekken wat er nog over is van de gezonken schepen, en kijken hoe het er allemaal bij ligt. Ik wil weten wat waar te vinden is, en in welke staat van ontbinding het verkeert. Ik wil met mijn hand over het verweerde hout aaien en constateren dat het klaar is. Deze schepen zullen nooit meer varen.

Ik wil zien, voelen en weten. Ervaren. Want de zee ligt om de hoek, maar toch ben ik nog wel eens bang te vergeten. Elke versplinterde mast, ieder gebarsten raampje en elk kapot roer wil ik onthouden. Het mag niet zomaar verdwijnen - ik wil niet zomaar verdwijnen. Ondanks alles.

Ik wil diepzeeduiken.
Op zoek naar ‘ De schatten van de zee.’
Opdat ik niet vergeet
wie ik ben
en waarom.
En omdat het inmiddels goed is,
zoals het is.

En zodat ik opgelucht naar frisse lucht kan happen als ik weer boven kom, de zon zie, en weet dat het goed is, zo veilig aan land.

Sana's hoofd brabbelt

2010-02-14T16:35:00.002+01:00

Kouwwwe thee. En kouwwwe tenen. Kouwwwe vingers, ook. Alleen m’n onderrug is lekker warm. En de binnenkant van m’n wangen zijn ook aardig op temperatuur.

Sneeuw buiten. De tafel vol kralendozen. Een tevreden gevoel als ik kijk naar de zojuist gemaakte armband, hangend bij het Nieuwe Jurkje. Ga ik wel of niet hardlopen? Zal ik volgend jaar werkelijk daar werken? Een gapend huisgenootje op de bank. Leest al uren haar boek. Bijna jaloers. Doe me wat van dat relaxte. De pan op het vuur pruttelt. Of nou ja, dat wat erin zit, pruttelt. Moet er een spatie tussen ‘er’ en ‘in’? Te lui om op te zoeken.

Pleegpapa en –mama zitten in Portugal. Een maandje. Daar waar de zon wel schijnt en waar ik het Nieuwe Jurkje met gemak aan zou kunnen. Wachten op de lente. Groentetuintje maken, lange skeelertochten, picknicken en gitaarspelen in het park. Daar moet zeker ook een spatie tussen?

Ik wil schrijven, maar ik kan het niet meer. Worddocumenten blijven leeg, ook het kladblok in m’n telefoon vertoont een verontrustende leegte. Waar zijn de woorden gebleven? En de ideeën? Wat is er gebeurd met mijn antenne? Ik weet het niet. Gek. Wellicht ben ik er overheen gegroeid. Net als over de Mammutkast van Ikea. Je nes ais pas.

Het leven is een gek iets. Ik speel met het leven, soms speelt het leven met mij. Het leven is een speeltuin. Kreeg ooit dikke vette complimenten van een docent voor dat laatste zinnetje. Misschien was het compliment meer bedoeld voor het proces wat eraan (spatie?) vooraf ging. Het niet zo speeltuinerig aanvoelen van het leven. Doet er niet toe. Zou graag nog eens met hem kletsen. Wellicht eens mailen.

Bedenk me nu dat het kaartje van m’n fototoestel nog bij Vriendinnetje ligt. Onhandig. Vanavond dus de deur alsnog uit. Wat overigens insinueert dat ik nu niet meer ga hardlopen. Het is 16:25. Ik wilde 16.00 weg. Achter op schema. Excuustruus. Morgen weer een dag. Ga ik dan wel ’n stukske huppelen.

Sana uh... schrijft #oudestijl

2010-01-31T21:35:00.003+01:00

Woorden fladderen.
Net als ik.
Op en neer, en van links naar rechts.
Ongrijpbaar zijn ze,
en uiteindelijk dwarrelen de lege blaadjes
vragend op de grond.
En nu?

Alles fladdert,
een chaotische dans,
een wervelwind zonder begin en eind,
zelfs de dromen laten zich niet langer vangen.
Ik wil dit en dat en nee laat maar.
Kan vast niet.

Het fladdert,
alles fladdert.
Losse eindjes laten zich niet langer knopen.

Ik houd niet van dat gefladder.
Ik wil zacht en lieflijk en gestroomlijnd.
Ik wil gebundelde dromen,
geen losse blaadjes.

Een draaiboek wil ik
met her en der
een lege plek.

Maar de vogel in mijn hart wil vliegen,
hij ruikt de ruimte en schudt aan de tralies.
Dat moet haast wel een postduif zijn.
Zo één met een postzak vol verhalen,
brieven en telegrammen
over wat ik wil, kan, mag, doe,
ga doen, zal zijn, zal betekenen.

Ik wil mijn dromen laten fladderen,
de ruimte geven.
Maar wat als mijn vogel
de weg niet meer terug vinden zal
en dromen
lege blaadjes blijven?

Sana is teleurgesteld

2010-01-13T18:23:00.005+01:00

Misschien moet ik mijn zoektocht naar een job als PMT'er maar eens aan de wilgen hangen. Er zijn werkplekken zat waar nog heel wat te verbeteren valt. Jemig zeg.

Zo werd ik al tweemaal 'mevrouw Van Vliet' genoemd in reacties op sollicitatiebrieven, stond er boven een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek 'geachte mevrouw Kempe' en kregen we net twee dezelfde pizza's afgeleverd, terwijl we twee verschillende hadden besteld. Ik heet geen Van Vliet of Kempe, en natuuuuurlijk bestellen we geen twee dezelfde pizza's. (Sterker nog, als het aan mij zou liggen, zou ik per punt willen kiezen welke ingrediënten ik wil.) 't Was ook zeker niet de eerste keer dat het mis gaat als wij eten bestellen. Sterker nog.. Het gaat bijna nooit goed. Zou het een teken zijn?

Hoe moeilijk kan het zijn om een pizza-toko te runnen?! Of om de juiste adresgegevens in te vullen in een fokking STANDAARD brief?!? En welke collega schreef 'fitness' als 'fitnis' in de agenda op mijn werk?!?!

Sana houdt van macht

2010-01-11T06:42:00.008+01:00

Van de macht van het beïnvloeden van gedrag, het geruststellen van onrustige gedachten, het werken aan gedragsverandering, het relativeren van angstige gedachten, het aanleren van constructief gedrag, het reguleren van emoties..

Ik houd van het feit dat ik bovenstaande ~~zou moeten kunnen~~ kan, dat ik daar vier jaar voor gestudeerd heb, dat ik anderen daarin kan begeleiden - en mezelf zo nu en dan.

Het zit in mij, ik geniet ervan en het is tenenkrullend als dat niet kan. Als het niet lukt. Omdat de problematiek er niet naar is. Omdat psychotische overtuigingen nauwelijks te beïnvloeden zijn. Althans, ik ben er bar slecht in en zie er weinig toekomst (meer) in.

En dus hoop ik echt een andere baan te scoren, nog voordat de mussen van het dak vallen en ik weer op slippertjes rond huppel.

Want.
Soms kan er zo verdomd weinig.

‘Kijk dan, mijn arm is helemaal aan het schudden.’
Ik kijk, zie niets –omdat er niets schudt- en voel onmacht.

‘Maar er is echt iets mis hoor, ze hebben me iets verkeerds te eten gegeven en dat blijft in mijn maag zitten en nu zit alles op slot.’
Ik kijk hem aan en schud diep vanbinnen meewarig mijn hoofd. En voel onmacht.

‘Ik weet het zeker, ze komen me halen, met ’n wit bestelbusje, pas maar op!’
Ik kijk, zie geen wit bestelbusje en verwacht ook niet dat deze ooit zal komen. En voel onmacht.

‘Als ik niet zestien keer check of de kraan echt niet druppelt, dan krijgen mijn stemmen ruzie en worden ze boos op mij.’
Ik kijk hem aan, duw hem voorzichtig bij de kraan weg en voel onmacht.

‘Ik hoor hier niet, ik hoor hier niet, het is een complot, ze willen me gewoon wegstoppen!’
Ik kijk hem aan, zie zijn boosheid en voel onmacht.

‘Ik moet in een diepe put, en dan moeten 13 mensen me uitschelden.. pas dan kan ik genezen.’
Ik kijk hem aan, weiger om hem in een put te gooien en uit te schelden – en voel onmacht.

‘Ik weet zeker dat ze het op mij gemunt hebben. Dan sturen ze de spinnen, de ratten, het ongedierte. En die vallen mij aan, zomaar, vanuit het niets.’
Ik kijk haar aan, wou dat ik tot haar door kon dringen – en voel mijn onmacht.

Wat Sana wil

2010-01-10T12:41:00.001+01:00

ik wil +10 en dan lekker rennen over de dijk
ik wil Inge naast me bij de piano
ik wil een toverstokje waarmee de papierhandel na 3x zwaaien gesorteerd in de mappen zit
ik wil een eigen huisje
ik wil een lopend buffetje a la High Tea
ik wil een vriendje met een gekke muts (en anders maar zonder)
ik wil lekker poepen
ik wil blonde dreads - of donkere, whatever
ik wil uren in een warm zoutbad zweven

(1e logje van 2010. Olé. Geen idee of en hoe verder. Maar wordt vast nog wel een keer vervolgd.)

Sana is trots

2009-12-21T15:35:00.002+01:00

Dit is een ode.
Een ode aan mijn moeder.
Ik buig en aplaudisseer en glimlach vol trots.

Een ode aan mijn moeder.
Want.
Na veel potjes 'spek en bonen' en
Heel Veel Doorzettingsvermogen
zowaar
een potje Kolonisten van Catan won.

Van Broertje en
Zusje.

Hahaha.

Losers!

(See you on the first day of Christmas, guys!)

Sana heeft lekker gekookt

2009-12-18T20:28:00.006+01:00

Een wijntje.
Zelfgemaakte preisoep, carpaccio en
een frisse cocktail van gerookte kip.
Met geitenkaas gevulde kipfilet,
aardappelgratin en salade.
Koffie met chocoladeboontjes.

De kerstboom moet nog worden opgezet, maar het pre-kerst-diner is inmiddels gemaakt, verorberd en wordt momenteel verwerkt tot.. eh.. uweetwel.

Het was lang geleden dat ik zo uitgebreid heb gekookt (vorig jaar uh... sinterklaas?) en nu weet ik weer waarom ik al die recepten altijd uit de bladen scheur: I like it!!

Wederom een goed voornemen voor 2010!

(Gut, ik ga het -weer- druk krijgen.)

Sana doet een oproepje

2009-12-17T01:26:00.004+01:00

En nu ik toch zo lekker bezig ben, direct maar het volgende.

Ik kwijl elk jaar bij het bekijken van de site van Oerol. Had elk jaar wel een fantastisch excuus (overnachting? reis? tijd? duur? reismaatje?), maar dit jaar moet en zal ik er gewoon bij zijn.

Dus: wie gaat er mee?
Wie zorgt ervoor dat ik Oerol op mijn goedevoornemenslijstje2010 kan zetten?

Het is van 11 t/m 20 juni op Terschelling. En nee, dat betekent niet dat ik daar 11 t/m 20 juni ga zijn, maar een dag of 3 a 4. (Wie weet kunnen we wel kamperen in de tuin van de ouders van Vriendin M.?)

Who's interested?

Sana en collega zullen nooit met stelligheid rapporteren

2009-12-17T00:45:00.003+01:00

Gedurende de nachtelijke ronde door het pand heeft mijn collega een olfactorische waarneming gedaan die zich, naar alle waarschijnlijkheid, het beste laat omschrijven als zijnde sigarettenrook. Daarbij trof hij, zittend in het donker en met alle normaliter openstaande deuren dicht, een cliënte aan die zich, volgens rapportages van anderen, al eerder heeft gebezigd met het stiekem nachtelijk nuttigen van één of meerdere sigaretten.

Daarbij nam mijn collega ook waar dat zij een pakje sigaretten in haar vuist gebald had en de vluchtig heen en weer schietende ogen leken te maken hebben met enige innerlijke onrust, welke eventueel zijn oorsprong zou kunnen vinden in de wetenschap dat roken in de huiskamer eigenlijk niet toe is gestaan.

Het is dus mogelijk dat de aldaar zittende cliënte verantwoordelijk gehouden zou kunnen worden voor de waargenomen en als zodanig geïnterpreteerde rooklucht, waarbij het in de lijn der verwachting ligt dat zij één of meerder sigaretten in eerder genoemde ruimte heeft aangestoken en vermoedelijk ook één of meerder malen heeft geïnhaleerd.

Sana is zoals Sana is

2009-12-17T00:28:00.003+01:00

'Voor het laatst gepubliceerd op 1 december 2009.'
'Schrijf maar eens een logje.' Zei zij.
'Ik merk dat ik niet eens meer standaard jouw blog check.' Zei Ilja.

I know. I knohow.
Maar waar ik voorheen dingen dacht als, hm.... ik moet er nu echt werk van maken, wat erg, wat jammer, wat sunddd.. daar denk ik nu dingen als, nou en, dan maar niet, geen tijd, geen inspiratie, whatever. En bovendien heb ik al te weinig tijd om mijn real life een beetje fatsoenlijk bij te houden. Ik heb het gewoon druk. Lekker druk. Op rolletjes druk. En blijkbaar is het bijhouden van een blog iets wat gedurende 2009..

(gossiemikkie, zit ik bovenstaand stukje te schrijven, bedenk ik ineens een logje. dus dat ratel ik er in Word(s:P) wel ff uit.)

.... iets wat gedurende 2009 langzaam van mijn prioriteitenlijstje af gevallen is. En of dat erg is? Je ne sais pas. (Ben momenteel aan het werk met een collega die erg into het frans is. En ik ben erg into het overnemen van taalgebruik. Als ik bij Inge ben geweest, irriteer ik me mateloos aan de overgenomen zachte G en de veranderde klemtoon in mijn taalgebruik.)

Anyway.
Of het erg is dus?

Nee.
Het is niet (meer) erg.
Want.
Het is zoals het is.

Een zinnetje wat ik in Ghana eigen maakte, in Nederland weer verloor en bij tijd en wijlen weer wist op te pakken. Ik neem 'm zeker mee naar 2010, samen met m'n weblog. Het is nog niet klaar, maar het is wel anders dan dat het was. En of dat erg is?

Nee.

Er is zo gruwelijk veel goeds voor in de plaats gekomen, dat ik met een glimlach kan zeggen: Het is zoals het is.

En als het morgen anders is?
Dan zien we dat dan wel weer.

Sana knutselt..

2009-12-01T21:03:00.002+01:00

... het Grote Sinterklaasspel!

Heerlijk om 'in het groot' te knutselen aan een project wat niet in mijn eigen huis hoeft te staan/hangen/zijn. Scheelt 'n hoop perfectionistisch gedoe ;-) .

Morgen @work de boel eens even op stelten zetten, en hopelijk overleeft het spel het en kunnen we het volgende week op de vriendinnnensinterklaasavond ook gebruiken.

Sana is een goeju leeraresse

2009-12-01T12:40:00.000+01:00

2009-11-28T23:04:00.015+01:00

(Ik waarschuw alvast: saai logje. Wat foto's (en dan ook weer veel éétfoto's, want dat zijn toch de momenten in gezelschap dat je denkt 'ah, zal eens een foto maken') en suffe bijschriften. Geen inspiratie, want daar is -zoals je, want je gaat vast toch kijken, ondanks mijn waarschuwing #ikwordnooitserieusgenomen, zult zien- tijdens deze Friedatweedaags al zoveel uit getapt, dat het even klaar is met de inspiratie. (Al ga ik morgen wel verder met het decopatchen van m'n theedoos. Dat dan weer wel. Ah well. Enjoy. En weltrusten.)

Een goed begin is het halve werk.

Schoentje kleuren, uitknippen, plakken én zetten. En niet vergeten op te halen! Er stond niet bij tot welke leeftijd het mocht. Dus.

Sana-lunch. Veel combinaties, veel smaken. Lekkerrrrr.

Thee. En After Eight. En nog meer After Eight. En.. nog ééntje dan!

Op pad. Efkes.

Zelfmaakpizza. Need to say more?

"Sana, ga jij maar een creatief toetje maken. Dat is jou wel toevertrouwd." Maar. Had weinig in huis. Toch nog geslaagd. Smaaktechnisch gezien. Esthetisch gezien is het een ander verhaal.

Schilderprojectje. Waarbij het dus heel duidelijk ging op het proces, en niet om het eindresultaat. Al mag er natuurlijk geboden worden.

Ze kon niet winnen. Ondanks dat punt. En moet dan altijd haar frustatie kwijt. Op ~~mij~~ het bord.

Theedoosjes to pimp. Decopatch. Wordt vervolgd.

