Snapperniksmeervan

Ik werd vannacht gemolken. Twee grote zuignappen op mijn borsten mini-voorgevel en whoppaa... ik werd pardoes leeggepompt.

Meestal kan ik mijn dromen wel plaatsen, maar hier houdt ook mijn fantasie op.

Werd ook echt wakker met zere .. uhm... gevallen. Zou het iets te maken hebben met de rubberen gootsteenontstopper die vriendinnetje F. gisteren tijdens het winkelen in de Action met een 'hé kijk mij eens, hahahaha' op haar tiet zette?

Teleurstelling

Ik zag net een stukje van Kinderen voor Kinderen en raakte weer even net zo gefrustreerd als de vorige keer dat ik er langs zapte. Die kinderen staan daar potjandriedubbeltjes gewoon heel erg slecht te playbacken in plaats van heel erg goed te zingen. Dat kan toch niet?

Dat ze met hun tijd meegaan en er als jong volwassen poppetjes hun stukje doen, oké. Ik snap ook wel dat de tijd van gebloemde HEMA-ribbroeken en foute Zeemanshirtjes voorbij is, maar ze kunnen toch nog wel gewoon live zingen?!?

Hoe ik voorkwam dat hij zomaar aan mijn benen ging krabben

"Ik heb al een hele tijd zo'n jeuk."

Het was al 5 minuten stil, er had zich geen verandering voorgedaan in zijn bewegingspatroon en toch gooide hij ineens deze zin eruit. Gezien zijn ietwat psychotische achtergrond besloot ik om in stilte te wachten en keek hem enkel vragend aan. Dat bleek maar goed ook, want toen hij me vroeg 'weet je waar?' toen grijnste hij heel smerig en zei: "Op jouw benen."

Geloof me, ik was erg blij dat ik niet iets had geantwoord als 'dan moet je krabben', want ow-my-teddybear daar moet je toch niet aan denken?

Gewoon 'nee' had ook gekund

Ik kan dat niet. Althans - nog niet. Ik vind dat het wel in het takenpakket der volwassenheid hoort, dus ergens komende jaren ga ik het vast leren. Voorlopig stotter ik nog wat af. Sjonge, zeg.

Waar ik het over heb?
O ja, dat zal ik erbij vertellen:


Trrrrrrrrrrrrrrring. Shit, ik zit in mijn hempje ff snel mijn mail te checken tijdens het omkleden voor de zemles (nee niet mijn zwemles, de zwemles die ik aan Thom geef). Ik kan nu de deur onmogelijk opendoen, bovendien verwacht ik niemand. Nee, maar daarom juist. Misschien is het wel een leuk postpakket of -beter nog- een leuke postbode. Sjeisse. Oké. Op naar de deur. Wie weet. Goedemiddag. Goedemiddag. Heeft u misschien iets over voor de Alzheimerstichting? Rinkel-de-rinkel?!? Alsof ik niet besef dat het geld wat ik geef bestemd is voor die lelijke grijze bus. Daar hoef je heus niet voor te rinkelen hoor, grijsaard. Grrrrrom.

Maar, ehm, nee. Ik heb geen geld over. Ik pinde laatst 70 euro zonder mijn geld ook daadwerkelijk UIT de automaat te laten. (Ja, S T O M, ja.) Dit zei ik niet hoor, ik zei gewoon heel netjes 'nee, even niet, het spijt me'. Ik had de deur op een kier, zodat de meneer precies mijn witte bh-bandje kon zien en misschien zelf wel zou kunnen bedenken dat 'ie op een zeer ongelegen moment kwam. Hij zou misschien een spannende midden-op-de-dag-wilde-seks-scene bedenken, maar zelfs dat kon me niet schelen. Vond ik stiekem wel grappig. Seks zit immers ook nog niet in mijn volwassen takenpakket, maar dat verwacht hij natuurlijk niet bij zo'n blonde jonge freule met een onschuldig wit bh-bandje.

Anyway, ik zei 'nee, even niet'. Meneer begreep er niets van. Had ook de subtiele hint der bh-bandje niet begrepen en vroeg met gefronste wenkbrauwen: 'Nu even niet? Straks wel? Want dan kom ik vanavond gewoon even terug, hoor. Kijk, ik heb al een heleboel nummertjes waar ik vanavond nog langs moet.'

Pfffffffff. Duidelijk een klusje voor de hoger opgeleiden op dit gebied. En dus niet voor mij. Gatver. Ik stamelde wat, stotterde dat, maakte de kier nog iets kleiner, glimlachte schuchter en vertelde de brave man dat ik vanavond wel wat klaar zou leggen. Prima, prima, tot vanavond, daahaaag! Aaaaargh.

En dus staat ie er vanavond weer. Misschien dat ik hem dan maar verwelkom in mijn bunny-pakje. Misschien, hè? Want de kans is groter dat wij met gedempt licht en gesloten gordijnen heel zachtjes televisie kijken.

Alhoewel.. we zouden er ook een leuk filmpje van kunnen maken. Met een touwtje door de brievenbus en een emmer water boven de deur enzo. Met monopolygeld, een halloweenpompoen... met groene zeep op de stoep of een leuk MP3'tje met zeer gemeen blaffende honden. Of...............

Pseudis Paradoxa

Hoewel ik in het algemeen te boek sta als redelijk intelligent meisje jonge vrouw, kun je mij beter niet inhuren voor een potje Triviant. Althans, niet als spelgenoot. Als tegenstander ben ik echter wel heel leuk - en dom.

Gelukkig hebben wij de BNN-kalender op de wc liggen. Liggen, ja. Daarom. De BNN verzorgt mijn dagelijks portie algemene kennis en dat scheelt mij mooi een half uur nieuws kijken of de krant lezen of in het ergste geval beiden! Ik houd daar niet zo van.

