Waarom Sana vindt dat het zomer moet worden

1. Mijn kattekwaadgen is geactiveerd. Ik wil langs een druk terras een twee-euromuntstuk met secondenlijm vastplakken en mij met een witbiertje (of een rosétje, afhankelijk van de partner-in-crime) nestelen op datzelfde terras. En dan stiekem gniffelen en proosten op eenieder die erin trapt.
2. Mijn laarzenverzamelhobby begint gevaarlijke vormen aan te nemen. Die blauwe heb ik nu ook al in het groen en oeh - ik wil nog van die roodwitgestipte regenlaarzen. Of van die stoffen laarsjes die niet tegen regen kunnen maar wel een heel schattig bloemenprintje hebben.
3. Mijn voorraad Egyptische zonne-energie is bijna op. Heel gevaarlijk.
4. Mijn 2e paar pantoffels vertoont de 1e slijtageplekken. Ik wil geen nieuwe, ik wil weer met blote voeten kunnen voelen dat er gestofzuigd moet worden.
5. Ik vind het 's winters maar een hoop gedoe als ik heel nodig moet plassen. Wintertrui omhoog, riem los, shirt lostrekken uit maillot én broek, vervolgens broek, maillot én ondergoedje naar beneden trekken... Zo'n zomerjurkje plast veel makkelijker. Sneller. Efficiënter.
6. Mijn roomie is al een dikke week z i e k en da's heul zielig. En naast sinaasappels mineola's -yammie!- helpt zon. Zeker weten.
7. Mijn fietsen hebben geen licht. Kliklampjes zijn natuurlijk geweldig, ware het niet dat het kliklampjes zijn en je ze dus niet moet vergeten om op je fiets te klikken. Het lukt me meestal wel, maar ik vind het zonde van mijn energie dat ik er telkens over na moet denken of ik ze al dan niet in mijn tas moet steken.
8. Ik wil weer hoofddoekjes dragen. Rood en roze en geel en blauw en oranje en knalgroen... Dat kan nu natuurlijk ook wel, maar ik ben zomers nu eenmaal kleuriger. Bovendien heb ik bijpassende slippers in alle kleuren. (Al begin ik langzamerhand ook bijpassende laarzen in alle kleuren te verzamelen... Oioioi..)
9. Ik wil mijn niet-zo-sexy-trainingsbroek-en-dikke-trui-pyjama ruilen voor leuke hempies en shorts.
10. Ik wil zomerdingen: met blote voeten in het gras, en in het zand. En ik wil bellen blazen, ijsjes eten, fikkie stoken in de vuurkorf en sterren kijken.

Sana´s soms..

Soms
zou ik wel eens
een goudvis willen zijn -
en dat ik dan na 2 seconden
alweer vergeten ben
wat zojuist nog
als een mes
mijn ziel doorkruiste,
mij monddood maakte en
diepe wonden achterliet.

En dan mag jij spreken
over tijd
die wonden heelt.

Sana en Sis hebben visite

Mijn Sis woont in een flat. Zo'n flat met heel veel mensen met heel veel problemen zonder oplossingen. Gelukkig hebben ze mijn Sis. Mijn Sis heeft voor veel dingen een oplosisng, een helpende hand of een luisterend oor. Mijn sis heeft ook een deurbel. Ideaal, want zo hoeven ze bijna niks meer zelf te doen. Alleen even aanbellen.

Laatst was ik -oh spannend- ter plaatse op het moment dat mevr. S hulp nodig had. Mevr. S. stond, zo vertelde Sis me later, regelmatig met allerhande verzoekjes voor de deur. Overigens alleen voor háár deur, nooit eens voor die van de andere flatbewoners. En dat terwijl de deur van mijn Sis niet bepaald naast de deur van mevr. S. is, maar zo'n 2 etages lager. Dat deed bij mij al wat alarmbelletjes rinkelen..

Mijn Sis is sociaal. Dat heeft ze van haar mama. Mijn pleegmama. Die gaat met Kerst oliebollen uitdelen aan de vuilnismannen. Ik ben er blij mee, want zonder dat sociale gen had ik nu geen pleegmama en ook geen geweldige pleegsis. Maar ik dwaal af. Terug naar mevr. S..

Mevr. S. stond op de stoep en belde aan. De deur van mn Sis heeft zo'n kijkgat en ik weet wel hoe ik die in dit geval zou gebruiken: even gluren, omdraaien en op mijn tenen weer wegsluipen. Vooral niét opendoen.

Zoals de oplettende lezer inmiddels al verwacht: Sis deed open. Mevr. S. begon een heel zielig verhaal over dat de lift kapot was, dat ze niet met de trap kon en dat ze geen onderdak had. Ze had de gemeente al gebeld, maar die waren met lunchpauze. "Tja", zei mijn Sis nuchter, "die mensen moeten ook eten".
Ik grinnikte stiekem, maar mevr. S. had het niet eens gehoord. Die zat stokvast in haar eigen klaagzang teneinde zo lang mogelijk in het warme huisje van Sis te verblijven. Daar bleek ze een expert in.