We zouden kipkluifjes met slaaa en wedges eten. Maar onderweg besloten we tot shoarma. En kochten toch wedges. En hebben toch de oven aangezet. En hebben dus toch een paar wedges gegeten.

Nog meer thee.
Truffelpepernoten. (whaaaa!)
Ik Hou Van Holland.
Voetmassage.

#primazaterdagavond

#superfijnefriedatweedaagse !

Sana denkt terug - en vooruit

2009-11-25T14:39:00.004+01:00

soms,
zomaar ineens,
denk ik aan Lucas (links).

zou ik hem willen knuffelen,
zijn friemelende vingertjes
weer aan mijn oorlel willen voelen,
zijn enorm aanstekelijke giechel
willen horen.

gewoon,
om te weten ~~dat~~ of het goed gaat,
of hij het gaat redden
met z'n lamme pootjes,
daar.

in Ghana.

Sana #durftevragen

2009-11-22T21:28:00.002+01:00

Mag ik van jou een dier(tje),
je favoriete kleur,
een getal,
een gebruiksvoorwerp voor binnen,
een vervoersmiddel
en een vrij te kiezen woord?

Sana doet zoals degene die ze zou willen zijn

2009-11-22T17:33:00.007+01:00

.. of nou ja, zo probeer ik dus nu te leven en dat bevalt ui-ter-ma-te goed! Klinkt een beetje zweverig en is het misschien ook wel, maar ach en wel en wee, een portie zweverigheid op z'n tijd is goed voor iedereen. Ben veuls te hyper om het allemaal uit te leggen, maar neem van mij aan: het gaat goed met mij.

I live to learn en I learn to live (zo zong Beth vanmorgen in mijn oren, terwijl ik mijn ochtendwandeling over de dijk maakte - want ik doe zoals degene waarvan ik zou willen dat ik zou zijn~~(?!?)~~) en geniet.

Ik geniet.

Afgelopen weekend was Inge hier. We kochten 4,5 kilo aan boeken, maakte stoere schaduwfoto's (en gekke foto's in de bieb, waar Inge ooit nog iets mee gaat doen?), zongen van You don't know en een ingewikkeld liedje van ene Tanita. Ik haalde haar over (hulde!) om Catan te proberen en zij liet zich overhalen. En genoot. En wilde nog een keer. We kochten een heleboel meuk bij de Action, kookten een overheerlijk maaltje, sliepen een gat(je) in de dag en we probeerden haar nieuwe camera uit.

Het was fijn. En het is nog steeds fijn. Ik werd vanmorgen wakker met zo'n wow-ik-heb-gisteravond-echt-een-toffe-verjaardag-gehad-gevoel. Ik ~~zeg~~ schrijf je, dat is een goed gevoel.

Daarnaast heb ik een soort van vakantie. Het leven gaat gewoon door, net als ballet, de gymles, de muziekafspraken en alle andere dingen, maar ik hoef even niet naar Amersfoort te kachelen om te werken. Dat scheelt toch zo'n 44 uur per week. Ook best een goed gevoel.

Eindelijk tijd om: door de gevallen herfstbladeren te banjeren, mijn muziekmap te vernieuwen, sollicitatiebrieven te schrijven, uitgebreid te koken, mijn lapjesdeken af te maken, lange brieven te schrijven, ballet te oefenen, pilates/poweryoga te starten, te schilderen, piano te spelen, gitaar te spelen, m'n kennis van de opleiding te updaten, boeken te lezen, liedjes te schrijven (zou het dan echt?!), koekjes te bakken, uitgebreid in bad te gaan en vooral heel veel af te spreken met vriendinnetjes. Want ik lief ze zo.

Dus.
Mij hoor je voorlopig niet klagen.

Sana is geen aquarium

2009-11-19T00:48:00.004+01:00

Een magere gestalte op het scherm. Beelden uit de separeer. Ik zie een ineengedoken gedaante met gebogen hoofd en twee puntige schouderbladen rondscharrelen. Hij staat te sjorren aan het matras dat haaks op het bedframe ligt. De man is al drie dagen en nachten wakker. Hij weigert te slapen, is druk bezig met de dingen die zich in zijn werkelijkheid afspelen.

Het is tijd om hem zijn slaapmedicatie aan te bieden en ik ben gevraagd om achterwacht te zijn. Hij kan nogal agressief uit de hoek komen.

Als de deur opengaat, zie ik een klein mager mannetje. Zijn vel hangt los over zijn schouders, zijn onderbroek hangt op zijn heupbotten en in de ruimte hangt een zware urinelucht. Hij staat wankel op zijn benen, bibbert van de kou en kijkt glazig uit zijn ogen. Zodra hij een deken krijgt omgeslagen, gaan zijn vingers dwangmatig bezig met de naad van de deken. Bij navragen zegt hij dat hij bezig is om de knopen los te maken. Knopen? Welke knopen? De man is ver weg.

Het eerste pilletje verdwijnt op de grond. Hij mist de fijne motoriek om hem aan te pakken. Ik ga ’n tweede en een derde halen, maar ook deze eindigen in de prullenbak.

De man is hopeloos verdwaald in tijd, in ruimte, in zichzelf. Hij wijst op het aquarium dat in zijn beleving aanwezig is in het midden van de kamer. In werkelijkheid sta ik daar. Met een huilend hart.

Dit soort situaties zijn niet de mijne. Ik vind het hartverscheurend om een mens als jij en ik zo te zien, in die toestand. Bijna onmenselijk.

Ik kan met veel soorten problematiek prima overweg, maar in een zo ver gevorderd stadium raakt het me te hard en kan ik het niet zo maar van me af schudden. Ik heb er geen filter voor, het komt loeihard binnen.

En nu ben ik thuis. Hoop ik met heel mijn hart dat hij toch is gaan slapen nu…, terwijl ik hier nog wakker ben – en denk aan hem.

Sana stelde het kijken ervan al driemaal uit

2009-11-18T11:50:00.005+01:00

... en dit komt ervan.

Ik droomde dat ik in de finale zat.
Ik was keurig op tijd, mocht een prachtige rode, strapless zwierjurk aan en wist dat mijn geliefde 'publiek' al ergens in de stad van bestemming aan het winkelen was, in afwachting op de Grote Avond.

Ik ging me omkleden - ergens in een klein, benauwd hokje - en ontdekte dat ik wel een huidskleurige string had aangedaan, maar niet over mijn bh had nagedacht. Blauw. Met allerlei figuurtjes op de bandjes.

En ineens flitste al die tv-fragmenten door m'n hoofd waarin wannabe-modellen worden gewaarschuwd dat ze bij een go-see en bij shoots a l t i j d huidskleurig ondergoed aan moeten doen, want stel je voor dat je een wit fladderig ding aan moet... dan staat die knalrode bh met bloemetjes toch een beetje jammer.

Ik stuntelde op mijn high-heels de weg op en liep kilometers. Aan het eind van de weg zou mijn mobieltje liggen en zou ik mijn geliefde 'publiek' kunnen smsen of ze allerlei soorten huidskleurig ondergoed voor me wilden scoren.

Ik wilde immers winnen?!

En toen werd ik wakker......... Heb nog m'n best gedaan verder te dromen, was uiteraard erg benieuwd naar hoe het zou aflopen, maar helaas. Gelukkig heb ik morgen ein-de-lijk tijd om Benelux Next Top Model te zien.

Watskeburt, Sana?

2009-11-13T10:38:00.002+01:00

Ik zit hier thee te drinken.
Heel relaxt te slurpen.
10.38 uur.
Om 11.00 uur vertrekken we.
Weekendje weg.
Da's dus 22 minuten te vroeg.
En zo relaxt.
Sana, watskeburt?

In mijn tas slechts één ander setje kleren.
Voorheen gingen er minstens vier setjes mee.
En drie paar schoenen.
En sportkleren.
Voor binnen en buiten.
Huispak.
Extra dikke trui.
Nu dus één setje andere kleren.
En een huispak.
Sana, watskeburt?

Zo gaat dat bij Sana

2009-11-12T20:06:00.004+01:00

Oh ja, ik heb nog een ~~weg-lob~~ web-log.
Heb geen drol te melden.
Gister brak de binnenspiegel af tijdens het rijden.
Was ff schrikken.
Gefixt met wat tape.

En op het moment drink ik kaneelthee.
En eet ik speculaasbrokken.

Tja.

Zo gaat het leven.

Sana en de billennn

2009-11-02T20:29:00.003+01:00

Het gangetje van de kleedkamer naar buiten is smal, maar daar zul je mij niet over horen zeuren. Ik kan best heel gelukkig zijn als ik de rest van m'n leven af en toe door een smal gangetje moet. Je moet niet overal moeilijk over gaan doen, denk ik dan maar. En al helemaal niet over smalle gangetjes in een balletschool.

Na ballet wil ik altijd zo snel mogelijk naar huis. Ik vind het echt heerlijk om met een lege, hongerige maag aan de barre m'n ding te doen, maar ik vind het ook heerlijk om thuis te komen in een huis vol geuren en aan te vallen op de door m'n huisgenoot gebraden kippetjes.

'Meisjes, tot volgende week' betekent dus ongeveer hetzelfde als 'tas onder de barre vandaan graaien, mezelf de kleedkamer in wurmen, jurkje over balletkleren heen trekken, laarzen aan, jas van de kapstok plukken en de weg naar buiten zoeken'. Door dat smalle gangetje. Met z'n allen.

Vandaag stond er iemand in het smalle gangetje. Voorover gebogen. Haar schoenen aan (of uit?) te trekken. En dus kon ik er niet door. Terwijl ik haast had. Ik verwachtte dat het iemand van m'n eigen groep was en grapte vol enthousiasme 'Hallo, billennnnn.'

Het duurde effe. De billen zakten. De schouders kwamen omhoog. Een vreemd hoofd van een wat oudere mevrouw keek me aan. Grote oops door m'n hele lijf. Maar juist omdat de eigenaar van de billen heel gewoon 'hallo' terug zei, wist ik helemaal niets meer te zeggen, behalve dan met een heel rood hoofd de deur uit te vluchten, een hap frisse lucht te nemen en te verzuchten: Ja hoor.. Sana vliegt weer 's uit de bocht.

Waarom Sana graag op pad is met E.

2009-10-29T22:24:00.005+01:00

Wat fijn, een dagje shoppen met jou.
E. tegen Sana, terwijl ze tegen haar schouder beukt.

Ik voel me pantoffelerig.
E. op de roltrap van H&M.

Ik heb nog eventjes last van ochtendmisselijkheid.
E. in de trein, tijdens de ontbijtpicknick.

Zoooo, die klonk Mexicaans!
E. na Gigantisch Harde Nies.

Guttegut, wat moeten die mensen wel niet denken?
Sana & E., zuigend aan een plastic zakje met caramelvla.

Wacht even hoor, ik heb een zweetneus.
E. past naar nieuwe bril.

Oh, je hebt er ook gewoon aan gelikt!
E. over Sana's bril.
(Ze bood aan om 'm schoon te maken. Tja.)

Ja, hele dikke tieten!
E. beantwoord de vraag 'Hajjewat?'

Hm. Hier is mijn figuur niet gestroomlijnd genoeg voor.
E. over Jurkje.

Ik ben een setje.
Sana over haar matchende ondergoed.

Mag ik jouw benen?
E. wil de uberlange beenwarmers van Sana lenen.

Sana hartje bolpuntcom

2009-10-27T21:41:00.003+01:00

Als je ziek bent, ~~moet~~ kun je er maar beter een feestje van maken. Ik was van plan om als uitje naar de stad te wandelen en mezelf eens flink los te laten in De Slegte, maar het energiepeil besloot ergens anders toe. Zitten, liggen, zitten. Dat werk.

Geen stapels tweedehands boeken van De Slegte dus, maar wel een ander feestje. Een bolpuntcom feestje. Want daar doen ze ook aan tweedehands. Soms voor slechts vier euro per boek. Vandaag regende het dan ook pakjes op de deurmat.

En na al die kleine pakjes kwam er ook nog een Groot Pak.

Mijn stapel. Erg -ehm..- gevariëerd.

Aan het eind van het grote Boeken Zoeken klikte ik deze per ongeluk aan. Omdat. Tja... Omdat ik per week toch zo'n 10 uur aan het reizen ben, omdat ik zoveel muziek heb dat het niet op 'n inimini-mp3-spelertje past, omdat zo'n Ipod toch wel erg fijn in gebruik is en omdat... omdat ik vond dat ik 'm verdiende. Letterlijk en figuurlijk.

Het leukste van dit hele verhaal?
Morgen regent het waarschijnlijk nóg een keer pakjes, want nog lang niet alles is binnen. Joehoe!

Sana buigt haar hoofd

2009-10-22T10:06:00.005+02:00

Ze kwamen tegelijk. Gijs, Patrick en Migraine. Menéér Migraine moet ik misschien zeggen, want mèn, wat dwingt dat een respect af zeg. Weinig lichamelijke ongemakken die mij er onder krijgen, maar voor meneer Migraine buig ik gedwee mijn hoofd.

Ja en amen, ik ga al liggen, ik ben al stil, ik hou al op. Kijk, ik lig al! Mag het licht dan nu uit?

Ik haat meneer Migraine. Bij een klein tintelingetje (wat een woord is waar je met een migrainehoofd best even op moet puzzelen) van de rechter neusvleugel of bij het misgrijpen van een voorwerp weet ik: als ik nu niet snel zorg voor een combinatie van Veel Pijnstillers + Bed + Donker, dan sta ik straks onvrijwillig kotsend van de schele hoofdpijn mijn maagzuur eruit te pompen - om daarna jankend van de pijn alsnog een donker bed in te kruipen.

Meneer Migraine sucks. En waar ik normaliter na een goede nacht slaap en een daggie rustig aan weer fris en fruitig ben, daar ben ik nu al een week voorzien van schele hoofdpijn en vage misselijkheid. De boodschap: meneer Migraine laat niet met zich sollen. En als je dus in de nachtdienst zit en midden in de nacht migraine krijgt en niet snel genoeg handelt, dan ben je de sjaak. Zeker als je twee nachten daarna weer vrolijk gaat werken. Meneer Migraine laat zich niet ontkennen.

En dus.
Heb ik me maar alvast ziek gemeld. Voor morgen. En verwacht ik dat ik me morgen ziek meld voor het weekend. Omdat ik er wel klaar mee ben. Of nou ja. Klaar mee wil zijn. Maar ziekmelden. Getsie. Iets waar ik totaaaaal niet van hou, zeker niet als ik nog rechtop kan zitten, kan praten, kan lopen en 's middags best ff door langs de winkels wil.

Maar goed.
Ziek dus.
De thermometer maakt er ook een spelletje van. Zegt dat ik koorts heb. Ik heb nooit koorts. En al helemaal niet in combinatie met meneer Migraine. Dat is raar. Het is nog even zoeken naar waar dat vandaan komt.

En wat een shitlogje. Er plopt daadwerkelijk niets grappigs op in m'n hoofd. Mijn hoofd roept alleen maar: rot op bij die PC, wat een fel licht, doe normaaaaaal!!

Dus. Ik ga maar weer eens bankhangen. Ofzo. Boek lezen.
En over die Gijs en Patrick schrijf ik later wel. Grom.

Sana vond het een top idee

2009-10-17T23:37:00.002+02:00

Een blik op m'n telefoon vertelt me dat er een anonieme beller wacht om uit zijn anonimiteit verlost te worden. De kans op zo'n telemarketingjongetje of -meisje is uiteraard groot, maar mijn nieuwsgierigheid is groter. Dus.

'Met Sana.'
'Dag, spreek ik met mw. S.?'
Diepe zucht. 'Ja. Daar spreekt u mee.'
'Oh wat fijn dat ik u tref.' (Daar meent ie niks van, dat hóór ik gewoon. Telemarketingjongetjes hebben op hun cursus vast nooit iets geleerd over een empatisch vermogen en intunen op de doelgroep.) 'Mag ik u wat vragen? Heeft u belangstelling voor....'
Ik stop met luisteren, zwaai naar het buurmeisje, klik nog een ander muziekje aan en zodra hij stilvalt mompel ik iets als 'neh, geen belangstelling, tot z..'

Hij onderbreekt me. Daar zijn ze bijzonder goed in. Hebben ze minstens 3 cursusdagen voor gehad. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dankzij deze telemarketingjongetjes ook flinke sprongen vooruit heb gemaakt in mijn assertiviteit. Waar ik vroeger braaf het hele verhaal afluisterde en dan met veel gesorry en gestotter het gesprek af wist te breken, kan ik nu heeeeel assertief roepen dat ik geen belangstelling heb en als ze doorzagen, mik ik vrolijk de hoorn erop. Doet me geen drol meer. Maar goed. Hij onderbrak me. Niet handig. Maar wist het goed te maken.

