Sana goes incognito

Sana ging stampvoetend naar huis

De blijheid was van korte duur.

Ik had er niet bepaald rekening mee gehouden dat niet alleen ik -als uitzendkracht- me zomaar kan terugtrekken en nergens aan vast zit, maar dat dat ook geldt voor de andere partij.

Wel een beetje heel erg lomp en asociaal en stom dat ze mij dan vergeten af te bellen en dat ik daar dan gewoon vrolijk het lokaal in huppel, om vervolgens alle fris- en fruitigheid razendsnel in mijn schoenen te voelen zakken.

Niks geen grenzeloos en impulsief meisje van zes de hele dag volgen, begeleiden en structureren, niks geen structuur in m'n week en niks geen inkomsten.

Ik ben weer een Koos.
Werkloos.


(En dat het uitzendbureau dan belt met een 'oh, onze excuses, mijn collega (jaajaa) is vergeten af te bellen'. En dat ik dan afsluit met een 'oké, doei, werk ze!' en dat zij dan zegt 'ja, jij ook!'.

Jij ook?!?
Sukkel.)

Sana vond het interessant

Staan twee werklozen voor het raam naar buiten te staren,
zegt de één tegen de ander:

'Ah weet je, ik vind een duif helemaal geen vogel.'
'Nee. Maar dat vind ik ook. Een duif is een duif. Geen vogel.

Sana is een gymjuffie..

.. en dit gymjuffie heeft vandaag weer geleerd hoe belangrijk je ik dat wat ik zeg, uitstraal en doe kan zijn in de wereld van een kind.

Zegt het ene meisje tegen het andere meisje:

'Wat zei ze tegen jou?'
'Netjes. En tegen jou?!?'
'Tegen mij zei ze 'Yes'.

Sana viert moederdag

Dat zij dan,
bij het bekijken van de gedekte tafel,
verbaasd stamelt:
'broodjes?!?',
haar ogen nog niet gewend
aan het vroege tijdstip,
haar ogen nog niet ingesteld
op de onaangekondigde aanwezigheid
van haar ver-weg-dochter.

En dat ze dan ineens,
alsof iemand haar plots de juiste bril opzet,
stamelt,
'San?!?,
wat doe jij nou hier?'.

En dat het dan leuk is,
we samen ontbijten,
een potje Catan spelen (ik win, maar dat terzijde),
moederdaggebak eten,
over het strand wandelen
en dan
weer afscheid nemen.

Dat het bijna lijkt,
voelt,
alsof het nooit anders is geweest,
maar dat gedachten en gevoelens
nog zo pijnlijk vaak afdwalen
naar tien jaar terug -
en de vijf jaar ervoor,
en erna.

Het nu is raar,
onwerkelijk,
spannend
en fijn.

Hopen, dromen,
(en ons best doen)
dat het zo mag blijven,
en vanaf nu
elk jaar
een beetje beter
mag gaan zijn.

Sana reist in gedachten even terug

Sana is blij

Smsje naar E., vanochtend:
Ben je thuis?
Mag ik even komen zeiken?

(Oftewel: Ik moet ergens heel hard uithuilen,
heb jij zakdoeken en een schouder?)

Eenmaal binnen duurde het ongeveer twintig seconden en toen zat ik met een wc-rol (in plaats van zakdoeken) op de bank. Want.

Ik verveel me. En het is kutweer. En ik verveel me zo. En ik kan me nergens toe zetten. En het voelt alsof ik wegglij. En ik baal gewoon dat het niet lukt en dan ga ik beginnen met denken dat niets lukt, en als ik daar eenmaal aan begin dan lijkt het hele leven mislukt en zinloos en en en en en... boehoe, whoehoe.

Toen ging de telefoon.
De mevrouw van het uitzendbureau.

Of ik ook in Apeldoorn wilde werken eventueel. (Ja!) Of ze dan mn CV op mocht sturen? (Ja!) Of ik voor tijdelijk ook voor ongeveer 14 uur per week op een mytylschool (lich/verstandelijk/meervoudig) wil werken? (Uhm, ja?!) Of ik dan morgen gewoon om 8.45 kan beginnen?


Dus.


:-)

Het tijdperk-der-verveling-en-geldloosheid is ten einde... ik ben zo blij!

Sana geeft biologieles

Na ruim een half uur te zijn achtergevolgd door Tarzan, Reuzemensenaap en MegaMindy was het tijd om het zand uit mijn bilspleet haren te schudden, de sokken en de schoenen aan te doen en de speeltuin te verlaten met aan elke hand een hijgend jongetje.

Op de terugweg toverde ik nog een biologielesje uit mijn mouw: 'En kijk, als de paardenbloem dan oud wordt, dan gaat hij er zo uit zien, als een pluizenbolletje, en dan kun je de zaadjes wegblazen, zodat er op een ander plekje ook weer paardenbloemen kunnen groeien.'


'Hahahaha',
lachte Ramon (4 jr.),
'dan krijgt hij dus
net als opa eerst
grijze haren....

en daarna wordt
'ie kaal!'

Sana verlangt

Nu.

Legging, kniekousen, pyjamabroek, hempje, langemouwshirt,
kortemouwenshirt,
vest,
sjaal,
armwarmers.

Doe mij
nog maar een paar
van die dagen
zoals vorige week,

daar
doet mijn humeur
het een stuk
beter op!

Sana borrelt

I feel like creating,
like making music,
painting,
taking crazy photos,
writing,

or just watching...


bjoetiefoel things:

K L I K