Inmiddels stond ze in de gang en bleef praten. Al pratende kwam ze telkens een stapje verder, totdat ze in de huiskamer op een stoel zat. Mevrouw had geen familie of vrienden, kon pas over 10 minuten de gemeente bellen, etc.., etc... Na een flinke poos van veel empatisch gehum en geknik, kregen we mevrouw zover dat ze ná een toiletbezoek toch de deur uitging, op zoek naar een café om daar verder te bellen en te wachten. Wat 'n opluchting...

Wij keuvelden nog wat na over het bizarre verhaal en ik vroeg Sis hoe ze het volgende keer zou doen. Dat wist ze nog niet zo goed. Ze kon dat mensje toch niet buiten laten staan in de kou? Ik vond eigenlijk van wel, gewoon, omdat ik de manier van het mensje niet zo leuk vond. Ik gebruikte het woord manipulatie en ineens werd het stil.

"Wat...?!? Heb ik me gewoon een beetje emotioneel laten chanteren? Ooooooh. Ik dacht dat ik gewoon heel sociaal en vriendelijk was. Maar pfff. Jemig. Zeg dat dan eerder. Ik kan echt heel goed omgaan met manipulerende mensen - dûûhhh, maar ja, sjonge, dan moet ik ze dus nog wel effe leren herkennen."

Sana maakt de balans op

De nadelen

• Het typt minder fijn. Op de gewone PC wil het nog wel, maar op Lappie glij ik continu uit.
• Het gitaarspeelt minder fijn. Niet dat ik dat dagelijks doe, maar toch. Nu is de drempel nog hoger.
• Het pianoot minder fijn. Zie bovenstaand.
• Nóg een angst erbij: bang dat er één breekt. Lijkt me pijnlijk, en bovendien: En dan?!? Dan zit ik met één korte en negen lange nagels. Dat trek ik écht niet. Ik ben van zwartwitdenken, van alles of niets. Van perfectie en structuur en gelijkmatigheid enzo. Dus dat kan echt niet.
• Je moet ze in vorm houden - en leren hoe dat moet.
• Veel meer plaats voor vuiligheid en dus meer schoonmaaktijd. (Al zou dit ook bij de voordelen kunnen passen, want dat gewroet onder die nagels is ergens ook wel ontspannend. Het allerfijnste aan schoonmaken is namelijk daar waar je direct resultaat ziet. Dat wil wel bij nagels. Even prutten en tadaaa...)
• Het uitknijpen van puistjes is vrijwel onmogelijk en één van mijn heimelijke hobby's....... Juistem.
• Bij een ieniemienie haaltje in combinatie met een chronisch gebrek aan een vijl ben ik de hele dag de Sjaak.

De voordelen

• Het staat mooier.
• Het trommelen op het tafelblad is véél leuker.
• Naast lezen, puzzelen en luisteren naar onze zingende wc-kikker kan ik nu ook mijn nagels vijlen tijdens het kakken.
  
  

Waar Sana's lichtjes eigenlijk ook van gaan stralen

"Rot op, kutkind!"

Ik kijk hem aan en probeer telepathisch door te laten sijpelen dat ik ergens diep in mijn tenen ervan overtuigd ben dat ik hier niet zo van gediend ben en hem heel graag kort en krachtig de les wil leren, maar dat ik liever geen politieagentje speel bekend sta als leuke begeleidster die ook wel van wat kattekwaad houdt. Ik geef toe; dat is een ingewikkelde boodschap om in 1 seconde nonverbaal door te seinen.

Hij had het overigens niet tegen mij, maar tegen zijn 10-jarige vriendje en het was een speelse actie. Terwijl ik intern nog een potje sta te discussiëren met mijzelve over hoe dit op ludieke wijze op te lossen, gaat hij verder tegen mij: "Oh. Dat mag ik zeker niet zeggen? Ik moet het zeker op een nette manier zeggen?"

Zijn pretoogjes schakelen naar een nog hogere versnelling, zo ook mijn hersenen. Ik geef hem uiteindeljk lachend terug dat hij het van mij helemaal niet hoeft te zeggen, ook niet op een nette manier.

De lichtjes in zijn ogen worden weer rustiger, maar als hij vervolgens zijn vriendje bij de mouw grijpt en ik achter mijn rug nog wat flarden van het gesprek en het bijbehorende gegrinnik hoor, weet ik dat de lichtjes weer stralen.

"He Wes, weet je wat ik had willen zeggen: Vagina-kind!"

Sana heeft dat niet

"Heb je dat niet!?!? Nooit?!?" Vriendinnetje I. kijkt me aan alsof ik haar zojuist het bewijs van mijn totale krankzinnigheid heb geleverd en ze elk moment 2 mannen in witte jassen verwacht die mij in een dwangbuis haar huisje uit komen slepen om me voor eeuwig te laten wegkwijnen tussen kwijlende jeweetwels.