'Ah mevrouw, mag ik u dan nog één laatste vraagje stellen?
'Nou, vooruit dan maar.' Zoek ik ondertussen nog een leuk muziekje op voor straks.

'Nou, het zit zo, ik kan u nu met één muisklik inschrijven in een register, waarna u niet meer gebeld zult worden door telemarketingbedrijven.'

Ik was even stil. En grinnikte toen.
Vroeg hem of ik het goed begreep dat hij, als telemarketingmannetje, mij wil inschrijven in een anti-telemarketingregister en dat hij dus eigenlijk zijn werkgelegenheid om zeep aan het helpen is?

Dit begreep ik goed. Hij vond het ook bijzonder. Moest er ook om grinniken. Klonk schatzig.
Ik zei hem dat ik het een top idee vond.
Hij schreef me in.

Zelden zo'n leuk gesprek gehad met een telemarketingjongetje. Ben benieuwd hoe lang het duurt tot ik de volgende weer aan de lijn heb.

Sana weet het nog steeds niet

2009-10-15T07:03:00.005+02:00

Ze deed het weer. En ik wist weer niet wat te doen, behalve dan maar in haar buurt blijven en proberen contact te maken – hoe dan ook. Net als de vorige keer, en waarschijnlijk net zoals de komende keren. Net zoals ik zou willen dat er contact gemaakt met mij zou worden, ondanks alle muurtjes en stekels.

Het is dinsdagmiddag, gymlesmiddag. We zijn bezig met trampoline springen op het verhoogd vlak en het is de bedoeling dat ze van koprol langzaam richting een salto komen.

De meeste kinderen van het groepje komen tot een redelijk losse rol, een enkeling springt salto. Na twee rondjes begint Noa (10 jr.) te pruttelen: “Juf, ik kan dit niet. En ik ga het ook niet meer proberen.”

De alarmbellen in m’n hoofd gaan alweer rinkelen en ik weet dat ik op m’n hoede moet zijn, maar het stappenplan ontbreekt. Er is gewoonweg nog geen gebruiksaanwijzing en ik voorzie een klein drama. Gelukkig springt ze wel en volgt er een prima rol. Ik roep nog een compliment, maar zie aan haar houding dat het niet meer binnen zal komen, dat haar eigen waarheid het komende half uur zal overheersen en de strijd zal willen aangaan met mijn waarheid.

Het volgende rondje pruttelt ze wat harder en de boosheid wordt hoorbaar: “Juf, ik kan dit niet, dat zei ik toch, en ik ga het nooit kunnen ook!” Ze springt alsnog, maar ditmaal zonder enige inzet, waardoor het een slome rol wordt. Het vijfde rondje zet ze nog minder kracht en het vierde rondje ligt ze op haar buik. Ze bevestigt zichzelf in gedrag – letterlijk. “Zie je wel, juf, ik kan dit niet.” Ik vergis me en ga de strijd aan: “Tja Noa, maar nu probeerde je het ook niet, dan lukt het sowieso niet. We doen dit voor de eerste keer, dan hoeft het ook niet in één keer te lukken, dat lukt bij bijna niemand.” “Maar bij mij lukt het helemaaaaal niet!!”, en stampvoetend gaat ze er vandoor. Op het laatste moment zie ik nog de tranen in haar ogen… Ik baal, maar weet echt niet wat te doen om haar op een juiste manier te bereiken.... wat een gevecht moet er in dat koppetje omgaan.

”Ziejewel juf, mijn salto was hartstikke mislukt!!!” Ik doe nog een poging om haar te vergelijken met haar beste vriendinnetje: “Je deed precies hetzelfde als Louisa, is haar koprol dan ook mislukt?” “Neeheee, het ligt ook aan míj, ík ben gewoon mislukt.”

Het lastige is dat ik kan lullen als Brugman, maar dat ik niet op kan tegen ouders die haar waarschijnlijk dagelijks vertellen hoe vervelend ze is, hoe slecht ze is in gym en hoe ‘mislukt’ ze is. Dat vertelde ze me immers vorige keer, toen we samen aan de kant zaten na een bui van haar. "Mijn ouders zeggen dat ik de slechtste ben in gym. En ouders hebben altijd gelijk, die weten alles, dus."

Ik kan haar eigenwaarde niet opwaarderen met wat simpele complimentjes, ik kan zo *donders* weinig voor haar doen en dat maakt me woest. Ik voel me machteloos in de omgang met haar: ik weet simpelweg niet hoe te reageren, ik heb totaal geen handvatten, behalve dan dat wat ik in m’n eerste alinea al schreef: in de buurt blijven, contact proberen te blijven maken – dwars door alle weerstand in. Blijven kloppen op haar deur.

Ik herken ~~wel wat van~~ de woede en de rotsvaste negatieve overtuigingen, ik herken het boze stekelgedrag, ik herken de zelfbevestiging en de interne strijd. Voor het gemak ga ik er dus maar vanuit dat er ook bij haar ergens diep vanbinnen iets verlangt naar écht contact, naar gehoord, gezien en aangeraakt worden. Naar mogen bestaan.

En dus blijf ik haar op onverwachte momenten complimentjes geven, manipuleer ik de boel met regelmaat zodanig dat ze een succeservaring op doet en voornamelijk plezier heeft in wat er zoal gebeurd in de zaal. Ik doe mijn best –met heel mijn hart-, maar *donders*, wat vind ik het lastig dat ik haar niet kan bieden wat nodig is…

Sana kreeg de volle laag

2009-10-13T21:54:00.005+02:00

Luid meezingend met haar held toerden we na Blog-art richting het winkelcentrum. Er moest geld uitgegeven worden aan warme winterdingen. Omdat er geld was. En goede zin. Heel veel goede zin. En te weinig beenwarmers. Tot die tijd leende zij de mijne:

Ik vond het een goed idee en dus trok ik vandaag ook een paar beenwarmers óver mn trainingsbroek en turnschoentjes aan. Uberwarm en een schatzig plaatje. Vond ik.

Eén van de gymkindjes had een iets andere mening en aangezien ik altijd erg hard werk om een 'wij-kunnen-alles-tegen-elkaar-zeggen-sfeer' te scheppen in de zaal, kreeg ik vandaag de volle laag:

"Juf, wat heb jij nou?
Dat ziet er toch niet uit, met die beenwarmers zo?!?"

Sana als een kind zo blij

2009-10-11T15:36:00.006+02:00

Sana doet 't (weer)

2009-10-10T15:09:00.012+02:00

Jajajaja, het duurt niet lang meer, want.
Want eh... want eh... nou, om dat wat ik eigenlijk allang wist, maar ~~waar toch even een momentje over nagedacht~~ wat toch even gevoeld moest worden: ik wil gewoon bloggen. Punt.

Reden genoeg, dunkt me.

Dus. Bij deze.

Na een tiental dagen ~~en Word-bestandjes~~ waarop ik dacht 'hm, da's tof om over te bloggen' of 'mwhoehaha, dit zou echt té grappig zijn voor op m'n log' is het tijd om 'm weer nieuw leven in te blazen. Ik had bedacht dat mijn komende reeks nachtdiensten daar een geschikt moment voor zijn (heus, nachtdienst draaien is an sich niet one of my favourites, maar... ik heb wel lekker tijd voor het maken van fotoboeken, het lezen van boeken, het kijken van films en muziekDVD's en... om mn weblog dus weer te pimpen), maar ik kan eenvoudigweg niet wachten.

Er gebeurt ook gewoon zo ontzettend veel, m'n agenda (of m'n hoofd, of beiden) is chronisch overvol en soms verbaast me hoeveel er in een jaartje kan veranderen. In mij, met mij, en door mij.

Gisteren (gezongen @) blog-art (waarover later meer, want Groot Ding), vandaag weer lekker in het huisje van Inge. Plannen te over, het Leven wordt, ondanks dat ik soms van gekte niet meer weet hoe het allemaal te bolwerken, er allemaal maar leuker op. En nog minstens zestig jaar te gaan, hiep hoera!

Het klinkt zweverig (maar @Anders: ik drink ook kamille-thee), maar de energie stroomt. En daar mot wat mee. C'est ca.

Dus. Nogmaals.
Bij deze.

Back on track.

** En in mn nachtdienst moet ik maar eens wat herfstige plaatjes scoren voor de kopfoto, want 't is heus wel voorbij, die mooie zomer.
** Foto. In 't donker. Met knake-camera. Gemaakt door. Inge.

Sana houdt niet van grunten

2009-09-10T17:56:00.003+02:00

Al negen weken lang sta ik mezelf op dinsdagavond te kleien in vormen als het dode torretje, de kameel en de halve duif. Ook met de omgekeerde hond en de cobra heeft mijn lichaam inmiddels kennis gemaakt. Een aangename kennismaking overigens, ik word er hartstikke blij van en mijn lijf lekker lenig. Men noemt het ‘clubyoga’ en het komt neer op in een serene rust heel veel rekken en strekken op erg fijne muziekjes.

Samen met vriendinnetje sloot ik die negen weken geleden een zomerabonnement af, om eens te checken of wij –hyperkippen en onrustbeesten- de beloofde rust en ontspanning konden vinden in dit klasje. Na enkele weken clubyoga’de ik in mijn kamer, op de camping in Geneve en zelfs met Inge op de camping in Purrrrmerend. Oftewel: het was een succes. Na les zes grapte het juffie met enige serieuze ondertoon in haar stem dat ik, bij afwezigheid van fitnesshunkassistent(-die-niet-kan-yogaën-maar-wel-heel-lief-is), best zou kunnen invallen, want ‘je weet het allemaal zo goed en je voert het het bijna perfect uit’.

Het zomerabonnement was –jawel- alleen voor in de zomer en die stopt dus na tien weken. Ik had eigenlijk al besloten om een strippenkaart aan te schaffen, zodat ik, daar waar m'n onregelmatige job het toelaat, lekker kan clubyogaën. Een aantal advertenties in de krant deden me echter twijfelen. Yogaschool hier, pilatescursus daar.. Overal open lessen en wie weet zou het er op zo’n specifieke club wel wat meer serieus aan toe gaan in plaats van bij onze hippe sportschool.

Een weekje later krabbelde ik de trap op van een voormalig schoolgebouw. Op de prikborden in de hal diverse posters en folders over reiki, accupunctuur, tai chi en meer van dat. Hm. Hmhm. Ik houd best van een beetje zweven, maar blijf uiteindelijk toch graag met minstens 3 tenen stevig aan de grond. Ik was dan ook erg benieuwd wat de yogaschool me zou gaan laten ervaren.

Na het welkomstpraatje van de Juf begon ze aan de uitleg van De Ademhaling.

De Ademhaling die je de hele sessie lang moest zien vol te houden,
De Ademhaling die je uiteindelijk veel zou opleveren – als je er eenmaal aan gewend raakte.
De Ademhaling waar ik van m’n hele leven lang niet aan ga wennen,
De Ademhaling die ik niet eens een kans ga geven, want.

Juffie deed het voor, en juffie maakte geluid.
Een naar geluid.

En daarna mochten wij het proberen.
Tegelijk.
En hou je niet in, probeer maar gewoon, niks is fout, het is gewoon even wennen.

En dus.
Werd er gehijgd.

Of hoe noem je dat?

Lichtjes gegromd.
Zacht monotoon gesnurkt.
Lowlevel gegrunt.
Net-niet-chronisch-gerocheld.

En dat allemaal tijdens de zonnegroet, de kameel en de halve duif.
Ja, zelfs tijdens het dode torretje.

Oftewel.
De oefeningen waren allemaal hetzelfde als bij de Hippe Sportschool, maar dan zonder muziek. In stilte. Op dat vreselijke gehijg en gegrom na. Ik zeg, doe mij maar zo’n lekker muziekje erbij. En dan zonder dat gegrunt.

Want to see & hear?
Vanaf 1:16 gromt 'ie er op los!

Ujjayi Breath

Sana's bloemenmeisjes

2009-09-01T21:52:00.006+02:00

we kwamen de kampeerspullen terugbrengen
bij mijn af-en-toe-mama
en kregen er bloemen bij cadeau
(hoort dat niet andersom?)
bloemen uit de tuin

zo fijn
zo lief

zij van keklog een bossie,
ik een bossie
en vervolgens kreeg Elke
de helft van mijn bossie weer
omdat ik weet
dat zij daar ook zo van houdt

zo fijn
zo lief

drie bosjes bloemen
op drie fijne plekjes

Sana verANDERt

2009-08-31T11:36:00.005+02:00

Dat de Ander anders is,
zo ontzettend anders soms,
en dat dat oké is.

Dat je het je soms
bijna niet voor kunt stellen,
zó anders,
dat je
heel eventjes
zoiets hebt van,
'huh?!?
hoe kun je nou
zo denken,
je gedragen,
vinden,
voelen?'

Maar ook,
en vooral,
dat het oké is,
boven alles.

Omdat zij zij is,
niet meer en niet minder,
gewoon puur zij.

En omdat
jij jij mag zijn,
ook zo puur,
met alles erop
en eraan.

Sana leeft nog - en overdenkt

2009-08-27T18:30:00.008+02:00

Het is tijd om te schrijven.
Want.

"Tja. Ik heb maar even op Keklog gekeken hoe je weekendje kamperen is geweest, aangezien jij niet meer schrijft. Leuke foto's ook."

En tja.
En maar.
Want.
Wat wil ik eigenlijk nog?
Wil ik wel door?

Er gebeurt veel.
Het is nauwelijks bij te benen, soms.
Maar ik geniet -meestal- met volle teugen.

Sinds ik ben begonnen met Werken vliegen de weken voorbij. Ik ben nog hard aan het oefenen met het plannen van Niets, aangezien de Leuke Dingen zich aan me opdringen en ik nauwelijks weerstand kan bieden aan al die aantrekkelijke voorstellen. Naast het Werken en de Leuke Dingen ga ik ook weer Balletten en -nieuwe ontdekking- Poweryoga doen komend half jaar. En gymles geven. Weer. ~~En zangles?~~ En dat muziekcluppie met die twee vriendinnetjes moet ook écht doorgaan. En ik wil een naaimachine... En, en, en....

Daarnaast weet ik niet meer of het webloggen me nog biedt wat het me ooit deed. Het is veranderd. Ik ben veranderd. En hoewel ik dolgraag m'n blog mee zou willen laten veranderen, heb ik momenteel geen idee hoe dat zou moeten.

Bovendien gebeurt er veel in mij. Het zelfbeeld verandert, en daarmee het mens- en wereldbeeld. Het hele leven wordt sinds een jaartje vanuit een ander perspectief gezien en hoewel ik het hele jaar al met regelmaat wat huppeltjes voel in m'n hart, begint het nu ook in m'n hoofd door te dringen. Het maakt me blij, en soms wat melancholisch. Had ik maar eerder... Kón het maar eerder.

Dan krijg ik zin om me uren terug te trekken met m'n gitaar en wat droefgeestige liedjes te plingplongen. Of om een mooi nieuw opschrijfboekje te gaan kopen en in het park wat tekstjes en gedichtjes te schrijven. ~~Waar ik overigens niet de tijd voor neem.~~

Things are changing.
I'm changing.

Misschien volgt er een ander blog.
Of misschien pak ik door dit logje de draad weer op. Been there, done that. Ik weet het niet.

Voor nu in ieder geval een levensteken.
En het voornemen om iets meer rust te zoeken.
Om ruimte te maken voor Besef, en voor Mij.
De Hele Mij.
Met alles erop en eraan.

En nu ga ik in een half uur m'n tas inpakken om op een één of ander Boerenfestival samen met m'n vriendinnetjes door de modder te gaan dansen, te gruwelen van Jan Smit en mee te bleren met Ilse de Lange. Goede voornemens zijn er immers altijd voor 'morgen'. Dus. Lekker haastig inpakken nu! -x-

Sana is alweer terug

2009-08-11T21:41:00.013+02:00

Ik was zomaar in Geneve.
En genoot, als ware het zes weken,
in plaats van krap tweeënhalve dag.

We jubelden omstebeurt kreten als
'aaaaaah, we zijn samen in Frankrijk!!'
en
'aaaaaah, dit is echt zooooo raar!!!'.

Terwijl we op onze luchtbedjes lagen te kabbelen,
sprong ik van de hak op de tak,
niet wetend wat ik het eerst moest vertellen.
Zo enthousiast.

