Gewoon effe omdraaien dus

Wij reden met Tom, die voorin mocht zitten en de weg mocht wijzen, door een klein Duits dorpje, zoekende naar een gezellig koffietheehuis om bij te komen van de onverwachte aanval van een willekeurige Duitser die ons, na het gedwongen aanhoren van ons twee- en soms per ongeluk driestemmig Laïs-repertoire bovenin de heerlijk galmende Hochheideturm bestempelde tot 'neue Dollydots', en hadden ruzie met Tom, waardoor feministische F. gewoon loeihard rechtdoor ging toen Tom in zijn meest Amerikaanse modus (want dat vonden wij echt het absolute toppunt van humor, om in Duitsland met een Amerikaanse Tom te rijden) 'Turn Left!' riep, waarna Tom er een voor ons vrouwen toch vrij ingewikkeld commando uit knalde: "Try to turn to change your direction so you look in the direction opposite from the direction from which you are coming from."



(Ik ben -serieus- een heel uur bezig geweest om een geluidsfragmentje van ons gegalm te kunnen laten horen, maar het lukt niet. Grom. Heeft iemand een leuke tip? JoepTjoep mislukt, TinyPic doet't niet... Iemand?)

Vraagje

Als iemand je vraagt of je een propper of een vouwer bent, heb jij dan enig idee waar het over gaat?

Foetsie

Tas met warme broodjes, een thermosflesje warme chocolademelk, spelletjes, kaarsjes, maskertjes, wandelschoenen, dikke truien, fototoestel en 10.000 andere dingen.

Wij gaan op reis en nemen een hoop mee.
Mocht u me zoeken: Ik zit in een hotelletje in de Duitse bergen. Met Frieda.

Ontstressen, relaxen, bijkomen, ademhalen, uithuilen, foto's maken, bijkletsen en dat soort vrouwendingen. Tot later!

En zo was het

Hé Thom, vond je de zwemles een beetje leuk of niet zo leuk?
Uhm... héél leuk.
Oh, wat fijn! En wat vond je het leukste?
Heel hard naar de muur rennen in het water,
want toen was ik gewonnen. En jij was lekker verloren.

In: Hoe wij met elkaar omgaan

"Jij hebt zeker laatst niet dat hele verhaal dat ik voor jou op de pleerol heb geschreven gelezen? Daar heb je gewoon rücksichtlos je ass mee afgeveegd... Sjongejonge, zeg..!"

Existentieel probleempje

er is zoveel en
hoewel ik mijzelf
vaak te groot acht
denk ik dat ik nu te klein ben
dat al wat ik ben
en zou willen zijn
gewoon niet in mij past

Zusje & Zus

Als twee heuse vrouwen stapten wij, beiden gerokt en gehakt (én in een legging, mwhoeha), door het centrum van Leiden. Women on a mission.

Ik ben zo trots op haar ons. Het was knokken, maar de kleinemeisjestijd is voorbij. We made it. Beiden op de rand met zo nu en dan een teentje of zelfs een hele voet in de grotemensenwereld.

Wij zijn er klaar voor.
Wereld, here we come!

Oei

Als dromen voorspellend zijn kunt u mij binnenkort bezoeken op de afdeling 'Herpijnlijk'(?) van een psychiatrisch ziekenhuis en loopt u -als u de mode volgt- volgend jaar te paraderen in slechts een maillot. De rokjes, jurkjes, overgooiers, tuniekjes, broekjes en andersoortige kledingstukken die te dragen zijn óver de maillot raken geheel uit. Puur maillot, opgetrokken tot aan de ribben, wordt dé trend van volgende zomer, aldus mijn droom.

Stagestuff

1.
Nadat de verpleegkundige mijn komst uiterst opgewekt had aangekondigd, vroeg mevrouw M. achterdochtig waar ik dan wel niet van was. Van de beweging, zo werd haar uitgelegd.

Er viel een stilte, gevolgd door een pittige reactie, recht uit haar hart: "Nou, daar ga ik toch niet heen!! Ik ben nou effe met mezelf bezig, al dat gedoe de hele tijd. Ik ga niet naar buiten, ik ga me niet aankleden en ik moet al dat gedoe niet. Ik wil met mezelf bezig. Al dat gedram!!"


2.
Met zijn drieën bevolken we de fitnesszaal. Hij, schizofreen in hart en nieren, loopt zijn programmaatje op de loopband en zij, klassiek autist tot in elk vezeltje van haar zijn, doet haar dwangmatige dingetjes zonder dat het enig bewegingsnut heeft. Ik sta voor de vorm wat te bewegen op de crosstrainer en observeer voornamelijk.

Ik weet dat zij in haar dwang ook altijd even op de loopband wil, maar daar staat hij al een half uur en het lijkt er niet op dat hij binnen een kwartier gaat stoppen. Ze staat besluiteloos tegenover me, drentelt heen en weer, heeft zichzelf verloren in de doorbroken dwangmatigheid. De wit met blauw gestreepte wollen trui met rendieren hangt losjes om haar heen. Haar rechterhand fladdert voor haar oog, ze gaat er helemaal in op. Dan zakt de arm en vangt haar blik de mijne. Ik oefen mijn neutraalpositieve gezicht en kijk rustig terug... Ze houdt het zo'n 30 seconden vol en stelt dan al struikelend over de woorden de vraag der vragen: "Wat voor vlees heb jij tussen de middag gegeten?!"



Ik had kipfilet.
Zij een gehaktbal.

Ik zeg wel wát maar niet wie het zei

"Hé, kijk!!", en deze niet nader te omschrijven persoon
wijst enthousiast naar voren, "een natuurduct!"