Sana zingt en speelt volgens de deal

Het kwam door Inge,
dat ik gisteravond
- of nou ja, gisternacht-
zomaar zat te zingen.


En toen kwam er een dealtjûh en beloofde ik aan haar dat ik minder perfectionistisch en krampachtig enzo zou doen en beloofde zij aan mij dat zij juist wat meer haar best zou gaan doen en dat het dan uiteindelijk allemaal zou gaan ontaarden in een prachtig* samenliedje.

Tot die tijd speel en zing ik dus volgens de deal.. gewoon lekker aanklooien, niet élk nootje perfect willen doen en genieten - vooral dat. Dus. Dit.

KLIK


I just can't wait........
Op dat samenliedje.
Dus.
To be contintued.
That's for sure!

*Niet 'prachtig', want dat is dan weer te perfectionistisch.
Ik snappum!

Sana WOWt mee

WOW
Schrijf a.d.h.v. een thema een stukje van 250 woorden.


me·lan·cho·lie de; v zwaarmoedigheid, droefgeestigheid



De magie verdwijnt

Ik hapte in een saucijzenbroodje en ineens was ik even niet bij vriendin F. op de bank aan het lunchen, maar flitste ik naar vroeger. In die flits was het buiten donker en brandden binnen de lichtjes in de kerstboom. Ook alle kaarsjes op de tafel en de kast verspreidden een sfeervol licht. De geur van het warme broodje, de opwindende spanning van oudejaarsavond. Het vuurwerk wat direct na het eten op tafel uitgespreid zal worden. De trillingen vanbinnen, wéten dat je die avond tot 12 uur op mag blijven, dat je oliebollen mag eten en vuurwerk af zal mogen steken. De opwinding, het verlangende gevoel naar straks… De rituelen van de feestdagen, de bijzonderheid.

Maar nu. Als ik een oliebol wil eten, stap ik op de fiets en race ik langs de oliebollenkraam. Als ik tot heel laat wil opblijven, dan doe ik dat. Als ik zin heb in pepernoten, dan pak ik ze. Ik hoef niet te wachten totdat iemand die in mijn schoen stopt en me toestemming geeft om ze ook daadwerkelijk op te eten. En dat ene wat ik écht heel graag wil hebben? Dat koop ik lekker zelf! Nú.

De magie verdwijnt.. Ik kijk met een half oog naar de Sinterklaasintocht op televisie en vraag me af waar de magie is. Waarom zat ik hier ooit stuiterend van de opwinding naar te kijken?!

Heel even zap ik naar de toekomst. Het zal nog even duren, maar op zulke momenten verlang ik naar het mogen scheppen van zulke magische momenten voor mijn eigen kinderen… Zodat ik via hen weer terug kan naar hoe het ook alweer was.

Sana & Thom zijn nieuw

"Kijk Thom, alle oude mensen gaan uit het zwembad!
Nu is het weer lekker rustig."

"Ja.. nu zijn er alleen nog nieuwe mensen, he?"

Sana vindt het achteraf niet zo jammer

De telefoon ging en één seconde later riep ik oh shit! Ik keek naar het nummer en realiseerde me dat ik dat moment niet thuis in mijn pyjama achter de laptop kerstliedjes had moeten zingen, maar ergens in een achterbuurt van Zwolle had moeten zijn om kennis te maken met de Turkse moeder van drie schatten van hyperactieve kindertjes, waarvan één autistisch. Deze Turkse moeder zou mijn bankrekening gaan spekken in ruil voor wat activering en begeleiding van haar kroost. Aangezien dat mijn vak is, leek dat me een goede deal.

Ik nam op en begon direct met mijn verontschuldigingen. Want oei. Ik loop al huilend door de straten als ik mijn werk-adres niet kan vinden en te laat dreig te komen. En dus. Alle varianten van sorry en het spijt me gooide ik er soepeltjes uit. Dat leek me een goed begin. De mevrouw vond dat ook en ze riep termen als menseljk en kan toch gebeuren en isj foutje, geeft niet enzo. Prima, dacht ik nog, deze vrouw is de moeilijkste niet. Lekker. Ik houd van zulke werkgevers.

Totdat ze begon met ik vin wel jammer en iek zit wel heel aafond wachten op jou. Ik zette mijn liefste stem op en zei dat ik het begreep en hoe ontzettend spijtig en dom van mijzelf ik het vond. Zij riep weer zo van dat foutjes menselijk zijn, maar vervolgde weer met iek vin wel jammer.

Tja. En dan. Mijn gedachten vlogen naar de 20-urige slaapdienst die ik er net op had zitten, en naar de geweldige (betaalde) uren die ik met Thom doorbreng. Ik dacht shit vrouwtje, nog één keer en je kunt het shaken... Bekijk jij het ff, wie heeft wie hier nu nodig?!?

Ze zei heel tactvol dat zij nog aan het wachten was en of ik misschien nu nog kon komen. Maar hey, ik zat in mijn pyjama, mijn buik krampte van de ongesteldheid en ik had 6 bonbons in mijn buik (door diezelfde ongesteldheid...). Ik vond het dus wel bueno met dat mevrouwtje. Ik zei vriendelijk doch daadkrachtig (want ik had al snel door wat voor typje het was, voordat je het door hebt sta je d'r vloertje te schrobben) dat ik op 't punt stond om naar bed te gaan.

