Sana is het even kwijt

Het lukt niet zo,
met dat schrijven.
Ideeën genoeg,
en telkens een beginnetje
maar het endje...
het end is zoek.

Sana gooit er een makkelijk raadsel in

Vriendin E.: "Kijk, dit is Gijs. En die ander, die donkere, dat is Patrick. Daar ga jij straks op passen, als ik in Oostenrijk(?) op een berg zit. Lief zijn ze, he? En weet je, ze reageren ook op hun naam. Als je ze roept, dan doen ze zo van blubblubblub..."


Nou, 3x raden?

Sana hoefde niet met de helikopter

Ik heb er lang over nagedacht. Dat was toen ook altijd al mijn tactiek. Heel lang nadenken, héél veel doemscenario's verzinnen en het vervolgens toch doen. Ik dacht aan mijn neus en hoe deze eruit zou kunnen gaan zien als het mis zou gaan, aan de mensen die voorbij liepen en aan hoe de ambulance helikopter mij zou komen ophalen. Ik dacht aan de veel te lange tijd die verstreken was sinds die laatste keer en aan hoe soepel het toen ging. Toen wel. Ik draaide mijn hand lijf er niet voor om. Twee? Prima! Catch me if you can.

Dat was toen. Nu is nu. Nu is anders. En al wil ik het niet, het is wel zo. En dus dacht ik nog even aan de dag ervoor, toen ik na 5 kilometer joggen een soort van impulsief even een handstand-hele-draai op het gras probeerde en bijna door mijn armen zakte.

Kortom: ik twijfelde enorm.

Maar hey! Het was bevrijdingsdag. Het zonnetje scheen, er lag een baan, ik stond daar met W. en er waren slechts 2 kleuters die er af en toe over heen kropen. W. houdt ook wel het opzoeken der grenzen en hoppa... flipflops uit en gáááán.

Sana doet 't alsnog - op haar eigen wijze

Zomaar,
zonder dat iemand ik het verwachtte,
en zonder dat ik er heel hard
naar op zoek was,
zat ik net
plotsklaps
met een heel sip gezichtje
toch
die doden te herdenken.


Kijkt en klikt u mee?

Sana voor het eerst (en voor het laatst?) op de dodenherdenking

Het was stil.
Muisstil.

(Op die loslaten rotkinderen na.

Ik snap dat niet hoor.
Of je dresseert je kinderen goed, of je beseft dat je kinderen niet geschikt zijn voor een dodenherdenking en laat ze thuis of dumpt ze bij opa of oma of de buurvrouw. Grom.)

Anyway.
Het was stil.
Sort of.

Ik deed echt heel erg mn best, maar ik kon alleen maar denken aan mn roodverbrande velletje, en aan hoe dat meisje die mevrouw met die trompet zich moest voelen, en wie haar een seintje gaf wanneer ze weer mocht trompetteren, en aan of die boom niet veel te dicht bij die grote vlam stond -of nou ja, andersom dus-, en of ik later met mijn kinderen naar een dodenherdenking zou gaan.

Oh, ik moest ook nog even denken aan die keer dat ik met al mijn middelbareschoolvriendinnetjes in een stille tocht liep, omdat de ene jongen de andere ging beschermen en dus werd neergestoken. Daar waren ook veel mensen, daar was het ook zo stil... Gelukkig dacht ik daarna weer snel aan morgen, en wat ik dan aan zou moeten. Rokje, jurkje, slippers? Soms moet je ik gewoon niet te lang in het verleden blijven hangen.

Al met al voelde ik duidelijk niet zo thuis tussen alle oud(e)militairen & aanverwanten.

Ik kan dat niet.
Het is te ver voor mijn tijd.
En geschiedenis heb ik nooit leuk gevonden.

Gelukkig mag ik morgen vieren.
Het heden & de toekomst.

Dat is toch meer mijn ding.

Sana luistert het buurmeisje af

"Eerst ben ik jarig, dan word ik vier en dan komt sinterklaas. En dat duurt nog maar heeeeel even. En dan komen mijn tantes. En mijn nichtjes. En mijn neefjes. En tante Hennie. En tante Corrie. Want ik heb twee tantes. En die komen allebei. Jahaaa. Al mijn tantes komen dan. Als ik vier word. En dan komt sinterklaas. En dat is al heel snel."

Sana maakt er een fotoverslagje van

Sana schrijft gewoon weer over het zwemmen

Noah is vijf, kan niet zwemmen en heeft een pittige combi van ADHD en autisme. Op papier klinkt dit ingewikkeld, in de praktijk is het nog ingewikkelder. Want hoe begrens je een impulsief en hyperactief kind zonder de hele dag Niet doen!, Kom hier! of Wachten! te brullen?