Vanmorgen ontdekte ik tijdens het poepen het bestaan van de paradoxale kikker en dat wil ik u uiteraard niet onthouden. Zo ben ik dan ook wel weer, de kennis die ik heb, die deel ik graag ;-) .

Anyway, de paradoxale kikker is een paradoxale kikker omdat 'ie met 25 centimeter ter wereld komt, maar zodra het beestje de volwassenheid heeft bereikt, is daar slechts een centimeter of 7 van over. Doet me denken aan dat liedje van Veldhuis en Kemper en da's lekker wakker worden. Dus. Goedemorgen. Ik wens u een fijne dag!



(Joepie. Ik heb ontdekt hoe dat werkt met JoepTjoep-filmpjes. Moest me gewoon even aanmelden bij Joep. And so I did. Binnenkort kunt u méér verwachten, aangezien ik gister, na het lezen van het schrijfsel van Karin over dit nummer, met mn Roomie zo'n 3 uur lang heel hard geoefend heb op I've seen the rain van Pink & Papa.)

Hoe wij elkaar's bagage aanvullen

"Zeg,
je moet maar even kijken hoor,
of het erbij past
en anders
zet je mijn spulletjes maar gewoon opzij."


Het klonk nobel. Sociaal. Vriendschappelijk. Zo van 'de bergruimte in een hotel is klein, en wij zijn met veel, maar als we gewoon netjes delen dan komt het wel goed, en anders mag je ook wel wat mijn ruimte innemen, dat geeft niks'.

Zij stond in de badkamer en leegde haar halve koffer daar.
Ik stond bij de kledingkast en hing veel te veel kleding voor veel te weinig dagen op veel te weinig hangertjes. Maar het gaf niet. Wij zouden delen. Eén en al warmte - al leverde de kachel ook een flinke bijdrage.

Na 4 broeken, 2 paar schoenen, 8 hoofddoekjes, 2 mutsen ('doppies'), 2 sjaals, 3 truitjes, 1 legging, 2 jurkjes en nog wat andere Heel Belangrijke en Onmisbare kledingstukken kwam ik bij mijn toilettas uit.



Ik had niet zo heel veel meegenomen, want eigenlijk ging ik er, verwend als ik ben, vanuit dat er in het hotel gewoon van die leuke minishampootjes en minidouchegelletjes zouden zijn. Dat bleek niet zo. Dat gaf niet, want ik heb thuis een bonte verzameling aan mini's -ja, ik ben er zo één die ze altijd mee jat uit hotels- en dus was ik voldoende voorbereid.

Opgewekt, met F's oh zo vriendelijke opmerking nog naklinkend in mijn hoofd, stapte ik naar de badkamer om te kijken hoe dramatisch gesteld het was met de bergruimte in onzer badkamer én om mijn bescheiden hoeveelheid toiletspulletjes op de daartoe voor mij bestemde ruimte te installeren.



De ruimte die over was, bleek net genoeg om mijn spulletjes neer te planten. Maar laten we wel wezen - dit zegt meer over mijn lieve vriendinnetje, dan over de bergruimte in de badkamer.

Fragiel

stapje voor stapje
soms even rusten, happend naar adem
en uiteindelijk, geheel onverwacht
op zo'n moment dat je het eigenlijk niet meer verwacht
toch de top in beeld

jubelend - nee,
jodelend naar boven
maar dan
boven op die berg
vraag ik mij ineens trillend af
aan welke kant is het dal het diepst?

Biologisch vraagje

Bestaan er naast pitloze druiven nu ook klokhuisloze peren? Op het steeltje en kroontje na is er namelijk bar weinig overgebleven van de peer die ik zojuist at. Althans, er is natuurlijk nog net zoveel peer als vóórdat ik 'm at, maar hij bevindt zich nu in kleinere stukjes ergens tussen slok- en endeldarm in plaats van tussen zijn bananenvriendjes op de fruitschaal het kaarsenplateu welke -bij gebrek aan beter- dienst doet als fruitschaal.

Home alone

Ik zou het druk hebben vandaag. Autorijles, musicalles én een spetterend knalfeest stonden op het programma. De autorijlesmeneer belde af, de musicaljuffrouw belde af en mijn feestvriendinnetje-in-spe koos oh zo verstandig voor zichzelf en smste af. Het andere altijd-in-voor-een-feestje-vriendinnetje heeft morgen statistiektentamen (succes, I.!), het Zusje moet morgen werken en mn Huisgenootje moet naar koor. Kortom; ik ben he-le-maal alleen. Snik.

Ik ben nooit zo van de feestjes en het uitgaan geweest, mijn nooit volwassen geworden kant heeft het niet zo op herrie en drank en jongens en al dat soort dingen, maar aangezien ik bezig met een fikse inhaalslag der volwassenheid zit ik hier nu te stuiteren van de ondernemingsdrang; ik wil feest en ik wil het nú!
Toch zit het er niet in, vrees ik..

Er zit maar 1 ding op: K L I K !!

Te laat

Ik heb gister de mooiste viering van het jaar gemist: De dag van het decolleté . Potdikkie zeg, want een gemis. Daar kan toch geen verjaardag of sinterklaasparty tegenop?!?

Mijn huisgenootje wees me er gisteravond laat op en gaf aan dat je dan een foto mocht maken van je eigenste decolletéétje en in mocht sturen naar de wepzaajt. Nou, hoezee!

Ware het niet, zo sprak ik diep teleurgesteld en treurend, dat ik echt mijn beide handen nodig heb om überhaupt een decoletté te creëren.