Sana showt Zara Isa

Het overkomt me niet vaak

dat gevoel en beleving

niet in woorden te vangen zijn.

Het lukt me niet om

onderstaande beelden

te voorzien van taal.

Het is zo gek, wat zo'n kleintje

met je me doet.

Ik kan alleen maar

ademloos toekijken,

en voelen.

Diep vanbinnen voelen.

Zo bijzonder, zo intens,

zo puur....

Klein mens.

(En aangezien Inge nu écht niet langer kan wachten stop ik met m'n poging en zal ik er gewoon maar wat foto's op mikken.)

Deelt nú al haar bed met een prins..

... en met de door tante Sana uitgezochte knuffeltjes.

Ja, twee, ja. Ik kon niet kiezen.
Gaat vast te vaak gebeuren.

En de mama kreeg Hagelslag XXL Wit.
Omdat ze dat zo lekker vind.

Kijk nou toch......

*zucht*


Misschien toch die kikker maar eens kussen..

Sana geeft Inge de schuld

Ik twitterde laatst met Inge,
mama van Peuter, over Dr. Pepper:

Had ik dat nou maar niet gedaan................

Sana vindt het gewoon heul triest

Ik kijk televisie. Ik zap. Er staat een chinees meisje op haar kop handen. Haar lichaam is tot in de puntjes gestrekt. Een vormspanning waar ik jaloers op zou zijn.

Haar trainster staat ernaast. Schreeuwt. Het meiske moet stoppen met huilen, en áls ze dan zo nodig moet huilen, dat ze het dan in ieder geval zachtjes moet doen. Tot die tijd moet ze maar blijven staan. Vervolgens mag ze voor straf aan het wandrek gaan hangen en dertig keer haar benen tot aan haar neus optrekken. De bitch telt. Nummer 21 telt niet, want ze raakte net niet haar neus aan. En niet janken!! Baby!!

Het kind is geen kind meer. Al heel lang geleden is het speelse, onbezorgde kind een veel te vroege dood gestorven. Als ze überhaupt ooit kind heeft mogen zijn.



Vannacht om kwart over vijf nestelde ik mij in m’n slaapzakje voor de televisie om het damesturnen te kijken. Een paar weken eerder keek ik al filmpjes als hierboven, waardoor er toch een bittere bijsmaak bleef hangen. Ik weet wel dat dit zo ongeveer het allerzwartste is en dat er een groot grijs gebied is waarin het allemaal een stuk beter vertoeven is, maar toch. Het is en blijft een aanslag op je hele zijn.

Vroeger droomde ik van een carriere als topsporter. Nu ben ik blij dat ik gewoon gewoon ben en nooit verder ben gekomen dan wat regionaal geploeter. Over twee weekjes start ik weer met het geven van gymlessen aan kids van 6 t/m 12 jaar. Reken maar dat ik heel veel spelletjes met ze ga doen en niet de hele tijd tenen strekken! en aanspannen! zal roepen. Want oei, stiekem zit dat wel een beetje in me, dat perfectionisme.

Sana lapt die vlieg niet op

Als je,
net als ik,
in een heerlijk ochtendzonnetje
om half 9 de ramen staat te zemen,
omdat je toch al vanaf kwart over 5 op was
-want turnen op t.v.-,
en als je dan alle
(ja, écht alle, dus: voor & achter,
boven & beneden)
streeploos schoon hebt
en er vliegt
-zoemzoem-
een dikke bromvlieg
op topsnelheid
frontaal door tegen de ruit
dan heb je eer van je werk.

En een dode bromvlieg.

Sana dagdroomt

"Ja, maar, dat zou ik ook nooit doen als ik met jou was hoor, dat komt ook gewoon door de sfeer met de andere meiden, dan ga je mee."

Met glunderende ogen vertelt Zusje me hoe ze heel sexy z'n vreemde(!) lichaam met zonnebloemolie insmeerde, in de hoop samen met haar vriendinnetje een gratis cocktail te verdienen daar in het Turkse land. Ze heeft het hele jaar hard gewerkt en gaat op zo'n vakantie in Turkije even helemaal los. Heerlijk om te voelen hoe goed het haar doet. Loslaten.

Mijn vriendinnetje poept er vannacht of morgen of misschien wel volgende week een kind uit. Ze wordt met de dag burgerlijker en houdt samen met haar man een betoog naar haar schoonouders over het nut van een goede, degelijke kinderwagen. Heerlijk om te voelen hoe goed het haar doet. Verbinden.

Meer dan ooit zoek ik mijzelf. Zoek ik naar wie ik ben en waar ik hoor. Hoe ik hoor. Te zijn. Spiegelen aan leeftijdsgenoten is niet langer eenduidig. Verlangens naar burgerlijkheid gieren door m'n lijf, maar de puberale fase van vriendjes en aanklooien zou zich eerst toch nog eens moeten aandienen.

