Sana's moest om dit kleine stukje wél lachen

"Tja", zo sprak de winnaar van de juryprijs van het cabaretfestival Kleinzalig broodnuchter, "het is maar de vraag of u het einde van de avond haalt. Statistisch gezien heeft u 50% overlevingskanst. U lacht zich dood, of u lacht zich niet dood."

Verder was ik vooral erg blij met de tijdens-het-jury-overleg-act van M. Soleus. Doe mij ook zo'n groepie om wat liedjes mee te schrijven en wat fysiek theater te maken..... Oh, I wish.....

Hoe Sana 't ook wel wil..

Ik speel en zing en voel al de hele dag dit nummer door mn lijf razen.. Doe mij die veranda, die kustlijn, dat kampvuur en die stem..




(Ha! En nu niet meer klagen stimuleren, hoor. Twee logjes op één dag. Asjeblief.)

Sana doet effe makkelijk

Ik weet het. Het is stil hier. Voorheen betekende dat bij mij meestal dat ik ergens onder drie dikke dekens in een hoekje mijn al dan niet reëele zonden lag te overdenken met een pot thee en een stapel zakdoeken en heel hard mijn bestaan ontkende.

Tegenwoordig betekent het vooral dat ik druk ben. Druk met leven en met alles wat daarbij komt kijken. Want da's veel, hoor. Dat werkt net als met ziekzijn. Pas als je flink ziek bent, ontdek je hoe mooi het is om gewoon gezond te zijn. Zo ook met niet-leven. Pas als je écht gaat leven, ontdek je hoe mooi het is en hoeVEEL het vooral is.

Op bonnetjes, in kladboekjes en op andere kladjes ontdek ik regelmatig van die zinnetjes die ik daar even snel neerkrabbelde om er vervolgens een mooi logje van te willen schrijven. Maar ondertussen werd ik jarig, vierde ik feest, genoot ik van m'n nieuwe stageplek in de psychiatrie en herontdekte ik mijn passie voor m'n beroep, dacht ik na over een te publiceren boek, ervaarde ik mijn vermogen tot liefhebben en maakte ik contact met zoveel lieve mensen...

En tja. Dan gaat 'n week snel. Véél te snel. Dus vandaar gewoon even de twee zinnetjes die ik laatst op de scorelijst van een potje Yahtzee krabbelde.

1. Ha! Daar ben je dan toch mooi met open ogen in gewaterfietst.
2. Pfff.. dat klinkt alsof er een tuba onder de tafel zit.


Zo.
Verzin er zelf maar een leuk logje bij.
De volgende keer doe ik het weer.

Sana zwijgt

Neeeeee. Dat flik je niet hoor. Daar ga je niet over schrijven. Dan vermoord ik je. En dan mag je hier nooit meer blijven slapen.
Als je me vermoord, hoef ik hier ook niet meer te slapen.
Ow ja. Daar zit wat in.


Dus sorry. Ik kan jullie niets vertellen over dat mn Zusje ineens scheetjes laat en daar heel hard om gaat lachen en on top of it haar gedrag goedpraat met 'ach, dat doe jij toch ook altijd!'.
My lips are sealed.

Sana vond het schattig

Gewoon, omdat 'ie zo heel nonchalant op de kont van Bertha56 leunde en broodnuchter aan Yvon vertelde dat het eigenlijk zo was dat ze samen hadden besloten dat ze niks voor elkaar voelden, enzo. Gelukkig voor BoerZoektVrouw-kijkend Nederland sprak zijn gedrag een heel andere taal. Boer Jan liep een blauwtje en zelfs Bertha56 kon aanvoelen dat baaslief met zijn ziel onder zijn arm door de stallen uit de keuken stampte. Het was sneu, maar toch schattig. Vooral schattig.

Ik heb echt zitten genieten en verheug me nu al op serie 4. Om echter een beetje in de sfeer te blijven, ga ik vanmiddag een poging doen om mijn twee favoriete programma's te mixen. Want wat krijg je als je Wie Is De Mol mixt met Boer Zoekt Vrouw?

Dan krijg je een Sana die haar klasgenoten probeert te overtuigen dat ze in september 2007, ná de eerste uitzending met alle oproepjes van leuke boeren, een stoere brief schreef naar boer Frans in de hoop dat ze zijn boerin zou kunnen worden.

En nu maar hopen dat mijn klasgenootjes dát gaan geloven, i.p.v. het verhaal over de avonturen van een niet nader te noemen vriendinnetje dat zich waagt in de wondere wereld der internetdating. Want da's de waarheid als een koe Bertha56.

