Papa

het lukt het werkt
het gaat goed
ik verbaas mijzelf en zegevier
ik zaag ik timmer ik schuur en verf
twee kasten worden er zomaar vier

dan ineens de vraag:
waar is papa?!?

die handige papa van die schroefjes en boutjes
en van ‘haal de waterpomptang’ -
minuten later meestal gevolgd door
‘g*dverdomme jullie weten ook niks’


de zaag valt stil
mijn blik dwarrelt samen met het zaagsel
weemoedig neer op het tapijt

klein meisje wordt
onafhankelijke vrouw

papa
klussen kan ik nu gelukkig zelf
maar bij al die andere dingen
ja
daar mis ik jou

De dag dat...

• ik met trillende knietjes en een hoofd vol enthousiasme weer naar school ging, genoot van de sfeer en alle mooie mensen en vervolgens binnen 3 minuten heel impulsief in het midden van de mij totaal onbekende kring stond om een kennismakingsspel uit te leggen
• ik ontdekte dat een school het in 2 jaar tijd voor elkaar kan krijgen om alles, en dan ook echt álles, waardoor ik geen ene reet sikkepit snap van al wat ik nog moet doen of al wat ik misschien juist wel niet hoef te doen. Chaos... totale chaos om mij heen, maar vooral in mijn hoofd. Gelukkig heb ik een mentor. De arme man. Morgen mag 'ie me redden.
• ik armbanden, een nieuwe broek en een mini-spijkerrokje* (ja, mini, ja) moest kopen om de chaos en de stress van de 1e schooldag te reduceren naar acceptabel level
• ik een paar uur later bij gebrek aan vrienden mét decoupeerzaag heel stoer in datzelfde mini-spijkerrokje door de Gamma marcheerde om een decoupeerzaag te huren
• ik wel op internet had opgezocht dat je een geldig legitimatiebewijs nodig had om dat stomme rotding handige stukje gereedschap te huren, maar ook de dag waarop ik dat binnen 2 seconden weer vergat en met mijn blonde hoofd en minirok (leve de vooroordelen) daar voor janmetdekorteachternaam stond
• ik uiteindelijk en uiteraard nog steeds in mijn mini-spijkerrokje van 1 grote Billy pardoes 2 kleine Billietjes maakte en me verwonderde over hoe makkelijk dat eigenlijk ging..

* Voor diegenen die mij niet in real life kennen: Ik ben een heel degelijk en welopgevoed meisje en heb het hier over zo'n hippe spijkerrok met daaronder een absoluut niet doorzichtige, pikzwarte legging. Dat U niet een beeld krijgt van een 16-jarig Breezersletjemeisje met een te kort rokje en een navelpiercing en netkousen enzo.

Oplossing #3

Vanmiddag in mijn brooddoos:











Kaas dus.
Groene pestokaas.

Au

Soms moet je dingen aan den lijve ervaren voordat je écht snapt wat ermee bedoeld wordt. Ik schreef ooit over een knullige poging om Thom van vijf uit te leggen wat de auteur van het EHBO-boekje bedoelde met 'een gebroken arm voelt als een scherp steek door je arm'.


Nou, hij weet het.

Ik zou hem elke week zwemles gaan geven.
Niet dus.

Hij gaat maandag voor het eerst naar school.
Met zijn arm in het gips.

Raadspelletje #3

Ik at dit vandaag.

Superlekker.
Maarrehm.. wat is het?




(Ennehm, daar in Noordwijk: Ook reageren potdikkie!!!)

Vraagje

Heeft er iemand een decoupeerzaag (of ander aangenaam stukje gereedschap waar ik het bestaan nog niet van ken) te leen? Ik wil Billy in twee stukken zagen.

Over een plan en vergaren enzo

Ik las dat Geert-Jan Bron schreef dat Jochem Myer hem vertelde dat Bram Vermeulen hem ooit uitlegde dat inspiratie wordt voortgebracht door de middenhersenen en dat die slechts een kwartiertje per dag actief zijn. Het lullige zou dan zijn dat je van tevoren niet weet wanneer dat kwartiertje zich aandient.

Vanmorgen op de fiets tussen Zwolle en Kampen had ik zomaar ineens gratis en voor niks mijn kwartiertje. Sjeesde met Amélie Poulain op mijn hoofd* door de polder en ineens vielen er flink wat puzzelstukjes op hun plek, puzzelstukjes die ik afgelopen jaren met veel pijn en moeite heb vergaard en waarvan ik -meestal- zeker wist dat ze zich ooit zouden vormen tot een mooi iets. Daar deed ik het immers voor, dat nare vergaren**.