Zusje's verhalen brengen me de neiging om per direct met haar op het vliegtuig te stappen naar Turkije en me mee te laten slepen in het hormonale geweld. Om los te laten. Tegelijkertijd heb ik zin om op straat een kerel ten huwelijk te vragen, drie kinderen te baren en te gaan discussiëren over het wel en wee van een degelijke kinderwagen. Om te verbinden.

Illusies, allemaal illusies. Ik smeer geen vreemde lijven in, kom er niet eens bij de buurt. En ik ben nog lang niet getrouwd, ook daarbij kom ik niet eens in de buurt. Ik laat te weinig los om te kunnen verbinden, en ben aan bepaalde dingen te zeer gebonden om los te laten. Een cirkel. Vies-iejeus.

Op de momenten dat ik het zat ben, wanhoop droom ik. Dagdroom ik. Over straks. Over hoe het zal zijn. Als ik beurtelings heb losgelaten en verbonden. Als loslaten van angst en drempelvrees een feit is, en als daardoor de oh zo felbegeerde verbinding is ontstaan. Het is eerst het één, dan het ander - en toch ook weer niet. Want door de veiligheid van een aantal verbindingen durf ik los te laten. Stapje voor stapje. Soms. En soms ook niet.


En zo hobbel ik door.
Ik sta erbij, en kijk ernaar.
Vraag me af wat het beste is.
Loslaten, of verbinden.
Maar.
Er is geen beste.
Er is alleen maar ik.

Ik en hier en nu.
En daar moet ik het mee doen.
Daarmee moet ik dealen.

Sana werkt niet zo hard aan haar scriptie

Sana zoekt en zoekt en zoekt

We weten het, we zijn eruit. Het kind komt heus niet met z'n koppie naar buiten voordat er een speeldoos op zijn/haar kamertje staat. En niet zomaar een speeldoos, maar met dat ene muziekje waar we al maanden naar op zoek zijn. De herkomst van het muziekje (Love Story) is inmiddels getraceerd, nu de speeldoos nog!



Dus. Zoek mee.

(En om het ingewikkeld te maken: het moet een leuk speeldoosje zijn. Dus geen oudbollige paardjes of een dutsige ballerina'tje. Het allergeweldigst zou een muziekknuffel of een mobiel zijn, dus.....)

Sana mijmert een welkom

Ik schreef er al eerder even over :
KLIK.


Wat niet is,
kan zal nu snel komen.
Sterker nog:
over 5 nachtjes hoort het er te zijn.

Maar ach, zijn/haar* moeder
is ook bijna altijd te laat,
dus het zal mij benieuwen.

Morgen ben ik de hele dag daar,
onder het mom van studeren,
-want dat gaat beter in een andere omgeving-,

maar ha!,
u en ik weten natuurlijk wel,
dat ik gewoon heel hard hoop
dat die vliezen breken

*PLONS*

en dat ik dan heel hard roep:
En nu?!?



*later doorhalen wat niet van toepassing is

Sana hartje Hartjes

Het is eigenlijk van haar , maar gelukkig mag iedereen meedoen.

Dit hartje ontdekte ik toen ik aan het wachten was op F.. Mooi toch, dat je als man vrolijk -of niet- staat te klateren en uitzicht hebt op zo'n blij hart?





En dees, dees moest ik maken van F.. Gewoon, omdat ik dan wéér een hartje had. Grappig om te merken hoeveel mensen mee gaan zoeken naar hartjes.







Dit hart... dit hart is de mooiste. Representatief voor heel veel andere warme harten (gek, die meervoudsvorm van hart). Deed me denken aan mijn niet officiële maar wel hele lieve pleegpapa en -mama. Die hebben ook een heel groot hart. Allebei.




Voor nog veel meer hartjes, klik hier:

Hart Op Straat

Sana hartje Tajine - #2

Ik schreef al eerder iets in de categorie Sana hartje Tajine.

Vandaag is het weer zover, want
ai, ai, ai, wat hebben wij er weer lekker uit gegeten. Wederom geen kant-en-klare kruidenmengseltjes of pakketjes uit de supermarkt, maar een helemaal zelfbedachte mix.

Kip, veel groenten, kokosmelk, veel kerrie-, cajun en paprikakruiden, peper en zout, bouillonblokje en husselen maar. Paar uur pruttelen, rijst koken, nog snel een bijgerechtje met komkommer, kwark, knoflook en peper & zout in elkaar flanzen, naanbroodje afbakken en smullen maar.


Ik (her)ontdek: er is meer in het leven dan stage. Hoezee!

Gister zelfs een heel uur -ik herhaal: een HEEL uur- met piano & gitaar bezig geweest. Ik zeg: hallo, hobby's. Want jaja, ik heb hobby's. (Hobby's. Blijft een vies woord. Doet me denken aan postzegels verzamelen. Nog nooit gedaan trouwens. Zou dat écht leuk zijn? Nou ja, voorlopig hobby's* genoeg.)

*Haha, als je het maar vaak genoeg herhaalt, verandert het van een vies woord in een gek woord. Hobby's, hobby's, hobby's...