Er was zoveel dat verteld moest worden, en ik realiseerde me dat zij zo'n vriendin is met wie je niet één of twee dingen te delen hebt, maar gewoon alles - en tot in de details. Ik ben blij als zij over een paar daagjes ook weer met haar voeten op Nederlandse bodem staat.

Verder knuffelde ik veel met ZI, kleedde haar aan - en uit, verschoonde een luier, deed haar in bad, gaf haar een fruithap, stopte twintig stukjes brood in dat mondje, kroop met haar door het gras, dreef met haar in het meer van Geneve, keek naar hoe ze bellen blies door een rietje en beklom samen met haar & haar ouders een berg.

Het was geweldig. Ik heb mijn kampeer- en bergbeklimknobbel gevonden en kan van niets anders meer dromen dan Meer Van Dit. En van Meer Met Hen. En Meer Met Anderen. En en en en en en.....

Gelukkig mag ik over twee weekjes weer.
Kamperen.
Maar dan met haar.

Best leuk.
Leven.

Sana knijpt er tussenuit

2009-08-05T11:02:00.003+02:00

Smsje van vriendinnetje F., die momenteel met man, kind en caravan ergens in de Alpen zwerven.

"Hallo, nog steeds geweldig hier. Zijn op half uur van Geneve. Da's kort vliegen en heel niet duur. Ik mis je zo. Het zou hier nog veel leuker zijn MET jou."

Oftewel, zoals Inge vertaalde: Kom je? Kom je, kom je?

Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer, checkte de prijzen en dacht 'niet zo duur?!?'. Daar hebben we ons eerste meningsverschil te pakken - en de eventuele vakantie moet nog beginnen.

Anyway.. ik zou woensdag tot 22.45 moeten werken, en dan 'pas' zondag weer om 14.15. Dat zou betekenen dat ik donderdag vroeg heen zou kunnen gaan, en dan zondagochtend weer terug...

Ik ging er eigenlijk vanuit dat er vast niets passends zou zijn bij mijn wensen, maar er bleek, na 2 uur uitgebreid zoeken een ~~f*cking~~ ~~toch wel heel duur~~ ticket te zijn en tja... toen sloeg de twijfel toe. Wel/niet/wel/niet/wel/niet..

Ik geloof in dingen die ineens zo lopen. Ik geloof in situaties die ineens als puzzelstukjes in elkaar vallen en ik geloof zeker dat je daar niet teveel weerstand aan moet bieden. Genieten daar waar mogelijk is. Geld moet (als het er is) rollen. En ik ga vliegen.

Zaterdag sta ik op mijn bergschoenen ergens op een berg in Zwitserland. Ik zal even zwaaien.

Sana herkende - en glimlachte

2009-08-03T20:25:00.008+02:00

Het buurmeisje van de buren van de buren drukte gister op de bel. Ik deed enigszins nukkig open in de veronderstelling dat er weer iemand om de één of andere donatie kwam ~~zeuren~~ vragen, maar nee, ze wilden graag lege wc-rolletjes, zodat ze met de hamster van hun vriendinnetje konden spelen.

Ik weet nog hoe bij ons thuis de huiskamer vol lag. We hadden een grote doos (van broertjes' racebaan?) volgegooid met zaagsel en met behulp van oude macaroniverpakkingen en wcrolletjes hadden we daar we een heel parcours in gemaakt. Dikke pret voor ons, de hamster leek er wat minder van onder de indruk. Die nestelde zich in het eerste holletje dat hij tegenkwam en was meer dan tevreden - of doodsbang wegens verstoring van zijn dagelijks rust?

Ik maakte de meiden blij met vier wc-rolletjes (en niet doorvertellen dat ik er nog zo'n vijftien bovenboven had liggen, maar dan had ik twee trappen opgemoeten en ach - da's ook zielig voor de hamster, een tunnel van vijftien rolletjes, toch?) en deed met een glimlach de deur dicht. Ik vond het zo'n mooi idee dat er nog gewoon geknutseld en gespeeld werd in deze tijd van videogames en mobiele telefoons.

Dus.
Dat was gister.
Net zat ik een nieuw liedje te oefenen op de piano, maar ineens werd mijn gepingel bruut overstemd door gebrul.

Het buurmeisje van de buren van de buren (heeft een theatraal kantje en) stond hartverscheurend te huilen in hun deuropening. Ze werd even naar binnen gehaald, het geluid zwol aan, verstomde weer en eindigde met wat gesnik.

Ik had geen idee wat de aanleiding daarvan was en ben in het kader van 'elk huisje heeft z'n kruisje' ~~altijd~~ soms een beetje huiverig wat betreft blerende kinderen, dus ging ik vanuit het badkamerraampje de boel staat afluisteren. Zo ben -en blijf?- ik.

Buurmeisje van de buren van de buren huilde nog wat en kwam toen langzaam met vriendinnetje naar buiten. Vriendinnetje vroeg wat haar vader nou had bedoeld met 'ergens naar uitkijken'. Buurmeisje van de buren van de buren begon weer te brullen, haalde diep adem en liet de agressie uit elk vezeltje van haar lijf knallen:

"Niks uitkijken naar iets anders.
Ik geen hamster?!?!
Nou, dan hij.. hij geen...
hij geen... hij geen ..
HIJ GEEN RUST!!!!!!"

Sana aan het werk

2009-07-22T20:45:00.006+02:00

Ik draag momenteel een blauw met wit gestreepte string.
Met een groen kanten randje.

Ik geloof oprecht dat dat het allerinteressantse is dat ik op dit moment te melden heb. 'Allerinteressantse' klinkt in mijn hoofd trouwens mooier dan dat het op ~~papier~~ mijn beeldscherm staat. Het ziet eruit als taalverloedering. Maar ach, op een verwaarloosd log als deze fleurt het de boel misschien nog wat op.

Ik dacht dat mijn werk nieuwe inspiratie zou brengen. Ik zou mooie verhalen schrijven over meisjes die rondedansjes doen en zingen dat ze een vlinder zijn, ik zou grappenmakend vertellen over mensen die overal kaboutertjes zien en met een vleugje humor schrijven over de jongeman die in de waan leeft dat er een ijzeren staaf in zijn hoofd zit waardoor hij niet kan eten en dus in razend tempo afvalt.

Ik zou dingen meemaken daar, en ik zou er boeken vol over kunnen schrijven. Ik zou me rot lachen daar, en vervolgens een poging doen om ~~al!~~ mijn lezers ook nog wat te laten glimlachen met mijn te gekke verhalen.

De werkelijkheid is anders. Mijn hart breekt elke keer als de éénentwintigjare Suzy bij ons op de deur van het kantoor klopt en vanuit haar psychotische ideeën schreeuwt dat ze een vlinder is, of een kind van de zon, of als ze huilt omdat de radio ineens zachter ging en dat dat dan betekent dat haar favoriete oom op dat moment is overleden. (Als we haar niet in een strak structuurschema duwen, staat ze er overigens elke 5 minuten, dus het went. Maar toch.)

Ik zou de man-met-de-staaf-in-z'n-hoofd door elkaar willen rammelen en een boterham (of zes) naar binnen willen duwen, want er zit niets in je lijf, je bent kerngezond alleen je mind is fucked up!!!!. Ik zou de intelligente Mike van achttien willen uitleggen dat hij van die kutdrugs af moet blijven, want het levert hem keer op keer een psychose op en dan kan hij zijn opleiding wel schudden!! Ik zou de leuke vrouw van de open afdeling duidelijk willen maken dat haar overleden man écht niet in haar lichaam is gekropen en dat ze écht niet naar zijn stem hoeft te luisteren!!! Ik zou de man die zijn been op drie plaatsen gebroken heeft duidelijk willen maken dat dat écht zo is en dat hij die fucking rolstoel moet gebruiken en er niet de hele dag op moet lopen, anders kan hij over een jaar zijn been laten amputeren!!

Ik zou zoveel willen, maar ik heb het niet voor het kiezen.. Net als zij. Gevangen in hun gedachten.

De leuke verhalen komen niet. Ze ploppen niet op, zogezegd. Ik vind het alleen maar schrijnend als ik zie hoe leeg mensen vanbinnen kunnen zijn, hoe stuurloos en futloos. Moedeloos.

Ik voel me met regelmaat betekenisloos, zou zo graag méér willen doen, meer willen betekenen. Helaas draait een groot deel van de behandeling op medicatie.. Zolang die niet goed is ingesteld, valt er weinig te therapieën. En dus doe ik m'n werk, ben er voor de cliënten en probeer ik voornamelijk om zoveel mogelijk mens onder de mensen te zijn. Niet teveel gedoe, geen gekke vaktaal, geen therapeutisch geneuzel.. Gewoon. Sana.

Het schijnt genoeg te zijn.
Vandaag waaiden er ineens een compliment mijn kant op.
"Ja," zei die cliënt, "want die Sana die regelt altijd zo veel voor ons. Dat is zooo fijn."

Een moment waarop ik besef wat ik beteken, daar, op die plaats en in die setting. En ondanks de confrontatie met het leed word ik blij van mijn werk. Ben ik blij dat ik mens kan zijn. Medemens mag zijn.

Sana schatert

2009-07-18T23:43:00.003+02:00

Dat eerste stukje..
.... oh en dat tweede stukje...

Wij schateren.
Heel hard.

Het derde stukje vergt wat doorzettingsvermogen, en daarna.. nou ja. Zap gerust door, bekijk eens een andere aflevering, want ai, ai, ai... wat heb ik hard gelachen.

Sana @ Ballorig

2009-07-12T20:29:00.007+02:00

Ik werd wakker van de enorme regendruppels die uiteen spatten op het zolderraam, zo'n anderhalve meter boven m'n hoofd. Het was half negen en ik dacht 'nee, te vroeg, te nat, nee, écht niet'.

Ik deed een plas, ging terug naar bed, at daar een yoghurtje, verorberde een banaan en las m'n boek. Ineens bedacht ik me dat ik best lekker lag, legde het boek opzij en kwam terecht in een soort teletubbiewereld met enorme glijbanen. Best prettig dromen.

Twee uur later werd ik weer wakker. De regendruppels drupten nog steeds vrolijk op m'n dakraam.. Dat beloofde een dagje internetten, catannen en her en der wat opruimen. Cocoonen. Lekker in mijn eigen wereld zijn.

Totdat er een smsje kwam. Of ik ff wat wilde opschrijven voor d'r en dat ze naar Ballorig gingen.

Ballorig?!? En waarom ben ik daar niet? Ik zeurde altijd al tegen E. (die kleine neefjes heeft en dus met regelmaat los mag) dat ik in m'n omgeving geen geschikt kind had (want de optie om zonder kind te gaan bestond toen nog niet. Nu wel overigens. Is gratiesj voor volwassenen.. ik zeg, olé! Gratiesj pretpark).

Anyway.. toen ineens dit!! Dus vroeg ik al smsend of ik de volgende keer dan alsjebliefff mee mocht, want zo leuk en wenste ik ze veel plezier enzo. Na wat smsjes heen en weer zat ik een kwartiertje later in de trein. Gedoesjt en wel. Wat nou, niet spontaan?!?

Twee uurtjes later gingen we als een dolle door Ballorig heen. Op de trampolines (en jeuj, ik kon de Barani nog!), door de ballenbak en al klauterend door het alleen-voor-kindjes-tot-vijf-jaar-maar-ik-doe-het-lekker-toch-klimparcours waar ik ook door het nauwste gangetje paste.

Had ik al gezegd
hoe leuk het was?

Het was geweldig.

Een dag met
een gouden ~~randje~~ lintje.

Twee hartjes op straat

2009-07-12T20:17:00.003+02:00

Meer op: Hart op straat

Sana droomt door

2009-07-11T11:42:00.014+02:00

zolang de aarde kinderen geeft
die morgen moeten sterven
teveel zijn in hun eigen land
zullen zij hun namen kerven
in het hart van een vreemde
een laatste uitgestrekte hand

Er zijn dingen die je gedaan moet hebben in je leven. Dit varieert bij mij van een keer stomdronken worden (thing to do) tot vrijwilligerswerk in het Afrika (done), van toch maar beginnen met klassiek ballet ook al ben je 24 (done) tot parachutespringen (thing to do). Oh, en ooit een keer ergens een eigen liedje zingen en spelen (thing to.. don't know).

Dromen. Verlangens. Dingen waar je voor leeft. Waar je naartoe leeft. Waarvan je hoopt dat je ze ooit zult realiseren. Dromen die levensenergie geven, die je doen bewegen, ontwikkelen.

Eén van mijn dromen is het bieden van een plekje in mijn leven aan een pleeg- of adoptiekind. Natuurlijk staat een eigen kindje -of eigenlijk twee of drie- ook hoog op mijn prioriteitenlijstje, maar het is ook altijd mijn wens geweest om ruimte te creëren voor een kind dat toch al met zijn beide voetjes op de wereldbol staat. Een kind wat er al is, maar er eigenlijk niet mag of kan zijn.

Het jammere aan deze droom (en aan vele dromen) is dat het duur is en een flink aantal jaar duurt voordat het doel bereikt is. Ik zat net wat rond te surfen op internet en kwam een weblog tegen van een adoptiemoeder-in-spe. Het gedichtje erboven (auteur onbekend) deed me herinneren aan mijn eigen droom, mijn eigen wens.

Ik ben nu vijfentwintig en net begonnen met werken. Een vriendje is nog niet in zicht, laat staan een stabiele relatie waarvan je denkt 'ja, dit zou wel eens vijftig jaar lang kunnen werken'. Daarnaast moet er eerst nog eens een eigen huisje komen, een autootje en een enigszins gevulde spaarrekening. Het zijn allemaal voorwaarden waar toch in meer of mindere mate aan voldaan zal moeten worden.

Het gaat nog wel even duren. Toch weerhoudt dat me er niet van om door te dromen, maar beweegt het me tot informatie inwinnen en tot hier en daar alvast een stap(je) zetten.

Dromen doet bewegen doet leven.
That's what I'm made for.

Sana greep mis

2009-07-09T21:10:00.004+02:00

Tja.
Ik had er zo'n zin in.
Het was het einde van de dag,
ik voelde me zielig en dacht
laat ik eens lief zijn voor mezelf*.

Beetje rabarbermoes,
beetje gele vla,
snufje kaneel.

Lekker.

Maar dat snufje kaneel
rook verdacht veel naar
een snufje kerrie.

Verkeerde potje.

Dag rabarber.
Hallo chocoladerijstewafel.

Sana gaf 'm bijna een duw

2009-07-08T21:28:00.003+02:00

Ik had 'm bijna geslagen. Of nee, dat is niet waar. ~~Maar het klinkt stoer.~~ Wel had ik hem bijna een duw gegeven, zo'n duw van en nu is het genoeg, flikker op uit m'n persoonlijke ruimte, jij antisociale en niet invoelende boerenkinkel!!! Ga ff aan de antipsychotica ofzo!

Ik ben niet van het agressieve. Ben meer van freeze of flight dan van fight. Sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik ooit de neiging heb gehad een manspersoon te lijf te gaan. ~~Ik keek wel uit.~~

Maar als we met vijf mensen een hele danszaal tot onze beschikking hebben en er is één hypermanische Lange Lummel zonder enige dansskills die in het centrum domineert, zijn magere armen en benen ongecontroleerd alle kanten opzwaait, continu naar links gaat als wij naar rechts gaan (en dan ook driemaal zoveel ruimte inneemt) en bovendien elke tien seconden vlak voor of achter me langs schiet, dan ben ik ~~niet~~ echt niet relaxt.

Ik kwam de zaal uit met stoom uit m'n oren, een lijf wat strak stond van de spanning en een heel arsenaal van scheldwoorden op het puntje van m'n tong.

Als 'ie de volgende keer komt heb ik een probleem. En dan maak ik van mijn probleem zijn probleem. De flapdrol.

Sana kwam de tuin bijna niet uit

2009-07-05T20:36:00.014+02:00

Na veel tips van PapaHarry en braaf elke avond een rondje gieteren was het vandaag dan eindelijk zover - tijd om te oogsten. Snijbonen, sperziebonen en doperwtjes. MamaRita vertelde hoe ze gedopt en gekookt moesten worden. En daarna was het tijd om ervan te smullen.

Tagliatelli met roomsaus.. en ham, champignons, doperwtjes.. op smaak gemaakt met verse tijm (ook uit de tuin) en wat snufjes peper & zout.

Het gaat ook goed met de oogst van MamaKoolmees. Heb geprobeerd sneaky een foto te maken, maar blijft een beetje gokken. Het is zo leuk om ze de hele dag te horen piepen.. Papa- of MamaKoolmees vliegt met een wurmpje het huisje in en het gepiep barst los. Heb getracht er een filmpje van te maken, maar wil ze ook niet teveel storen. Vorig jaar hadden we een merelnest in de klimop en die hebben het uiteindelijk niet overleefd, dus dit jaar een herkansing.