In het zwembad bleek dit helemaal ingewikkeld, aangezien het niet luisteren voor toch wel gevaarlijke situaties kan zorgen. Die jongen springt gerust met een halve salto het diepe in, zonder te bedenken dat 'ie niet zwemmen kan.

Ik zat met Ramon van 3 op schoot, klaar om samen van de hoge glijbaan te gaan. Als een lief koalabeertje kronkelde hij tegen me aan, doodsbang voor het grote boze water aan het eind van de glijbaan. Wel optillen straks he, Sana? Natuurlijk jongen, ik heb je stevig vast. Komt helemaal goed.


Ons zwembad heeft een prachtig stoplicht boven in de glijbaan, zodat de kinderen niet zelf hoeven na te denken over hoe lang ze moeten wachten. De meeste autisten doen het daar goed op. ADHD'ers ook trouwens. Noah niet, zo bleek.

Het stoplicht werd groen. Ik instrueerde Noah nogmaals om te wachten totdat het stoplicht ook voor hem groen zou worden. Jaaahaaa, ga nou maar! Hij is niet zo van het geduldig zijn. Toch dacht ik dat het wel goed zou komen.

Ramon & ik zoefden begonnen rustig te glijden. Nog geen 6 meter later hoorde ik Noah joelend de glijbaan induiken.

Ja. En dan. Eén bibberend koalabeertje vóór me, één hyperactieve kleuter achter me en ik ben de enige die zichzelf boven water kan houden. Ik probeerde af te remmen, zodat ik Noah op mijn rug kon plakken. Lukte redelijk, al kon ik niet voorkomen dat de landing erg aangenaam werd.

But. We survived. Ramon is voor het eerst in zijn leven helemaal kopje onder gegaan en moest daar even flink over huilen en praten. Noah heeft de bodem aangeraakt, kreeg iets teveel water binnen en stond 3 seconden later alweer stuiterend bij de trap van de glijbaan. Nog een keer, nog een keer, nog een keer!

Hoe Sana is

Inge begon. Waarop Karin volgde. En ik bedacht dat ik misschien ook wel iets moest. Of wilde. Ik kon het in elk geval niet zomaar voorbij laten gaan. Past mooi bij mijn plantzijn.

Dus nou ja.
Even een serieus stukje.
Moet kunnen.
En anders skipt u mij maar lekker van uw lijstje.
Mij 'n zorg.
(Wat u uiteraard niet gelooft na het aangeklikt hebben van dat oranjebruine gedoetje. Uw mening is me veuls te belangrijjk. Nog wel. But I'm working on that.)

Maar goed. Even serieus dus.

Morgen schrijf ik wel weer iets over poep of plassen of zwemles.
Ofzo.

Sana wil zo graag de wereld redden

Jorick, nee! We horen het zo’n 15x per dag. Écht waar. Jorick, nee! Als Jorick aan de haren van zijn grote broer trekt, als Jorick een stapje naar links doet, als Jorick zijn mond opendoet of als Jorick zijn hoofd een beetje schuin houdt. Jorick, nee! Wij snappen inmiddels wel dat dat kind helemaal niet meer reageert op Jorick, nee!, het moet voor hem inmiddels als een soort altijd aanwezig achtergrondmuziekje in zijn hoofd suizen… Jorickneejorickneejoricknee..

Papa snapt dit echter niet en doet er dan gewoon een schepje bovenop. Als Jorick wakker wordt, als Jorick aan de plantjes zit, als Jorick naast het lijntje loopt. JORICK NEE!! En als papa geluk heeft, helpen de twee oudere broertjes gewoon even mee. Met hun piepstemmetjes imiteren ze de kordate stem van hun papa. Een dissonant trio brult door huis en tuin: JoRicK NeE!!!!!!

Pets. Het gedragkind wordt afgekeurd. Het huilt. Logisch. Maar dan. Weer. Jorick, nee! Huilen mag niet. Huilen is voor meisjes, en voor kleine jongetjes die zich aanstellen. Stoppen dus. Netjes zitten en braaf zijn.

En ik?
Ik stond erbij zit erbij en ik kijk ernaar. Luister ernaar..
Ik kan niet zoveel. Of:
Ik durf niet zoveel. In mijn fantasie heb ik uiteraard al 80x aangebeld en heb ik de papa eerst uitgefoeterd netjes uitgelegd hoe het anders -en dus stiekem eigenlijk beter- kan.

Maar ja.
Wie ben ik?

(Of: hoe ben ik? Who am I?
Maar dat is voor later.)