Sana doet-het-zelf

Ik reed naar de super, naar de Intratuin, door langs de wasstraat en weer naar huis. Ik raakte geen enkele boom, geen overstekend oud vrouwtje én geen andere auto's. De auto sloeg vrijwel niet wel regelmatig af, maar dat hoort erbij. Schijnt. En daar geloof ik heilig in.

Dus. Ik ben de held van de dag, want ik kan autorijden*. Holadiejeee! En nu ga ik met de auto met de fiets naar de stad om mn verjaardagscadeautje uit te zoeken.

Such a lovely day....















*En mn haar zit ook nog eens ge-wel-dig!

Sana scoort een punt

Hé maar San, zijn ze niet té slonzig
voor vanavond, deze kleren?

Nee joh. Jouw hoofd zit er toch op?

*trekt wenkbrauw op*

*kijkt lief terug*

Ja maar wacht even...
O nee... nu moet ik zeker niets meer zeggen?

Sana hartje Thom

Ik deed vanmiddag in het zwembad met Thom (5 jr.) het grote dieren-aanval-spel. Ik noem een dier en hij valt mij vervolgens enthousiast spetterend en waterspuwend aan als zijnde een stier, een muis of een kat. Vandaag vroeg ik om een hond. Leek me relatief eenvoudig. Toch bleek zijn autisme hoogtij te vieren.

Honden waffen blaffen namelijk. Hij bleef wat vertwijfeld staan en na enige bedenktijd kwam 'ie op me af: "Blaf, blaf... blaf!!"

Sana doet ook aan psycho-educatie

Boosheid is een emotie en emoties kun je niet controleren. Die zijn er gewoon en fladderen alle kanten op. Dat is waar. De uiting van die boosheid is echter wel te controleren. De meeste mensen gaan dan stampvoeten, met servies smijten of besluiten er -zeer verstandig- gewoon maar over te communiceren. Je kunt er ook allerhande andere trucjes mee uithalen: verdringen, relativeren, afsplitsen, projecteren, verinnerlijken, verdoven.

Als je maar lang genoeg op die trucjes oefent, dan lijkt het alsof die boosheid er niet meer is. De boosheid verdwijnt in je zogenaamde 'blinde vlek'. (Johari-venster) De boosheid blijft echter altijd bestaan, alleen gebeurt dit op onbewust niveau. Via allerlei alternatief (en meestal destructief) gedrag uit het zich..

Zo kan het gebeuren dat iemand na jarenlang te hebben geautomutileerd ineens ontdekt dat ze de woede naar de boze stiefvader eigenlijk afreageert op haar eigen lichaam. Of iemand jarenlang zwaar verslaafd is aan de drugs of alcohol na een overdosis van het één of ander in therapie ontdekt dat hij/zij die drugs of alcohol gebruikt om emoties (o.a. boosheid) van zijn verwaarloosde jeugd te onderdrukken... En zo kan boosheid jarenlang onderdrukt worden en dus in het onbewuste drijven.., totdat het via ander gedrag boven komt.

Mijn Zusje gaf gister een mooi praktijkvoorbeeld. Ze vertelde over haar huisgenootje wat de effe snel gelezen post gewoon weer terug in het gezamenlijke postvak doet ('voor later') en wat de keuken nooit opruimt en dat soort dingetjes. Tijdens het vertellen werd haar stem steeds hoger en luider en gebruikte ze krachttermen als 'verdorie' (jaja, mijn zusje is een extrema). Toen ik haar teruggaf dat ik het wel normaal vond dat haar dat wat irriteerde, riep ze heel hard 'maar ik ben niet geïrriteerd!!!!. En ik ben ook niet boos, ik ben noooooooooooooit boos.' Dus...... die heeft ook nog wat kippetjes te slachten.

Kortom; ik denk dat je je eigen boosheid wel ineens kunt ontdekken. Sterker nog; ik heb het aan den lijve ervaren en heb zo'n flauw vermoeden dat ik binnen een paar jaar bij wijze van spreke een hele dierentuin zou kunnen slachten. Er valt nog heel wat te ontdekken...

Sana ontdekt haar boosheid

Ik weet niet meer wie wat ik klein stond te snijden, maar ik vroeg me ineens af hoe hard je zou moeten steken met zo'n mes om iemand's hart te raken. En hoe zou dat dan voelen? Zou het er soepel doorheen glijden, of zou er toch een soort zaagbeweging nodig zijn?
En hoeveel kracht zou je moeten zetten?