Tot zover onze tuin-perikelen.. Dat krijg je, hè, na zo'n spannende week als Werkende Vrouw. Dan eindig je in je vrije weekend gewoon languit in de tuin. Ik zeg; niks mis mee!

Sana ontving een pakje

2009-07-02T17:52:00.006+02:00

Bij thuiskomst
van werkdag nummero twee - een pakje.

Jeuj,
ik wist het al,
maar was ook weer vergeten.

(Dat zijn dan de leuke kanten van zo'n geheugenstoornis.)

Anyway.
Een pakje dus.

Zonder m'n wederhelft
een beetje gek,
maar wel Erg Leuk.
(En een kutmodel en
kutkwaliteit
enzo, maar toch.)

Ik heb iets gewonnen.
En een pakje thuisgestuurd gekregen.
Ik zeg sowieso: olé!

Nu zijn WE samen gympies.

(Nu maar hopen dat ik in september gewoon weer gymles kan geven!)

Sana gaat maar eens naar bed

2009-06-30T21:41:00.003+02:00

Over twee uur en zeventien minuten is 'ie voorbij:
mijn laatste dag als werkloze ex-student.

Morgen wordt mijn eerste dag als Werkende Vrouw.
(En het Meisje in mij is nog steeds verbaasd dat ze mij hebben aangenomen, ~~sukkels~~. Ze zullen er wel verstand van hebben.)

Vandaag moest ik het er dus nog even flink van nemen, van die vrije tijd. En dus kocht ik nog snel wat shirtjes en een jurkje bij de H&M, at ik een gruwelijk groot en lekker broodje aan de waterkant, lag ik languit in het park te zweten in het zonnetje, had ik Goede Gesprekken met J., speelde ik gitaar en J. piano en zongen we samen van Halleluja en van Tomakeyoufeelmylove. Daarnaast vertelden we elkaar ongeveer zeven keer hoe fijn het was dat het zulk mooi weer was en dat overal ~~halfnaakte mensen~~ mensen in zomerkleding liepen.

Het was een mooi vrij dagje.

En ik weet: er komen er ooit weer meer. Maar eerst even wennen. Wennen aan zoveel uren werken, aan iets doen waarvan ik (en zij) ~~hoop~~ denk dat ik het kan, maar wat nog wel even bewezen moet worden, en aan verplichtingen.

Morgen om 5.15 uur gaat de wekker.
Ik ben nu al trots op mezelf.

Sana stroomt

2009-06-25T22:46:00.008+02:00

de zon schijnt,
het zand kriebelt overal -
en als ik zeg overal,
dan bedoel ik ook echt heel erg overal-
en we spelen.

hij rent, springt,
kruipt, valt
en staat weer op.
ik ren, huppel,
kruip, rol
en sta onwennig op m'n kop.

in een tussendoormomentje
bedenk ik
dat ik hem nauwelijks aanraak.
hij hanteert een ruime cirkel,
daar waar ik hem juist
graag op schoot trek
of omver zou duwen,
in het mulle zand.
zou willen stoeien.

ik voel
afstand en nabijheid,
mijn favoriete thema.
~~als ik therapeutje ben~~.

dan op de trampoline,
samen,
en ik wil contact.
ik wil in zijn cirkel.
dus zak ik in hoogte
en laat hem op me neerkijken
geef hem door het hoogteverschil
~~schijn~~controle & macht.

dan begint het spel
sociale contextmanipulatie.
‘oh nee, niet op mij springen’
en hij springt.
naast mij.
natuurlijk.

een handje
heel voorzichtig op mijn been,
de aanraking zo licht,
ik voel het nauwelijks –
en ondertussen de andere kant op kijken.
want het ging oh zo per ongeluk.
dat met dat handje.
jaja.

dan nog een keer springen.
'oh pas op, spring nou niet bovenop mijhij!'
het handje schuift op.
leunt al wat meer.
heeft ietsie vertrouwen gewonnen.

weer springen en
weer dat handje.
ietsje meer leunen,
voorzichtig kijken,
glimlachje,
nog wel onzeker.
onbekend terrein.

nogmaals springen,
maar nu
even een keer expres geen aanraking.
ook dat hoort erbij.
stapje terug
om een stapje verder te gaan.
het is 'm gegund.

dan springt hij.
ik panikeer als de beste:
'pas nou op! straks lig je boven op me!!'
hij springt en landt.
half op mij,
giechelend.

ik voel
de nieuwsgierigheid
heeft gewonnen van de angst,
het onbekende mag verkend worden,
mag bekend worden.
ik mag ook weer zijn,
en iets willen.
niet langer ondergeschikt.

hij springt,
landt, rolt.
ik lach, kietel,
ik duw en trek
vanbinnen raast adrenaline,
altijd zo spannend,
grenzen opzoeken en overschrijden,
want
mag het écht?
of ben ik te vroeg,
wil ik te graag
en trekt hij zich terug?

ja, het mag.
hij ontspant,
laat zich omrollen,
schatert het uit
geeft zich over aan het spel.

we buitelen over elkaar,
de spanning is weggevloeid
hij is ontspannen,
vloeibaar.

de energie stroomt
net als mijn liefde.

We hebben Beebies!!

2009-06-25T18:55:00.012+02:00

Vorig jaar hadden we beebies in de klimop. Het huisje hing er toen al wel, maar toch verkozen de vogels (want vraag mij niet wat voor merk het is ;) ) de klimop.

Gisteren schoot ik een plaatje van een vogeltje die -zo dacht ik- het huisje aan het verkennen was. Net kwam Roomie met een glimlach het fototoestel brengen en liet me de newborns zien. Zoooo leuk, die opengesperde bekkies.

Vandaag lag ik ergens heel bevallig op een kleedje een boek te lezen en mn buik bruin te kleuren, toen ik ineens PlonsPlons hoorde. Eerder had ik al FlapFlapFlap gehoord. FlapFlapFlap hoorde bij een Beest* dat vliegles kreeg van MamaZwaan. PlonsPlons hoorde bij.. eh... ~~marter~~muskusratotterbeverbeest. (Sorry meneer Ligtenbeld van Bio, ik heb heus wel opgelet. ~~Denk ik.~~)

*Voor de zekerheid heb ik hier maar heel veilig 'Beest' neergezet. Roomie zei namelijk dat het wat anders was, en ik ben google-moe.

Sana werd loeihard uitgelachen

2009-06-25T18:54:00.002+02:00

Ja maar,
er zijn toch wel
heel erg veel meer mensen
die niet heel precies weten
hoe je het woord

s u p e r b i a

moet uitspreken?

Sana schrijft een boring logje

2009-06-24T21:41:00.004+02:00

Ik was zestien en m'n turntrainster vroeg of ik zin had om op de woensdagavond twee uur extra te komen trainen. Ik vond dat een goed plan, mijn moeder was wat minder happy. Het zou betekenen dat ik maandag-, dinsdag-, woensdag- én donderdagavond in de gymzaal te vinden zou zijn. Ik vond dat Eén Groot Feest. Zij echt heel erg niet.

Na veel zeuren, smeken en puberaal doen ging ze uiteindelijk toch akkoord, maar dan op voorwaarde dat ik zou stoppen met het assisteren in de drie recreatielessen op donderdag. ~~Ik schaatste immers ook één keer per week en liep hard.~~

Ik ga er bijna weer van huilen als ik er aan denk. ~~En zo erg was het helemaal niet.~~ Ik weet nog hoe ik mijn traktatie ging halen bij de Vomar, en hoe ik met tranen in m'n ogen de spekkies in de grote trommel propte. Ik huilde ~~niet~~ nooit in die tijd, maar toen wel. Zomaar. Het omgaan met de kleine kinderen, het lesgeven, het wereldje waar ik mij zo ontzettend thuis voelde, véilig voelde, dat zou verdwijnen... Ik kon de tranen niet stoppen en -erger nog- het kon me niets meer schelen. ~~Ze moest maar zien en voelen wat ze me aandeed. (Hey, ik was een puber! ;))~~

Het werd m'n geluk. M'n moeder schrok zo hard van mijn tranen ('want dan vindt ze het dus echt wel Heel Erg Erg') dat ik na de zomervakantie weer gewoon in de gymzaal stond te assisteren en genoot van het lesgeven, het contact met de kinderen en het zijn. Het zijn in de zaal.

Dinsdag hadden we een feestje in de zaal. Mijn assistente Lisa had te horen gekregen dat ze geslaagd was voor haar HAVO, het was de laatste les vóór de zomervakantie, Lisa zou voor het laatst zijn en.. hoogstwaarschijnlijk zou ook ik voor het laatst zijn. Oftewel: genoeg redenen voor een feestje en dat soort momenten buit ik graag uit. ~~Elke dag kan een feest zijn, alleen moet je soms zelf de slingers ophangen. Jeweetwel.~~

Anyway. Ik knutselde de afgelopen weken met de kinderen stiekem een spandoek voor Juf Lisa, maakte een chocoladesnoepjesketting en Lisa zorgde voor cake, limonade, slagroom en veeeeel troep om te versieren. Oh, en voor het gemak was er ook een grondzeil en twee vaatdoekjes. Want jeumig, want een bende.

Na drie uur cake eten, een slechte spagaat laten zien ("Juf, kun je dat?!"), limonade schenken en schommelende kinderen aanzwengelen ("Juhuf, nu hiehier!!!!") was het allemaal voorbij. Einde schooljaar, einde gymjaar en einde gymles geven?

Ik ben bang van wel. Ik ben dolletjesblij dat ik een baan heb (ja, heus, het is heus, het feest is doorgegaan!!!), maar het idee dat ik volgend jaar geen gymles meer zal geven, doet me toch een beetje zeer. We had so much fun, en bovenal is het gewoon mijn wereld. Hoe ziek, moe, chagrijnig of verdrietig ik ook ben. Eén stap over de drempel en alles verdwijnt naar de achtergrond.

Het zij zo.
Er zijn geen tranen gevallen.
~~Wel een hoop hagelslag.~~

En wie weet wat volgend jaar weer brengt.
(Of krijg ik m'n teamleider zo ver dat ik gewoon standaard twee vrije vaste avonden heb.)

(En OMG, wat een saai logje. Maar. Ik heb een uur zitten klooien met die collage en vervolgens met wat ik hoe en waar en op welke manier zou schrijven en er zit al veel te veel tijd in en ik moet dat loggen weer eens oppakken en en en en. Ge doet het er maar mee. G'night!)

Sana spieguldt

2009-06-24T08:15:00.005+02:00

Als je een heel grappig logje probeert te schrijven met allerlei vormen van het woord 'spiegel', dan ga je uiteindelijk stotteren, spelfouten maken en je afvragen waar je in ~~wat was het ook alweer~~ allejékels mee bezig bent.. want: wat een lelijk woord. Het grappige ervan sijpelde langzaam tussen de letters weg.

Anyway, ik was dus iets aan het schrijven over hoe zij mij spiegelt, hoe zij soms functioneert als lachspiegel, hoe zij een confronterende spiegel voor mij kan zijn en hoe zij zich soms spiegelt aan mij...

En dan vond ik dit zo'n leuke foto voor erbij. Maar 'spiegel'. Het is echt een lelijk woord.

Sana was even thuis

2009-06-15T13:58:00.011+02:00

Ik woon in haar thuis. En zij in de mijne.
~~Misschien is dat wel wat ons bindt.~~

Ik woon nu toch bijna 7 jaar hier in het Zwolse. Vanaf dag 1 vond ik het een geweldige stad: geen hoge kantoorpanden, geen hectisch stadsverkeer, geen onoverzichtelijk stadscentrum. En wel: rust & ruimte, een H&M, betaalbare kamers, een rustig en overzichtelijk centrum, leuke kroegjes, fijne parkjes en hier-leg-ik-mijn-~~zakdoekje~~-kleedje-neer-grasveldjes, en een geweldige opleiding.

Tot mijn 18e woonde ik daar, aan de andere kant van die waterslang. (En wat een toffe auto he? Daar zou ik nu best een rondje in willen tuffen.) En zie je dat lelijke flatgebouw? Daarachter is het strand. En that's what this is all about. Deur uit, 40 stapjes lopen, oversteken, 50 stapjes lopen, oversteken en tralalietralala, je staat met je voetjes in het zand en ziet de zee.

Ik groeide op met zand tussen mijn tenen. Na school werden wij door de één of de andere moeder opgehaald en marcheerden we direct door naar het strand, waar de andere moeder dan klaar zat met een bekertje appelsap en een biscuitje - of twee snoepjes. Om vijf uur marcheerden we naar huis, vochten we wie er het eerst onder de douche mocht, aten samen en dat was dat. We leefden zomers op het strand - en ik vond dat normaal.

Nu woon ik in het Zwolse. Het strand is niet normaal. Er is me al vaak gevraagd of ik het niet mis. Ik antwoordde dan altijd dat ik het eigenlijk alleen mis als ik oorlog in m'n hoofd heb en zin heb om even flink uit te waaien. 'Ik ben niet zo'n strandmens', voegde ik er vaak aan toe.
Ik heb misschien al honderd keer geroepen dat ik waarschijnlijk wel aan deze kant van het land blijf wonen. Het is hier mooi rustig, ik heb alles bij de hand wat ik nodig heb en heb inmiddels mijn sociale leventje hier opgebouwd.

Gisteren togen we onverwachts naar de zee. Vriendinnetje F. ging met man en kind richting Alphen, en dus stapte ik in de auto om van daaruit door te reizen naar Zusje. Een paar uur later werd ik weer opgepikt en gingen we met z'n viertjes naar het strand.

En toen gebeurde het.

ZI voelde voor het eerst zand tussen haar tenen, in haar handje, in haar mondje, ~~in haar maagje~~.. en al snel tijgerde ze enthousiast door het zand.

Toen ze even later over mij heen kroop en ik mijn neus in haar nek begroef, rook ik de geur van vroeger. De geur van een huid die een paar uur is blootgesteld aan zon, zand en de zilte zeelucht, de geur die het wint van alle geuren.

Ik dagdroomde een endje weg.. Ineens zag ik mijzelf zitten. Een windschermpje (wat mijn lieftallige echtgenoot dan 's ochtends vroeg al gaat 'slaan' vanwege het Beste Plekje, just like my dad used to do), een koelbox met flesjes ranja en liga's, opgroeien aan het strand, hele zomers daar, een baby met zo'n wit zomerhoedje tegen de scherpe zon...

Ik schrok wakker toen ZI een schelp in haar mond stak en gezellig begon te kauwen. Kalk is op zich natuurlijk hartstikke goed, maar je moet het toch enigszins doseren. Daar hielpen we haar dus maar even mee, en ik was weer wakker - en alert.

Zwolle is en blijft een fijne plaats en voorlopig woon ik hier nog wel. Maar toch gister voelde ik ineens een diep verlangen naar daar. Misschien niet echt een strandmens, maar diep vanbinnen voel ik wel een echte strandmoeder.

Sana houdt een heel verhaal

2009-06-15T12:39:00.006+02:00

Samen met vriendinnetje F. geef ik zo nu en dan een sieradenworkshop. Plan is om er ooit een heus bedrijfje van te maken, maar stap 1 -de website- laat nogal op zich wachten. Ik begrijp ook niet waarom dat zo lang moet duren, maar het zal iets te maken hebben met mijn prioriteitenlijstje. Ofzo.

Anyway.. zaterdag was het weer zover, de ceremoniemeester verwachtte ons om kwart over twee om een vrijgezel en haar kakelende gevolg op creatieve wijze twee uurtjes bezig te houden.

's Ochtends moesten de materialen geinventariseerd en aangevuld worden - wij werken altijd volgens een strak tijdschema, in vol vertrouwen dat de benodigde materialen er ook gewoon zullen zijn als wij ze op het laatste moment willen inkopen. (En zo niet: 'Dan niet, dan moeten ze het maar doen met wat er wél is!' Dat roepen wij dan zeer fris en fruitig, maar vanbinnen bibberen we zachtjes.)

Na de boel samen bekeken te hebben, fietste F. op de fiets van I. (want versnellingen, want -uiteraard- haast) richting de Sieradenbeus die geheeeel toevallig in Zwolle werd gehouden. F. kocht in hoop tempo voor 93 euries kraaltjes en toebehoren en smste heel trots dat ze 'al klaar' was en weer terug zou racen. Ik zou ondertussen een broodje smeren en vroeg haar wat ze erop wilde.