Amélie op mijn hoofd, een brok in mijn keel, tranen in mijn ogen, benen die als een razende rondjes draaiden en een vreemd soort gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Mèn, wat ben ik blij dat het heel vroeg was en er nog geen kip op de weg het fietspad te bekennen was. Neem een kilo puurheid en een kilo breekbaarheid, breng het aan de kook en op smaak met peper en zout. Zo voelde ik mij. Breekbaar, maar zó puur. Ik durfde vrijuit te brainstormen, ik durfde ongecensureerd te dromen en ineens viel alles op zijn plaats en ontstond mijn plan.


Vertellen schept verwachtingen. Verwachtingen maken dat de perfectionist en de faalangstige in mij een gemeen spelletje met mijn hersenen gaan spelen. Doe ik dus maar niet. Ik heb mijn hersenen hard nodig. Maar ik heb een plan. Een prachtig plan. En hoewel ik enorm goed ben in dingen voor me uitschuiven, uitstellen, opschorsen, retarderen en dromen over hoe mooi het zou kunnen zijn om het vervolgens vooral niét uit te voeren, heb ik een klein vermoeden dat ik hier binnenkort mee ga beginnen.

Dus. Ik heb een plan.
Over een jaar of 2 hoort u meer van mij.



* Nee, het meisje Amelie zat niet letterlijk op mijn hoofd, ik luisterde naar de filmmuziek van de naar haar vernoemde film. En spreekwoordelijk zeg je dan 'op mijn hoofd', maar in werkelijkheid zaten de oordopjes van de iPod natuurlijk gewoon in mijn oren. Ik kan namelijk niet fietsen terwijl er een cd'tje met filmmuziek op mijn hoofd balanceert. (Daar gaat mijn haar van de war.) Dit even voor de autisten & aanverwanten onder ons.


** Gek woord - vergaren. Doet me denken aan aardappels die vergaren. Maar dat kan vast niet. Verjaren, dat wel. En verharen. Maar dat is een ander verhaal.

Trots

OMG trouwens; ik heb een bakje weg-ge-gooid!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- OH MY GOD! per ongeluk?
Nee, zeer doelbewust.
- Sjeempie, ben flabbergasted.
En terecht, het was me een beste mijlpaal.
- Hahaha.
Pleister op de wonde: Het was geen ikea-bakje. Maar een mama-roomie-bakje. (Denk ik.)
- Ja zeg, zo kan ik 't ook.. een bakje van een ander weggooien. Da's mooi makkelijk.

De volgende keer zal ik het eens proberen met een ikea-bakje.... Maar het weggooien van plastic-bakjes-die-heel-handig-zijn-om-allerhande-etensresten-en-waspoeder-in-te-bewaren vind ik gewoon Heel Moeilijk.

Dees heb ik allemaal. 100% Ikea.
En dat is nog maar een klein deel van de collectie.
Ik hou van bakjes.
En bakjes houden van mij.

Leve mijn bakjesfiep!

(Op het weggegooide bakje was ik zó hoteldebotelverliefd dat ik hem het liefst voor altijd in de koelkast wilde hebben staan, mooi in het zicht. Ik was alleen vergeten dat ik er weken geleden een restje overheerlijke uiensoep in had gedaan.... Oeps. Nu telt bij verliefdheid natuurlijk vooral het uiterlijk, maar in dit geval was het innerlijk van mijn zo teer beminde bakje wel heel naar geworden. Het stonk, het was groen vies uitgeslagen en het had al anderhalf pootje. Mijn verliefdheid was op slag voorbij en daarom eindigde het bakje met een mooie boog in de prullie. Sorry mama-van-Roomie. Nu maar heel hard hopen dat je voor altijd vergeet dat je dat bakje aan ons hebt uitgeleend.)

Wat ik dacht met een sponsje in mijn hand en het zweet op mijn voorhoofd

Okay. Geld is niet belangrijk. Natuurlijk niet.
Je kunt heel gelukkig leven met een beperkt budget. En opruimen is soms(!) helemaal niet vervelend, sterker nog, zo nu en dan als een bezetene met de stofzuiger door het huis razen geeft een heel opgeruimd huis hoofd.

Maar sjit, wat zou het fijn zijn als ik het bij het uitzoeken van Mijn Liefde Voor Het Leven zo uitkien dat hij genoeg centjes verdient om een vrouwtje -of in uiterst noodgeval een mannetje- in te huren die de voegjes van de badkamer weer van vies uitgeslagen gebroken wit naar stralend wit omtovert.

Raadspelletje - #2

Als ik een kaboutertje was, zou ik er de hele nacht stiekem vanaf glijden en van plezier en opwinding hele zachte gilletjes slaken.

Wat is het?