Vertwijfeld schud ik van nee. Ondertussen graaf ik nog wat in mijn geheugen. Ik probeer het te visualiseren, me voor te stellen dat ik het wél heb en hoe dat dan zou zijn. Hoe het zou voelen, zou ruiken... Maar het lukt me niet. Ook mijn empathish vermogen kent zijn beperkingen

Ze zucht theatraal.
"Hm. Raar hoor. Ik wel.
Soms heb ik er gewoon echt onwijze zin in,
en soms kan ik er echt van kotsen.
Als ik het dan alleen al ruik... Gatver.
Nou ja.
Ik heb gewoon een haat-liefderelatie met bananen.
Altijd al gehad."

Sana's dakkappel

Achter dat schattige groene dakkapelletje* stond tweeënhalf jaar geleden mijn Ikeahoogslaper. Samen met mijn Ikeaboekenkast, mijn door de muizen aangevroten gejatte bank en de door mij zo leuk groen geverfde stoeltjes. Een keuken in alle kleuren van de regenboog, een badkamer als een balzaal met zwartwit geblokt zeil en een kamer met houten balken en hoekjes en andere leuke dingetjes. De kamer was briljant, het café eronder wat minder.

En nu is het weg.
Gek hoor, dat dat zomaar kan.
(Ja, zo nu en dan ben ik gewoon een lief naïef kind dat zich kan verbazen over de kracht van de natuur.)


* Dakkapel wordt door de meeste dakkapelbouwers en verkeerd op hun websites gespeld. Sukkels.

Sana regelt het

Hey!
Hey!!
Zeg, ga jij werken of morgen of heb je je 'ziek' gemeld?
Ik heb me netjes 'ziek' gemeld.
Mooi, dan pas je nog steeds in mijn plan. Ik heb namelijk zin om...

Sana weigert en duikt in bad

ga weg
man met de hamer
we zitten pas 15 uren
in het nieuwe jaar
dat is te vroeg hoor
ik ben nog niet klaar
voor jou

ik wil
goede voornemens
en bruisen en
ondernemingslust
ik wil dromen
dus flikker op
rot op en laat me
laat me met rust

Sana's begin, vol goede moed

Om kwart voor 12 schrokken we ervan. Van de klok. En van de papa van C., die ons vroeg of we wel even in de huiskamer kwamen zitten voor 'n glas champagne en het aftellen enzo.

Kwart voor 12. Time flies. We hadden elkaar duidelijk iets te lang niet gezien en teveel bij te kletsen, want de tijd was voorbij gevlogen. C. kreeg voortdurend smsjes van mensen die zo slim (of controle-
behoeftig) waren om vóór 12 uur al de smsjes te versturen.. ik had echter nog niet naar mijn foontje omgekeken. Pieperdepiep. Weer C.'s foon.

Kwart voor 12. Ik wilde ook smsjes en besloot mn foontje uit mijn veel te volle logeertas op te duikelen. Behalve heel veel kleren, mn pyjama, mn tandenborstel en mijn oplader(!) kwam ik hem echter niet tegen. Die heel veel kleren (en mn pantoffels, ook héél belangrijk als je gaat logeren) pasten namelijk niet in mijn schoudertas en dus gooide ik op het laatste moment alles over in de grote rugtas. Alles, behalve mijn telefoontje.

Whaaaaaa. Slechte timing om telefoonloos te zijn. Ik heb dat kreng altijd bij me. Ik moet toch mn ouders bellen of op zn minst smsen? En mn Roomie en mn Zusje en vriendinnetje F.. Bovendien wil ik al die andere smsjes van mensen die aan mij denken lezen en genieten van dat al.

Niet dus. Gelukkig had ik op dat moment de beschikking over mijn relativeringsvermogen en troostte ik mijzelf met de gedachte dat ik bij thuiskomst mijn telefoontje aan zou treffen met allemaal gemiste oproepen en gelukkignieuwjaarsmsjes. Dat hielp. Ik doe het goed met beloningen en leuke vooruitzichten.

En dus dronken we champagne, keken we naar het vuurwerk, speelden we tot diep in de nacht Koehandel (leuk spel, ik won namelijk, mwoehaha) en waren we publiek in een relatiecrisis van het zusje van C.. Bizar hoe dat wat alleen in GTST hoort ook gewoon om 5 uur 's ochtends in real life kan gebeuren, terwijl je één deur verder ligt lag te pitten.

Vervolgens tot 11 uur lekker liggen snurken, samen ontbeten en met het autootje van I. weer naar huis getuft... Samen de conclusie getrokken dat dit weer een erg geslaagde Oud&Nieuwviering was geweest.

En dan.
Het moment van thuiskomst.
Het opdiepen van mijn foontje uit de tas

De verwachting....
... en de teleurstelling.

Eén smsje.
Van Zusje.

Maar die telde niet, want ik had via het mobieltje van I. haar en mn Roomie al laten weten dat ik mijn foon vergeten was.



Verder niemand.
Niemand.

Ik ga maar eens googelen en een verklaring zoeken. Ja, ik leg dingen graag buiten mezelf. Er was vast een enorme overbezetting van het netwerk enzo. Ofzo.