Ik mocht haar verrassen. Ik deed datgene wat ik zo leuk vind om te doen en wat zij zo leuk vind om te eten.

........
............

Sjit.
Ik bedenk me ineens dat ik een heel andersoortig logje zou schrijven over de sierandenworkshop. Over hoe de (niet-)creativiteit van de vrouw haar persoonlijkheid weerspiegelt en hoe leuk het is om dat tijdens een sieradenworkshop eens lekker te bekijken, terwijl zij denken dat F. en ik gewoon twee blonde huppeltjes zijn die leuk kraaltjes kunnen rijgen. Maar nu staat dit hele verhaal er al.

Sana goes international

2009-06-13T12:08:00.003+02:00

'Zeer geachte klant,
Wij hebben uw bestelling 161068 vandaag verzonden, de verzendtijd vanuit Thailand bedraagt 5-7 werkdagen.'

Toch wel stoer, zo'n mailtje op de vroege ochtend. (En nee, ik heb geen Thaise werkster -of erger- besteld, maar gewoon een paar piercingballetjes, mwhoehaha. Kan er ook niets aan doen dat die dingen daar zo cheap zijn.)

Sana liet het gebeuren

2009-06-12T18:06:00.003+02:00

We hadden aan het eind van de gymles nog wat minuutjes over en dus kwam mijn lieftallige assistente (en Ghana-buddy en friend-for-life) met het volgende. Heerlijk om de spanning door de zaal te voelen gieren..

Daarom is zij een vriendinnetje van Sana

2009-06-07T21:58:00.002+02:00

Vriendin W.: 'Ohh.... het is zo spannend, we krijgen echt bijna een nieuwe auto. We zijn wezen kijken en ooohhh... ik vind het zooo leuk!'

Ik vind het uiteraard net zo spannend en leuk en geweldig en vraag eventjes om wat voor een auto het gaat. Niet dat ik verstand heb van auto's (ik reageer meestal met 'geel' of 'paars' als ze mij vragen wat voor auto ik later wil), maar toch. Het schijnt dat je dat dan hoort te vragen - en dan dan doe ik dat.

'Nou,' zegt W., met een twinkeling in haar ogen, 'ééntje met een bekerhouder!!!!! Zodat ik 's ochtends lekker mn kopje thee mee kan nemen in de auto.'

Sana liet deze kans aan haar voorbij gaan

2009-06-05T21:24:00.003+02:00

Het was zaterdagavond, we waren een weekendje weg en dus hupsten en heupwiegden we met z'n vijfjes gezellig heen & weer. Om onverklaarbare redenen was het licht in de kroeg aan, terwijl er toch behoorlijk foute muziek werd gedraaid waar ik alleen in het donker flink op uit m'n bolletje kan gaan.

Terwijl ik een beetje gegeneerd heen en weer stond te wiebelen, kwam ineens mijn 2009-doel weer even voorbij fladderen en dus keek ik en keek ik en keek ik. Helaas was er geen stoere/lieve of lieve/stoere jongen van boven de 1.80 met baggy broek, goeie schoenen en de indruk wekkende dat hij toch wel een riedeltje zou kunnen plingplongen op een gitaar.

Wel zag ik een klein ~~zigeunerjongetje~~ menneke op een barkruk. Zijn droopy eyes draaiden gewoontegetrouw hun rondje ~~over~~ langs alle aanwezigen.. Hij deed alsof hij zocht. Of wachtte. Ik denk dat hij gewoon Dikke Vette Pech had gehad en zeer eenzaam de avond moest doorkomen, net doende alsof hij zat te wachten. De stakker.

Ik stootte W. aan en samen bedachten we het Heel-Gemeen-Maar-Wel-Heel-Leuk-Voor-Ons-Plan. Ik deed één stap in zijn richting, maar ~~vond het toch wel heel erg zielig~~ durfde niet. Dus draaide ik me weer om naar W., I. en M., en probeerde te vergeten dat het Niet Donker was en dat ik heel gekke bewegingen op heel gekke muziek maakte.

Dat lukte vrij goed. Mr. Droopy zat na een kwartier, maar ook na een half uur nog steeds op z'n kruk rondjes te draaien met zijn ogen. Na drie kwartier ook, maar na een uur leek hij verdwenen. Totdat W. 'm spotte...

Blijkbaar was hij bang om gesnapt te worden in zijn eenzaamheid-verbloemende-zoek-act.. en dus deed hij er een schepje bovenop.

Sana ziet weer mogelijkheden

2009-05-29T12:10:00.003+02:00

Terwijl ik heel blij ben dat andere mensen zo blij ~~met mijn baan~~ voor mij zijn en plaatsvervangend joelen, huppelen en rondedansjes maken, viel er plots nog een uitnodiging voor een ander sollicitatiegesprek op de deurmat.

Zelfde functie, leukere doelgroep.
Beter betaald, ietsje verder reizen.

Ik zeg, daar gaan we dus ook maar eens een kijkje nemen.

En terwijl ik heel blij zat te zijn voor mezelf dat er nu meer opties zijn en een flinke hap van mijn gehaktrolletje-met-ham-uit-de-oven nam, belde een oud-docent. Hij vroeg wat ik zoal deed en of ik toevallig zin had om voor een paar maanden mee naar Ethiopië te gaan.

Na al het gehuppel in Ghana heb ik mijn portie buitenland wel gehad. Al moet ik zeggen dat het idee om al dat geneuzel met werk zoeken, solliciteren en de bijbehorende spanning en faalangst weer een paar maanden uit te stellen inmiddels best aantrekkelijk lijkt.

But well.. sneller dan het klokje tikt kan ik nog niet rennen, dus ik probeer maar gewoon heel zoet & zen te zijn en braaf te wachten op dat 2e sollicitiatiegesprek. Nu eerst maar eens een ouderwets weekendje weg met De Meiden. Wijntjes drinken, winkelen, skaten, hardlopen, spelletjes doen, zwemmen, nog meer wijntjes drinken en al het geld verbrassen dat ik ga verdienen. Ooit. Ergens

Sana scoort een baan

2009-05-28T11:20:00.003+02:00

.. en toen zei ik dus dat ik een plant ben..
.. en dat ik soms op een sneaky manier de boel weet aan te sturen..
... dat ik hou van theorie, van diepgang en van ontwikkeling..
.. dat ik wel hou van een beetje provoceren..
... dat ik niet achterover ga leunen..
.. dat ik soms kan doordraven en mezelf dan moet terugfluiten..
... dat ik uiteindelijk(!) heus wel om hulp vraag..

En toen had ik ineens een baan.
Ik vind het nog steeds Grote Gekkigheid.
Maar het is wel echt zo. ~~Denk ik.~~

(Maar sinds die tegenslag van dat tijdeljke niets voorstellende maar toch zo leuke bijbaantje ga ik er vanuit dat zoiets weer en weer en weer zal gebeuren. Dat 'ie dan volgende week alsnog zegt: Ja sorry meisje, we hebben toch een Veel Betere Kandidaat gevonden. Da's zo'n vies ~~autistisch~~ paranoia trekje van me.. Als het één keer misgaat... Ik lijk Thom wel. Hij was laatst gevallen in de speeltuin en riep hard huilend: "Ik wil noooooit meer naar deze speeltuin." Don't blame de speeltuin, denk ik dan, maar ach. Kan 'ie ook niets aan doen. Daarna kreeg ik ook nog de schuld: "Ik wil dat JIJ pijn hebt!!! Als ik val, dan moet JIJ pijn hebben, want jij keek niet en toen viel ik." Anyway. Blame dan toch maar de speeltuin. Maar goed. Terug naar mn job. Focus, Sana, FOCUS!!)

Ik kwam Het Gesprek uit met het idee dat zij nu heel veel meer van mij te weten waren gekomen en dat ik -in hun ogren- ook best wel heul erg de goede antwoorden had gegeven, maar ook met het idee dat ze ~~gek zouden zijn~~ een grote vergissing zouden begaan als ze mij daadwerkelijk als soosieootherapeut aan het werk zouden laten gaan met hun psychotische klanten.

Want: Pff. Who am I?
En: Wat kan ik nou eigenlijk?

Gelukkig had ik hem verteld dat ik een Plant was en toen zei hij 'oh, een Plant, nou, daar hebben we flink tekort aan, dus dat is wel Heel Erg Mooi.' Terwijl ik dacht 'oké Sana, lekker dan, wat is dat nou voor antwoord op de vraag 'wat voor type ben je?''. Maar hij kende de Belbintest op z'n duimpje en wist me nog veel meer te vertellen over hoe ik dan vermoedelijk in elkaar zou steken.

En toen ging ie los: "Dan moeten we volgende week maar een kennismaking met de rest van het team plannen, plus het arbeidsvoorwaardengesprek". Tja. En toen 'ie aan het eind voorstelde om me even snel rond te leiden, tja. En hij sloot met af met 'je wordt binnen 2 uur gebeld over hoe & wat', waardoor ik helemaal zoiets had van. ~~Zijn jullie wanhopig ofzo?~~ Tja.

In de laatste vijf minuten van die twee Hele Lange Uren werd ik gebeld. Men was nog steeds Zeer Positief en dus zouden ze de kennismaking en het arbeidsvoorwaardengesprek gaan plannen. Tenminste, als ik er hetzelfde over dacht?

Dus.
Ik heb een baan.
Mwhoehahahahahahahahahahahaha.

~~Ze zijn gek!~~

Sana telt tot tien

2009-05-18T09:48:00.004+02:00

Geachte mevrouw (of meneer) van de Pee-en-Ooh,

Hoe gaat het met u? Met mij gaat het goed, al moet ik zeggen dat ik na het lezen van uw reactie op mijn open sollicitatie wel even zin had om het mailtje met laptop en al door het raam te smijten.

Want. Wat dacht u? Die domme doos uit Zwolle heeft niet eens de moeite genomen om te kijken of er een passende vacature is? Die stuurt gewoon lukraak een open sollicitatie terwijl er NIKS passends op de website staat? Ja sorry hoor, ik dacht dat het principe van een open sollicitatie toch net ff anders is.. dat je dan dus juist NIET reageert op een bestaande vacature, maar dat je gewoon zoiets schrijft als 'Hey hallo, hier ben ik, dit kan ik, dit wil ik, misschien kunnen we ooit iets voor elkaar betekenen?'. En dat je dan in een soort van grabbelbak belandt en als ze nog eens iemand nodig hebben, dat ze eens gaan graaien... en dat ik dan misschien wel tevoorschijn zou komen. Maar nee. Jullie vernietigen mijn brief gewoon, omdat er nu niets passends is. Dat had ik toch zelluf al wel gezien?!?!?!

En wat dacht u? We lezen het gewoon zo vluchtig, en schrijven even een hatsteflatsmailtje terug waarbij we de titel 'mevrouw' gewoon weglaten, en dan de achternaam een beetje verbasteren? Niks geen 'geachte mevrouw Van der Kaak', maar gewoon 'geachte Van der Vlaak?'. Als in 'wat maakt het uit, die zien we toch nooit meer terug!'?

Nou, lekker dan.
En natuurlijk blijf ik de website in de gaten houden. En natuurlijk zal ik dan ook gewoon nog een keer een brief schrijven. Want hey, zo wanhopig ben ik dan weer wel... maar oei, oei, oei, Pee-en-Ooh, don't try this again. Want ik weet niet of ik mijn impulsen de volgende keer weer zo goed weet te beheersen.

Met -uiteraard- vriendelijke groet,

S. van der KKKKaak

Sana goes incognito

2009-05-17T19:36:00.002+02:00

Sana ging stampvoetend naar huis

2009-05-13T09:44:00.004+02:00

De blijheid was van korte duur.

Ik had er niet bepaald rekening mee gehouden dat niet alleen ik -als uitzendkracht- me zomaar kan terugtrekken en nergens aan vast zit, maar dat dat ook geldt voor de andere partij.

Wel ~~een beetje~~ heel erg lomp en asociaal en stom dat ze mij dan vergeten af te bellen en dat ik daar dan gewoon vrolijk het lokaal in huppel, om vervolgens alle fris- en fruitigheid razendsnel in mijn schoenen te voelen zakken.

Niks geen grenzeloos en impulsief meisje van zes de hele dag volgen, begeleiden en structureren, niks geen structuur in m'n week en niks geen inkomsten.

Ik ben weer een Koos.
Werkloos.

(En dat het uitzendbureau dan belt met een 'oh, onze excuses, mijn collega (jaajaa) is vergeten af te bellen'. En dat ik dan afsluit met een 'oké, doei, werk ze!' en dat zij dan zegt 'ja, jij ook!'.

Jij ook?!?
Sukkel.)

Sana vond het interessant

2009-05-12T21:24:00.004+02:00

Staan twee werklozen voor het raam naar buiten te staren,
zegt de één tegen de ander:

'Ah weet je, ik vind een duif helemaal geen vogel.'
'Nee. Maar dat vind ik ook. Een duif is een duif. Geen vogel.

Sana is een gymjuffie..

2009-05-12T20:42:00.004+02:00

.. en dit gymjuffie heeft vandaag weer geleerd hoe belangrijk je ik dat wat ik zeg, uitstraal en doe kan zijn in de wereld van een kind.

Zegt het ene meisje tegen het andere meisje:

'Wat zei ze tegen jou?'
'Netjes. En tegen jou?!?'
'Tegen mij zei ze 'Yes'.

Sana viert moederdag

2009-05-10T21:50:00.004+02:00

Dat zij dan,
bij het bekijken van de gedekte tafel,
verbaasd stamelt:
'broodjes?!?',
haar ogen nog niet gewend
aan het vroege tijdstip,
haar ogen nog niet ingesteld
op de onaangekondigde aanwezigheid
van haar ver-weg-dochter.

En dat ze dan ineens,
alsof iemand haar plots de juiste bril opzet,
stamelt,
'San?!?,
wat doe jij nou hier?'.

En dat het dan leuk is,
we samen ontbijten,
een potje Catan spelen (ik win, maar dat terzijde),
moederdaggebak eten,
over het strand wandelen
en dan
weer afscheid nemen.

Dat het bijna lijkt,
voelt,
alsof het nooit anders is geweest,
maar dat gedachten en gevoelens
nog zo pijnlijk vaak afdwalen
naar tien jaar terug -
en de vijf jaar ervoor,
en erna.

Het nu is raar,
onwerkelijk,
spannend
en fijn.

Hopen, dromen,
(en ons best doen)
dat het zo mag blijven,
en vanaf nu
elk jaar
een beetje beter
mag gaan zijn.

Sana reist in gedachten even terug

2009-05-09T15:25:00.004+02:00

Sana is blij

2009-05-07T18:14:00.003+02:00

Smsje naar E., vanochtend:
Ben je thuis?
Mag ik even komen zeiken?

(Oftewel: Ik moet ergens heel hard uithuilen,
heb jij zakdoeken en een schouder?)

Eenmaal binnen duurde het ongeveer twintig seconden en toen zat ik met een wc-rol (in plaats van zakdoeken) op de bank. Want.

Ik verveel me. En het is kutweer. En ik verveel me zo. En ik kan me nergens toe zetten. En het voelt alsof ik wegglij. En ik baal gewoon dat het niet lukt en dan ga ik beginnen met denken dat niets lukt, en als ik daar eenmaal aan begin dan lijkt het hele leven mislukt en zinloos en en en en en... boehoe, whoehoe.

Toen ging de telefoon.
De mevrouw van het uitzendbureau.

Of ik ook in Apeldoorn wilde werken eventueel. (Ja!) Of ze dan mn CV op mocht sturen? (Ja!) Of ik voor tijdelijk ook voor ongeveer 14 uur per week op een mytylschool (lich/verstandelijk/meervoudig) wil werken? (Uhm, ja?!) Of ik dan morgen gewoon om 8.45 kan beginnen?

Dus.

:-)

Het tijdperk-der-verveling-en-geldloosheid is ten einde... ik ben zo blij!

Sana geeft biologieles

2009-05-04T22:11:00.006+02:00

Na ruim een half uur te zijn achtergevolgd door Tarzan, Reuzemensenaap en MegaMindy was het tijd om het zand uit mijn ~~bilspleet~~ haren te schudden, de sokken en de schoenen aan te doen en de speeltuin te verlaten met aan elke hand een hijgend jongetje.

Op de terugweg toverde ik nog een biologielesje uit mijn mouw: 'En kijk, als de paardenbloem dan oud wordt, dan gaat hij er zo uit zien, als een pluizenbolletje, en dan kun je de zaadjes wegblazen, zodat er op een ander plekje ook weer paardenbloemen kunnen groeien.'