Ze zette weer lekker in. Iek vin dat wel jammer. Iek heb hele aafond rekening gehouden daarmee. Ik vin dat wel beetje jammer. Iek moet nu weer opnieuw regelen. En ik dacht alleen maar van wie haar zoontje dat autisme toch geërfd zou kúnnen hebben.

Ik gaf aan dat ik écht niet meer zou komen en of we een andere afspraak moesten maken. Uhmm... iek vin wel echt jammer. Iek spreek jou later wel.


Haha.
Ik denk het niet.

Sana & autisme in de stad

Sana hartje KVK

Het snot loopt m'n neus uit. Of nou ja, het stroomt eruit, want snot kan niet lopen. Alhoewel... al die piepkleine bacteriebeestjes die hebben vast pootjes. Zouden die dan surfen op mijn snot? Of pakken ze het snot op hun rug en doen ze een wedstrijdje wie het eerst buiten is? Dan zijn het wel professionals, want ai, ai, ai, wat gaan ze hard.

Mijn huisgenootje komt net thuis, ziet mij zitten, luistert naar de muziek en roept met een betuttelend stemmetje:

Ahhhh... is het zó erg? Kinderen Voor Kinderen?
Ben je zó ziekjes? Agossie........

Jaja. Een goede huisgenoot kan aan de muziek horen hoe laat het is. Gelukkig kan ze -naast mijn KinderenVoorKinderenafwijking belachelijk maken- wel heel fijn een beker warme melk-met-een-zoetje maken en mij op tijd naar mijn bedje sturen.


(En daarbij: het is niet helemaal mijn schuld. E. was hier geweest en die had allemaal YouTube-vensters open laten staan met KVK-liedjes. Dus.)

Sana & E. in de keuken

Wij bakten vandaag een lactosevrije taart en waren van plan om Heel Veel sojaslagroom te maken. Nadat we ongeveer tien keer hadden geproefd of 'ie écht écht écht zo vies was als dat onze smaakpapillen ons vertelden, besloten we het recept drastisch te veranderen en bleef er een grote hoeveelheid sojaslagroom over.

Hé, zegt E. grijnzend, zullen we dit op Marktplaats zetten? Gratis af te halen? Of nee, niet gratis, voor een eurrrrrrrroooo? Voor 't goede doel?

Sana Leeft

En als ik ze dan zie zitten, samen verdiept in de online catalogus van de H&M, dan krijg ik ineens een helicoptermomentje. Ik stijg even boven ons drieën uit en kijk neer op het tafereeltje:

Het is donker buiten, uit de televisie knalt 'So You Think You Can Dance' en de kachel gloeit. Ik zit met mijn zieke snotterkop te prutsen aan de naaimachine en mijn twee vriendinnetjes van het beterschapscomité hangen in de grote hangbank en surfen langs allerlei kerstige jurkjes van de H&M.

Een warm gevoel borrelt op vanuit mijn tenen. Een gloeiende mix van trots, dankbaarheid en blijdschap stroomt door me heen. Ik ben zo blij dat het nu is zoals het is, dankbaar dat zij al die tijd bleven en trots op dat ik gekomen ben waar ik nu ben.

Dolblij, apetrots en ontzettend dankbaar dat ik me eindelijk kan openstellen voor mezelf, voor hen en voor het leven.

Want.
Wat 'n feestje eigenlijk, het leven.

Sana smelt

Een kwartier voor het einde van mijn laatste les gaat de gymzaaldeur open. Mandy (6 jr.), een blond engeltje met grote blauwe ogen, komt met een betraand gezichtje aan de grote hand van papa de zaal ingeschuifeld. Ik had haar al gemist het eerste uur en vertel dat aan de papa.

Ja, zei de papa, we waren de tijd helemaal vergeten. Ze was zo lekker aan het spelen.. nu komen de gymwedstrijden er natuurlijk aan en dus kwamen we toch nog even vragen of ze iets gemist heeft en om dit te vertellen.

Ik begreep de wens van de papa, zijn kleine meisje moest gerustgesteld worden en ik -haar gymjuf- was de enige die op dat op dit moment kon. En dus zakte ik door mijn knieën, pakte de hand van het meisje en vertelde haar wat we geoefend hadden voor de wedstrijden - en dat ze juist dié dingen toevallig allang Heel Goed kan, want dat ik die keer daarvoor al gezien.

Ze ging van opluchting bijna weer huilen, en dus vroeg ik haar, om haar gedachten een andere kant op te sturen, wat er dan zo ontzettend leuk was net, dat ze de gym helemaal vergeten was.

Nou, ik was een elfje en toen ging ik een boot bouwen... dus ik ging in de boot, maar toen zag ik ineens mn gympakje hangen en vroeg ik hoe laat ik naar de gym moest en toen was de gym al afgelopen..

Mijn hart smolt. Niet alleen om het blonde meiske wat in een elvenpakje op mijn netvlies verscheen, maar ook om de papa. Omdat hij niet iets brulde als 'stel je niet aan' of 'volgende week zien we wel weer', maar omdat hij de behoefte van zijn kleine meisje zag, voelde en volgde. Omdat hij de moeite nam om haar hand in zijn hand te nemen en haar hierin te begeleiden.

Ik vind dat zo ontzettend knap en mooi.
Zo mooi.

Sana vindt dat geheel onbelangrijk

Guttegut,
ik hoop dat de meneer
- of de mevrouw -
mij niet afkeurt op het gegeven
dat ik mijn eigen naam
heel erg fout niet helemaal goed
heb geschreven bij de aanmeldgegevens
van mijn sollicitatiebrief.