Sana wil het lekker niet (en zag wél een ree, want dat wilde ze wél heel graag)

We staan daar. En we staan daar goed. Zijn rustig tot aan de voet van de Himalaya het hoogste duin gefietst, hebben de fietsen geparkeerd en sjokten rustig richting de top.

Een avondtochtje door de duinen, zoekend naar konijntjes, reeën en
–niet onbelangrijk- de nachtegaal. Uitkijken vanaf het hoogste duin.. Een heldere dag, want zowel Scheveningen als Zandvoort is zichtbaar. Dan heuvelaf. Voorzichtig, rustig aan. De berg heuvel is steil en onze knieën heilig.

Twee joggers heusche atleten rennen ons tegemoet. Tjop, tjop, tjop (want zo klinkt dat) ... supersnel vliegen ze omhoog. Van verbazing -en respect- valt mijn mond open... en ik staar ze even na.
Wat een power. Zo fanatiek, zo krachtig. Bijna jaloers.


Poeh, zeg ik vol bewondering,
die willen wel héél erg graag.
Dat kan ik niet, hoor.

Tja, zegt M., dat moet ook wel,
dat soort dingen moet je heel graag willen.
En dat is gewoon het verschil.

Wij kunnen dat ook wel.
We willen het gewoon niet graag genoeg.
Geeft niks.

Sana ziet 't wél

Sana's nieuwe foon neemt 't gewoon even op

Voor F.,
gewoon,
omdat ik weet
hoe graag
je erbij
had
moeten
willen zijn.

En ook
-of nou ja eigenlijk vooral-
maar ssssttt
omdat ik jou
zo miste
daar.





(Wel even de volumeknop op maximaal.
Ik heb het lief gevraagd, maar hij wilde
niet nóg harder voor je zingen.)

Sana is apetrots

Het duurde effe. En ik twijfelde maar 6837 keer of ik dit wel door moest zetten. Het was niet niks, immers. Maar dingen die moeten die kun je wel even uitstellen, maar ooit moet het toch. Morgen moet het gepresenteerd worden. Dus nou ja. Het was weer een gevalletje vlak-voor-de-deadline. Sommige karaktereigenschappen zijn nu eenmaal hardnekkig.

Ik zeg Lekker Belangrijk.
Het is af en ik ben apetrots.

Dus KLIK.

Sana is een plant

Ik dacht dat ik wel goed lag in de groep. Oké, natuurlijk ben ook ik soms een onmogelijk wezen; te dominant, te passief, te perfectionistisch of te duidelijk aanwezig. Maar dat is soms. Meestal functioneer ik -dacht ik- hartstike prima. Ons werd gevraagd om even de Belbintest in te vullen, om te kijken wie welke rol in het groepsproces inneemt.

En ik?
Ik ben een plant.
Holadiejee.

Het deed mij denken aan een passief, achteroverleunend typje die zich af en toe laat bedienen van wat water en zonnestralen. Een consumerend kasplantje.. zoiets.
No way natuurlijk dat ik de uitslag van die test zou doormailen naar supervisor en medesupervisanten. Kom nou! Ik heb een (blijkbaar schijn-)imago hoog te houden.

Op het laatste moment nog even gechecked wat het eigenlijk inhoudt, zo'n rol van een plant. Had ik gelijk moeten doen. Leve mijn irreële vooroordelen, want hiephoi! Ik ben een Plant.

Sana hervindt haar evenwicht

Karin schreef iets over een weegschaal en over hoe altijd alles in beweging is. Over hoe alles wat met menszijn te maken heeft, streeft naar een evenwicht, een gelijkenis... oftewel; naar verbinding. Verbinding met jezelf en via die verbinding op zoek naar verbinding met de Ander. Enzo.

Door te reageren op haar website sprong ik even heel impulsief buiten mijn vastgeroeste hokjes vol ongeschreven irreëele veiligheidsregels. Ik durfde. Eventjes. En maakte vervolgens een prachtige uitglijder door mijn gedachten te geloven. Ze reageert niet. Ze vindt het vast stom en slecht. En terecht.

Dan ineens toch een berichtje. Na zes keer knipperen lees ik pas echt wat er staat: '... want eigenlijk verdient het wel een postje op je eigen stekkie.'

Huh? Oh.... Ja maar.. huh?!?!?!? Oh...
Dus.....

Soms heb ik -en wie niet?- een beetje hulp nodig om weer overeind te krabbelen van mijn gladde ijs ;-) .





menszijn is verbinding
wij bestaan
in en door de ander
door de waarde
die we gezamenlijk
hebben vastgelegd

en als je durft
-en jij durft-
eventjes
buiten de hokjes
glad ijs
meestal zwieren
soms een uitglijder

toch (meestal)
rap overeind en door
op zoek naar nieuw evenwicht
op dat oh zo gladde ijs

Sana schrikt er toch een beetje van

Ik weet het, ik heb bij eerdere modetrends heel hard geroepen dat ik ze nóóit zou gaan volgen. Toch loop ook ik inmiddels fris en fruitig rond in skinnyjeans, leggings en bloemenjurkjes. Maar... ik denk dat ik het dit keer echt echt echt zeker weet:

DIT nooit!!


Getsie.

Sana kiest toch een boterhammetje

Ik zit met Thom (5 jr.) op de fiets. We hebben een uurtje gezwommen, zijn even langs de bieb geweest en koersen nu richting huis. Mijn maag rommelt en ik zeg hem dat ik trek heb in een boterhammetje. Thom zegt dat 'ie ook wel een beetje honger in zijn buik heeft en vraagt me hoe laat het is.

'Het is twaalf uur, jongen.'
'Twaalf uur... Hm..... dat is een mooi uurtje om chippies te eten,
vind je ook niet, Sana?'

Sana's tip van de dag

Voor ieder die -net als wij-

heel verwoed hebben gelikt

en gemopperd over de

kut slechte kwaliteit

om uiteindelijk

de boel maar

vast te plakken

met koelkastmagneetjes:

Het zijn stickers.

Dus...

Sana en F. zijn ook gewoon poepende wezens

Sms-reeks van Sana en F.:

Heerlijk om je zoveel te spreken en dageljkse shitpoep en plas te delen. Tot woensdag!!

Lekker he? Mijn poep is trouwens wel zwart en hard, erg lastig. Plassen gaat wel heel goed, vooral ‘sochtends. Sterke, welriekende geur! Knuffel!

Ik heb vlak voordat ik wegging nog even flink gedumpt. Heerlijk. Plassen gaat prima. Vooral na het drinken van koffie. Zo leuk dat het dan ook naar koffie ruikt. –xxx-PS: Leuk logje wordt dit.

Dat is niets vergeleken bij de geur van mijn avondscheten, vraag maar aan Thijs. En dan lekker wapperen met het dekbed.



En toen smste ik Thijs.
Die reageerde niet eens.
Flauwerik.