'Hahahaha',
lachte Ramon (4 jr.),
'dan krijgt hij dus
net als opa eerst
grijze haren....

en daarna wordt
'ie kaal!'

Sana verlangt

2009-05-04T20:57:00.004+02:00

Nu.

Legging, kniekousen, pyjamabroek, hempje, langemouwshirt,
kortemouwenshirt,
vest,
sjaal,
armwarmers.

Doe mij
nog maar een paar
van die dagen
zoals vorige week,

daar
doet mijn humeur
het een stuk
beter op!

Sana borrelt

2009-05-03T12:38:00.002+02:00

I feel like creating,
like making music,
painting,
taking crazy photos,
writing,

or just watching...

bjoetiefoel things:

K L I K

Sana begint zingend opnieuw

2009-04-28T23:30:00.004+02:00

Don’t even try. Wat denk je wel niet dat je bent? Kind, het is hartstikke vals, hou op, schei uit. Haha, hoor je haar? Zij denkt van zichzelf dat het mooi is, maar het klinkt voor geen meter, hahahahaha. Wat een sukkel.

Ik was veertien. En achtien. Of negentien. Beide keren was de boodschap afkomstig van een vriendin-met-valse-bedoelingen, maar toch hebben woorden zich vastgehaakt in mijn hoofd en ben ik het gaan herhalen.. Talloze keren, net zo vaak totdat ik er zelf in geloofde en mijn best deed om anderen van hetzelfde te overtuigen. Net zolang totdat het eigen werd – ook mijn mening – en ik besloot om te stoppen met zingen. Voorgoed.

Maar toch. Ik bleef een beetje pingelen op de gitaar, ik bleef spelen met het keyboard en zo nu en dan zong ik stiekem toch eens mee met een cd’tje. Maar zachtjes. Want stel je voor… straks hoort iemand het en word ik weer bevestigd in dat wat ik al heel lang en heel hard tegen mezelf riep.

Na jaren van Heel Veel Gedoe besloot ik dat het, na het behalen van mijn HBO-diploma, tijd was om toch eindelijk maar eens de knop om te zetten en de Dingen-Die-Ik-Zo-Graag-Zou-Willen-Maar-Niet-Durf nu eens wél te gaan doen. Binnen een paar weken gaf ik weer gymles, zat ik ineens op klassiek ballet én op hiphop, kocht ik een piano en zocht ik op het internet een zangjuffie op. Gevalletje zo ~~gezegd~~ gedroomd, zo gedaan.

Ik hoef niet uit te leggen dat ik Zenuwachtig was voor die eerste zangles. ~~En voor de tweede, de derde, de vierde, de achtste en de laatste.~~ Echt zingen durfde ik ook helemaal niet, doodsbang voor een herhaling van De Boodschap uit de mond van iemand die er ook nog écht verstand van ~~heeft~~ zou moeten hebben. Doodsbang dat ze toch gelijk hadden, en dat ik voorgoed mijn mond zou moeten sluiten.

Oefenen deed ik ook eigenlijk niet, vanuit de overtuiging dat ik niet kon zingen en dat oefenen dus niet zou helpen. Als het niet klinkt, klinkt het niet, klaar. Na het grote-Ghana-avontuur werd het tarief van zangjuffie ineens met 40% verhoogd en toen was ik er wel een beetje klaar mee. Ik zou het toch nooit leren.

Gisteren stond ik tegenover Inge. Die heeft vroeger heel wat zanglesjes gegeven aan Onzekere Meisjes en ach, die moeten gewoon ff een drempel over en dan goan ze wel. Jaja, dacht ik. Grapjas. Jij kent mij(n onzekerheid) nog niet. Die vermijd ik niet voor niks al jaren door gewoon Die-Dingen-Die-Ik-Zo-Graag-Zou-Willen niet te doen, zodat ik mijlenver verwijderd blijf van die alles overspoelende en verlammende faalangst. Maar ach. Ze had heel wat ervaring met van die Onzekere Meisjes. Haha.

Dus daar stond ik. “Nou, we gaan ff een inzingoefeningetje doen,” begon ze, “dusse… jij zingt ff zomaar een zinnetje –en het maakt écht niet uit welk zinnetje, don’t worry- en dan zing ik jou na. Simpel toch? Ok, daar gaan we, 1, 2, 3... 3….. Huh? Oh...?”

De tranen stroomden over mijn wangen. Ze waren niet tegen te houden en ergens wilde ik dat ook niet. Er doorheen, hoe dan ook. Ik huilde, praatte en zong heel zachtjes. Daarna kwam er een nieuwe oefening en aangezien het toch niet om een klein drempeltje ging, maar om faalangst-bij-elke-nieuwe-oefening, huilde en praatte ik gewoon weer. En zong ik toch weer zachtjes, en soms een beetje harder.

Uiteindelijk lukte het beter en werd er daadwerkelijk gezongen. Het kwam vast niet geloofwaardig over, maar toch meende ik elk woord wat ik zei – terwijl de tranen nog niet eens opgedroogd waren: “Ik vond het wel écht, écht, écht heel erg leuk en fijn.”

Vandaag had ik een proefles samen met een vriendin bij een nieuw (goedkoper!) zangjuffie. Ze begon net als Inge: “Zo, nu zingt W. hem, en daarna mag jij ‘m zingen.” Haha, dacht ik, denkend aan gisteren, haha, ja hoor.. dat zien we dan wel weer, voorlopig zing ik nog helemaal niks.

Toch zong ik. ~~Niet geheel zuiver~~ Met regelmaat heel vals (maar hey! nieuw, onbekend liedje.. damn good excuse!) en met een lijf wat strak stond van de spanning, maar toch, ik zong – en genoot.

Dus.

Het wordt tijd om de oude overtuigingen overboord te gooien.
Tijd om los te laten.
Mijn eigen mening te herzien,
baseren op het hier-en-nu.

Want.
Ik zong.
En genoot.

Wat wil ik nog meer?

~~(Een baan, om te zorgen dat ik de zanglessen daadwerkelijk kan betalen…)~~

Sana was hier:

2009-04-27T21:35:00.001+02:00

KLIK!!

Omdat ik er zo druk mee was.
En omdat ik hier nóg een nachtje ben.

Sana doet het beter op complimentjes

2009-04-22T22:31:00.002+02:00

Twee weken geleden had ik een afspraak bij de tandarts. Het was inmiddels al weer zo'n anderhalf jaar geleden (ofzo?) en aangezien ik aan het begin van dit jaar een heel ~~fijne~~ dure zorgverzekering heb afgesloten, durfde ik het wel weer aan. Anderhalf jaar niet gaan (en niet flossen en spoelen en tandenstokeren en lieve woordjes zeggen, en soms stiekem niet poetsen) zou z'n tol wel eens kunnen gaan eisen in de vorm van dikke lagen tandsteen en een mooi aantal gaatjes, dacht ik.

Sinds ik geweest ben, poets en flos ik weer alsof het een lieve lust is. Heel geconcentreerd ga ik minstens twee keer per dag al mijn tanden en kiezen af, blijf overal zo'n 10 seconden druk poetsen en verhuis dan naar het volgende plekje. Een paar keer per week flos ik daar waar ik bij kan - en dat is niet heel veel, aangezien mijn kaak geblokkeerde is en dus slechts 2 cm opengaat. Maar dat is een ander verhaal.

Anyway. Ik poets en flos en kijk af en toe of er geen bijzondere dingen te zien zijn. Soms heb ik zomaar zin om mijn tanden te poetsen en dan sta ik even later daadwerkelijk heel vrolijk met een tandenborstel in mijn mond in de badkamer. Goed zijn voor mijn gebit, het is een feestje. Het voelt zo ontzettend goed!

Ik doe ein-de-lijk dat wat mijn tandarts me al jaaaaren probeert te laten doen, maar waar ik nooit zoveel zin in had. Had ik dan zoveel gaatjes? Heb ik zoveel pijn geleden dat ik nu mijn lesje eindelijk wel geleerd heb?

Nee.
Sterker nog,
ik had niks.

He-le-maal niks!

Ik kreeg slechts complimentjes en een simpel 'alles gaat goed, tot de volgende keer'.

Ik doe het blijkbaar beter op complimentjes dan op waarschuwingen en straf. Nu maar hopen dat ik volgende keer weer een gevalletje-alles-gaat-goed ben!

Sana kijkt (nog) geen GTST

2009-04-16T08:22:00.004+02:00

Ik lig met Elke ergens in een weiland tussen Kampen en Zwolle. Bij gebrek aan opleiding, werk of andere zinvolle dagbesteding besloten we om de skeelers aan te trekken, een picknickrugzak vol te laden en op weg te gaan, de zon in.

'Zeg, volg jij eigenlijk nog GTST?'
'Nee.., bah! Maar misschien moet ik dat maar eens gaan doen. Dan heb ik tenminste nog iéts van structuur in m'n week, zo zonder werk.'

En de zon scheen, en de lucht was blauw, het gras was groen en kriebelde aan mijn blote voeten. De fruit~~salade~~puree was gruwelijk lekker, net als de cappuccino op het terras.

Ik zeg, er is niks mis met het genieten van een bestaan zonder werk. Toch zou ik nu een gat in de lucht springen als ik eens zou worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek hier of daar.

Ik verlang naar werk, naar uitdaging, naar diepgang. Het lijkt me heerlijk om weer in een team te werken, om met z'n allen hetzelfde doel na te streven en creatief te moeten zijn in hoe een cliënt tot verandering en ontwikkeling aan te zetten. Ik verlang naar het puzzelen, naar het sociale aspect, naar structuur.

En tot die tijd..?

Ach, ik vermaak me wel.
Ik ga nu maar eens gezellig ontbijten met mijn werkloze Ghanavriendinnetje en een Wie-is-de-mol-marathon houden.

Ik zeg; geniet ervan zolang het kan!

Punt orrug

2009-04-12T13:29:00.005+02:00

Ik had mezelf eigenlijk verboden om te bloggen totdat ik een nieuwe kopfoto in elkaar geknutseld had, maar... toen kwam ik dit weer tegen in onze favorieten:

KLLLLIK !!

En dan vooral even het geluidsbestandje afluisteren..

Dit bestaat dus ook voor het aardappelschilmesje, de braadpan en de soeplepel. Als ik dan bedenk dat er ergens in Nederland een (jonge)man heel serieus .......

Het was zo'n dag...

2009-04-10T21:36:00.002+02:00

... waarop ik samen met mijn twee kleine grote helden verstoppertje speelde in het park,
... waarop ik nog even doorging met de enorme huilbui die gister zo knalhard binnenkwam, oneindig leek en me moe(deloos) maakte - en uiteindelijk leeg en vrij,
... waarop we madeliefjes en andere gele bloemetjes plukte, ontsteelde en lieten drijven in een schaal water,
... waarop we in het zonnetje en dus zonder jas naar de Tuinland fietsten en ik dolgelukkig mijn groente-tuintje zaaide,
... waarop ik op de stoep van de McDonalds een yoghurtfruit at en ouderwets bijkletste met E.,
... waarop ik later, na een verrukkuluk diner made by roomie samen met E. nog een uurtje door de avondschemering skeelerde en nog verder kletste..

En last but not least,

Het was zo’n dag waarop ik ineens dacht

'laat ik weer eens een logje schrijven,
want volgens mij ben ik nu helemaal terug.’

Sana's afscheid

2009-01-15T21:52:00.002+01:00

Het is raar. Mensen roepen zo uitbundig en oprecht en zó vaak op een dag 'veel plezier, geniet ervan en maak er wat moois van!', dat ik geneigd ben om heel vrolijk terug te roepen: 'Dankjewel, en jij ook he, geniet van .. eh.. van hier!'. Een beetje zoals met Oud & Nieuw. 'Gelukkig Nieuwjaar!', en nog voor de ander is uitgesproken: 'Ja, jij oohook!'. Maar het hoort niet. Niet nu.

Het is raar om alleen maar te knikken en te glunderen en te dankjewellen. Om alleen maar te ontvangen. Het is raar en fijn om te ontdekken hoeveel mensen er echt oprecht meeleven, en hoe ik in steeds meer harten mijn plekje ontdek. Hoe ik durf te geloven in de plek die zij al tijden geleden reserveerden voor mij. Hoe ik durf te wonen in hun hart, in plaats van enkel eventjes logeren.

Mijn koffers is zijn gepakt. Kaartje van de turnkindjes, een fotolijstje met foto van Thom & Broertje, een knuffeltje van een vriendin, een cadeautje van de vriendinnengroep... ik hou niet zo van de bewoording ~~en ik ben te lui om naar een synoniem te zoeken~~, maar het is wel hoe ik mij voel: een gezegend mens.

Het is goed om dat voor nu achter te laten, wetende dat het er over 70 nachtjes weer zal zijn. Sterker nog, ik heb nu alweer zin in mijn Leven Na Ghana. Nieuwe projectjes, nieuwe ideeën, veranderingen.. Heerlijk! Levenslust is echt een geweldig iets. En oh wat herinner ik me nog goed hoe het leven zónder was. So grateful.

Maar voor nu. Time to say goodbye. Wat eigenlijk onzin is, want op de weblog van www.naarghana.tk schrijf ik natuurlijk rustig verder. Althans, dat hoop ik. De minilaptop is mee, dus geschreven worden gaat er zeker. Nu maar hopen dat we met enige regelmaat een update kunnen plaatsen.

Ik weet het, ik zou alleen ontvangen, maar toch ik maar even van mijn mogelijkheid gebruik: ik wens ieder die hier leest een mooie tijd in Nederland.. live like you might leave within a month. Daar leer je veel van!

Tot daar of tot over 70 nachtjes!!!

Sana's 2008

2008-12-29T10:16:00.002+01:00

Was het lekkerste dat ik at in 2007 zelfgemaakte tomatenkaasmuffins.
.. en in 2008 .. chocoladepepernoten, chips, toastjes, koekjes,snoepjes en taart. Geen culinaire hoogstandjes, maar wel dingen die ik jaaaaren niet mocht van mezelf en nu, sinds september, toch maar wel. Omdat je het leven zelf leuk moet maken. Of, zoals een ouddocent zei: "Elke les kan een feestje zijn, maar dan moet je zelf de slingers ophangen."

Bewoog ik in 2007 meer figuurlijk dan letterlijk. In mijn hoofd, dus.
In 2008 graag andersom. Mét mayo. En pindasaus.
.. en in 2008 .. startte ik met klassiek ballet, met hiphopreggaeton, met hardlopen (en daar stopte ik ook weer mee, want tja. hárd lopen, koud. u begrijpt. Maar na Ghana ga ik met de meiden een leuke hardloopwedstrijd doen, somehwere. Dus dan gaat er weer getraind worden.) Het figuurlijke bewegen werd overigens nog niet minder in 2008, maar er komt steeds meer evenwicht. Olé!

Knuffelde ik in 2007 voor 't eerst heel bewust met zo één van het andere geslacht en ontdekte dat dat eigenlijk best fijn was.
.. en in 2008 .. stopte dat weer. Zocht ik nog wel naarstig naar nieuwe knuffelobjecten, maar. Nou ja. Wie weet, in 2009. Verder knuffelde ik met het liefste kleine babymeisje van de wereld. ZI heeft voorgoed een kamertje in mijn hart veroverd en ze is er altijd welkom. Net als haar mama.

Kreeg ik in 2007 (meer) waardering voor mn beide Zusjes, omdat ze zoveel meer op eigen benen staan. Voor mn Roomie, omdat ik nu eenmaal geen kippenei ben. Voor vriendinnetje F., omdat het leven soms stom is en soms leuk en ik dankbaar en blij ben dat we alle momenten kunnen delen. Meestal ;-) .
.. en in 2008 .. kreeg ik meer waardering voor zwervers, lastige kinderen, haptotherapie en voor de kracht van het doen.

Gaf ik in 2007zwemles aan kleine Thom., waarbij we meer van elkaar leerden dan van dat hele zwemgebeuren, maar dat gaf gelukkig niet. Autisme is nu eenmaal ingewikkeld.
.. en in 2008 .. gaf ik kleine cadeautjes aan wie me lief is, gaf ik -een soort van- gitaarles aan vriendinnetje W. en gaf ik mezelf kansen. Vele kansen.
En ik gaf gymles. Niet onbelangrijk, want oh, wat is dat fijn. De gymzaal is the place to be voor Sana, ik ben daar. En als er dan ook nog zulke geweldige kinderen rondlopen, prijs ik mij gelukkig.

Luisterde ik in 2007 veel naar de liedjes van Man & Moes vanwege de eenvoud en de poëtische teksten. Opkikkermuziek van 2007 werd verzorgd Room Elven, lovely jazzy sound.
.. en in 2008 .. luisterde ik naar Thom, naar alles wat hij niet zei. En ik luisterde naar muziekjes van Sarah, Dar, Lisa Mitchell en een paar ouwe rotten in het vak. Verder luisterde ik veel naar mijzelf, en dan niet naar mijn alles overschreeuwende hoofd, maar naar het hart. Naar mijn diepvanbinnenzelf.

Leerde ik in 2007 dat nare gevoelens heus niet weggaan als je heel hard de andere kant op rent en dat gewoon een potje janken dan eigenlijk veel fijner en zinvoller is. En makkelijker. Dat scheelt ook weer in dat hoofd waarin het toch al zoveel beweegt. Mooi toch, hoe alles met elkaar in verbinding staat?
.. en in 2008 .. leerde ik dat het leven Leuk kan zijn. Ik geef toe, er gingen wat jaren overheen, maar ergens in 2008 gebeurde het dan toch. Ik leerde mijn nieuwe reismaatje Elke veel beter kennen en ontdekte dat er in Zandvoort een schattig klein huisje staat met hele lieve mensen - die ik langzaam mag leren kennen.
Ik leerde beter gitaar en piano spelen, leerde dat de wereld (meestal) niet vergaat als ik harder zing dan met mijn heilige engelenstemmetje, leerde dat het verwezenlijken van dromen echt echt echt heel belangrijk voor ~~mensen~~ mij is en leerde zoveel rondom mijn opleiding dat ik kon afstuderen.
(En ik leerde autorijden. Ook niet onbelangrijk. Gut, wat leerde ik veel..)

Ontplooide ik in 2007 mijzelf en mijn eigen willetje. Althans, die was er wel, maar ergens ver weggestopt in mijn kleine linkerteen. Ik deed meer dan ooit wat ik wilde... máár; nog niet alles is afgevinkt. Er moet ook nog het één en ander. Omdat ik dat wil.
.. en in 2008 .. deed ik veel van die dingen. Muziek maken, starten met ballet en hiphop, afspreken met mensen waarvan ik dacht dat ze mij toch maar stom zouden vinden, initiatief nemen, genieten van contact met anderen. Ik ontplooide mij tot meer van mijzelf. Meer wens ik ook niet voor 2009. Ik ben meer dan genoeg.

Geloofde ik in 2007 zomaar bovenop de berg in Spanje in mijzelf en in dat ik helemaal niet zo slecht en beroerd in elkaar zit als dat ik al 23 jaar dacht. En ik moet zeggen dat dat wel het aller-, allerbelangrijkste is geweest in 2007.
.. en in 2008 .. geloofde ik soms wel en soms niet en soms wel en soms echt helemaal niet in dat wat ik in 2007 heb ontdekt. Het blijft worstelen en soms is het lastig om te blijven geloven in een goede afloop. Maar zolang ik blijf ademen, zijn er mogelijkheden en wie weet welke ik daarvan ga benutten in 2009.

Ik zeg: het was een goed jaar.
En 2009 kan alleen nog maar beter worden.

Ik. Wens. Je. Een. Geweldig. 2009.

Sana hartje Thom - aflevering 2

2008-12-29T00:13:00.010+01:00

(Voor aflevering 1 : KLIK)
Twee weken geleden besloot ik dat het tijd was om Thom (zes jaar, autistisch) uit te leggen dat ik tien weekjes niet met hem zou gaan zwemmen, niet met hem naar de treinen zou gaan kijken of spelletjes met 'm zou komen spelen.

Al bijna twee jaar spenderen we de maandagmiddag samen, op wat vakanties en andere uitzonderingen na.. en nu ga ik dus zomaar 70 nachtjes weg. Thom was één van de eersten aan wie ik dacht bij het denken aan mensen te moeten gaan missen.. Hij hoort zo in mijn leven(sritme) en nu ga ik zomaar 10 weken pleitos. Hoe leg je ik dat uit, hoe maak je ik dat voor hem behapbaar?

Ik begon vlak na een fantasiespel. We zaten samen op een groot kussen en speelden dat we op de woeste zee waren, omringd door haaien en piraten. Of nee, wij waren de piraten en gingen een ander schip overvallen. Zó was het. Soms gaat het wisselen van de rollen zo snel, dat je heel goed moet opletten of je een piraat of een haai bent. Hij vraagt, jij draait, zeg maar.

Het spel was zo ongeveer klaar en dus zei ik dat ik nog iets moest vertellen. Hij ging half tegen me aan hangen en ik vroeg hem welke maand het was, welke maand daarna kwam en complimenteerde hem met zijn kennis. Eigenlijk unfair, da's gewoon een simpel voordeeltje van z'n autisme, maar vooruit. Ik legde uit dat ik in januari voor 10 weken naar Ghana ga, een land in Afrika, en dat ik daar ga werken en spelen met andere kindertjes.

"Zooo, en nu ben jij weer piraat en gaan we verder spelen!!!!", aldus Thom. Oftewel, dit is teveel info en moet ik even verwerken, bekijk jij het maar. En dus speelden we piraatje.. na 15 minuten haalde ik het nogmaals aan, gaf nog wat extra info en toen kapte hij het weer op originele wijze af: "Stop daarover, ik wil niet praten." Lekker duidelijk communiceren. Daar zou menigeen wat van kunnen leren.

Aan het eind van onze 'sessie' haalde ik het nog eens aan via een andere weg en vroeg hem hoe lang hij ook alweer bij oma ging logeren in de kerstvakantie. "Twee nachtjes," vertelde hij met een klein trillinkje in zijn stem. Toen vertaalde ik het Ghana-plan: "En Sana gaat 70 nachtjes logeren in Ghana... láng is dat he? Poeh zeg, 70 nachtjes in een ander bed, dat is lang. En dan kan ik dus 70 nachtjes niet met Thom zwemmen en spelen, jammer he?"

En sinds dat moment, het moment op dat piratenschipkussen, waarop ik Thom zo zorgvuldig mogelijk probeerde duidelijk te maken wat hem -en mij- te wachten staat, voel ik het ook. Voel ik wat ik hem probeerde duidelijk te maken: ik ga weg, een behoorlijk tijdje en dat is, naast leuk en spannend, soms ook moeilijk en dat mag je voelen. Dat mag je uiten. Daarvóór was het nog een vaag avontuur, iets wat gewoon ff gedaan ging worden. Maar sinds dat moment.. Alsof ik zo bezorgd was over zijn mogelijke reactie en zoveel gevoel en empathie in ons gesprek probeerde te stoppen, dat mijn eigen gevoel ook accuut wakker werd. Lang? Spannend? Eng? Mensen missen? Oh ja... aaaaaaaaaaargh.

Nog 19 nachtjes....

Sana's twee kerstige kwesties

2008-12-27T21:28:00.007+01:00

Stel. Je woont met man en kind in een flat en na een gezellige kerstavond kom je om half één 's nachts moe maar voldaan het portiek binnen wandelen. De herinnering aan die avond zijn nog vers: de hele familie bijeen, de lieflijke kerstliedjes, de sfeervolle kerstboom en dat heerlijke kerstdiner.

Grabbelend naar je sleutelbos zie je ineens iets. De lege hoek van het portiek is gevuld met een grote hoop, en als je beter kijkt ontdek je het silhouet van een man - een zwerver.

En dan? Wat doe je?

Politie bellen, mag niet.
Het is kerstavond. Hij is moederziel alleen.
Het hoort niet. Hij is gevaarlijk.
Wij hebben een bed over. In principe.
Die man stinkt. Zo smerig.
Wat zou Jezus gedaan hebben?
Hij komt ons huis niet in.
Kunnen we dan niet iets?
Hij moet gewoon weg, dit hóórt niet.
Ja maar.. het is Kerst en.............

Vriendinnetje F. en manlief besloten uiteindelijk om een voedselpakket naast de diep slapende zwerver te zetten, zodat de man toch nog een soort van kerstontbijt zou hebben en iets van medemenselijkheid zou mogen ervaren. Want. Ook hij is mens. Mens met een verhaal, een achtergrond. Niet alleen maar een vieze, stinkende zwerver. En zij, zij hebben het talent om daar doorheen te prikken en vanuit medemenselijkheid te handelen.

Ik vind dat geweldig. Niet zomaar doen wat hoort, omdat het hoort, maar voelen, heel diep vanbinnen voelen en vervolgens ontdekken dat je meer wilt doen dan enkel machteloos toekijken of juist heel bewust de ogen afwenden. Iets doén voor de Ander, zonder dat de ander dat vraagt, maar gewoon, omdat je hart het je influistert.

Ik houd daarvan. Ik houd van mensen die zomaar een kaartje sturen of dat ene kleine cadeautje kopen, omdat ze zo aan je moesten denken toen ze het zagen in de winkel. Niet per se die tien euro moeten uitgeven omdat je jarig bent, of omdat het Kerst is, maar gewoon, omdat hun hart hen stuurt.

Ik weet hoe lastig dat is, maar het kan geen kwaad om toe te voegen aan het lijstje met goede voornemens. Doe eens iets vaker voor een Ander, zonder daar direct iets voor terug te verwachten. It'll make this world a better place..

(En die andere kerstige kwestie:
What to do als je vlammen in je oven ziet? Ik gooide er reflexmatig een glas water in, aangezien Zusje even besloot haar Zijn op pauze te zetten in afwachting van - eh, iéts, maar dat water schijnt dus niet zo ontzettend handig te zijn. Wel effectief, overigens. Voor iedereen die vlammen ziet; eerst de stekker eruit (als het een combimagnetron betreft) of de hoofdschakelaar omzetten en dan pas het brandje blussen. Dat voorkomt ongewild elektrocuteren.)

Sana baalt

2008-12-27T00:54:00.002+01:00

Ik had HIER heel veel geschreven,
een ~~prachtig~~ lang stuk ~~vol met zinderende eindejaarslijstjes, de lekkerste roddels, het allerverste nieuws, goede voornemens, zeer persoonlijke reflecties en mijn diepste geheimen~~, maar toen klikte ik op het verkeerde knopje.

Weg.
Foetsie.
Ik nu ook.
Grom.
Weltrusten.

Sana doet het toch maar wel

2008-12-25T14:48:00.008+01:00

Wat ik later wilde worden, wist ik nog niet. Wat ik wél wist, is dat ik LATER, als ik volwassen zou zijn, een keer naar Afrika wilde om een schooltje te bouwen. Toen ik begin februari begon aan mijn afstuderen en me afvroeg wat ik na mijn studie wilde doen, besefte ik dat LATER nú is. Ik ben volwassen en dus is het tijd om die dromen te verwezenlijken. Een mooier moment bestaat niet: een voltooide opleiding, geen baan, geen huis, geen partner en geen kinderen. Oftewel: tijd om op reis te gaan.

Er resten ons nog 22 nachtjes en dan is het zover. Het ene moment loop ik over van enthousiasme, het andere moment slik ik een brokkie weg. Het is toch wat hoor, 70 nachtjes logeren in een weeshuis in Ghana. 70 dagjes en nachtjes zonder m'n eigen huisje, m'n muziekjes, m'n eigen dagelijkse ritueeltjes.. Maar vooral 70 dagjes en nachtjes zonder roomy, zonder beste vriendinnetje, zonder zusje, zonder vriendinnen, zonder (pleeg)familie... Zonder telefoon om ze zomaar even te bellen of 'n smsje te sturen, zonder internet binnen handbereik. Ai, ai, ai...

Maar. Er komen ook een heleboel nieuwe dingen voor in de plaats, we springen niet zomaar in het diepe. Er zal genoeg te doen zijn. Er zijn 27 kinderen die aangekleed en gevoed moeten worden, verzorgd en geknuffeld. We willen zwemles gaan geven, we willen activiteiten gaan doen op het gebied van dans & theater, en -als het effe kan- willen we themagerichte PMT-activteiten aanbieden t.b.v. hun achtergrond en ontwikkeling. (Denk aan: assertiviteit, zelfvertrouwen, samenwerking, ik-sterkte, identiteitsontwikkeling.)

Daarnaast gaan we genieten van het nieuwe land, kennis maken met de mensen en hun gewoontes en mooie natuurtochten maken. En natuurlijk volgen er stukjes voor op de weblog, foto's en filmpjes. Dit alles te vinden op ONZE WEBSITE.

Ik ben niet zo van het smeken om geld. ~~Misschien leer ik dat daar wel.~~ Tegelijkertijd is er wel een hele hoop nodig. Er is al een klein hoopje, maar we hopen daar toch nog een grote berg van te kunnen gaan maken. Daarom toch alsnog: heeft u, ondanks de dure decembermaanden, nog een eurootje over? Of 67 cent? Of misschien wel tien euro? Stort het. Wij worden er blij van, en zoals Inge van Keklog ook al schreef: "Net als Adwua, Roos, Julia, Ama, Lucas, Jeniffer en alle andere weeskinderen."

Sana De kids wonnen 5 medailles

2008-12-25T14:18:00.005+01:00

Ik had het er niet bij vermeld, gewoon, omdat ik vind dat het eigenlijk niet het belangrijkste mag zijn. Stiekem is dat het natuurlijk wel, that's what it all about. Jezelf bewijzen, laten zien wat je kunt en hoe goed je bent. ~~En natuurlijk vindt Juf Sana het ook een enorme eer en bevestiging als 'haar' kindjes winnen. Want Juf Sana is best streng en veeleisend soms.~~

Er deden 18 meiden mee uit mijn gymgroepen en ik mocht 5 medailles uitdelen. Zo heerlijk om al die glunderende bekkies te zien... Ik ben zo trots op mijn meiden, want ik heb ze behoorlijk hoog ingeschreven. Ik hou er niet van om ze supersimpele oefeningen te laten doen, ik ga vaak voor het hoogst haalbare - zo ben ik.

Bij mijn oude vereniging werden de medailles uitgereikt door de Grote Baas en ik wist niet dat de leiding het hier deed. Dus ik stond vrolijk te glunderen en enthousiast te klappen toen het eerste kind naar voren werd geroepen. Vervolgens kreeg ik een duwtje en werd me even ingefluisterd dat ik de medaille mocht omhangen. Echt heel leuk.

Oh, en speciaal voor Keklog ~~een filmpje van de demo~~ een foto van een vliegende Sana. Ook leuk, toch?

Gymjuffie Sana

2008-12-21T10:53:00.004+01:00

Als ik heel,
maar dan ook echt héél(!)
hard probeer terug te denken
aan hoe leuk het was
gister
in dat uur van
'Help wat moeten we nu?!?
Er is zoveel publiek en we hebben
tijd teveel,
hoe vermaken we die lui?!?'

Als ik terugdenk aan
de vering van de tumbling,
de saltos,
het meejuichen van mijn kids en
het bewonderend geklap van het publiek,
dan is die enorme spierpijn
in elk vezeltje van mijn lijf
ineens niet meer zo erg,
maar bijna lekker.

Sana & Inge discovering Sia

2008-12-18T22:15:00.001+01:00

Juf Sana gaf d'r een zoen

2008-12-17T23:44:00.002+01:00

Dat zou Sana ook 'niet leuk' vinden

2008-12-12T23:14:00.003+01:00

Ik zat met B. in de auto en verwonderde me over haar nuchterheid en humoristische kijk op de dingen. Dus vroeg ik aan haar van welk soort momenten zijn nou echt totaal in de stress zou schieten. Serieus, ik heb nog nooit zó'n nuchter mens gezien.

"Tja.. nou.. ik las laatst dat er een baby'tje was ontvoerd.. ik geloof dat ik dat toch niet leuk zou vinden. Maar verder..."

Sana past op

2008-12-11T22:05:00.004+01:00

Vroeger paste ik met regelmaat op op de kinderen uit de buurt. Het buurmeisje, de dochter van mijn baas, het zoontje van de overbuurman. Op die oppasavondjes zat ik vroeger altijd muisstil en kaarsrecht op de bank. De televisie op z'n allerzachtst (want stel je voor dat ik hun noodkreten niet zou horen) en ik keurig rechtop op de bank (want stel je voor dat ze thuiskomen en ze treffen mij languit liggend aan).

Nu heb ik enkel nog Thom op mijn oppaslijst, en sinds 4 maandjes hoort Z.I. er ook helemaal bij. Z.I. is echter (nog) geen meiske wat zomaar uit haar bedje zal klimmen en de trap af zal proberen te lopen. Ze is immers pas -oké, bijna- 4 maandjes. Toch ben ik zo gewend aan het oppassen op 'grote kinderen', dat ik bij het gestommel van de buren direct overeind schiet om te kijken of er niet toevallig een lief klein meisje met blonde haartjes boven op de gang aan het slaapwandelen is...