Sana begint de dag met een dansje

Sana speelt buiten

Ik ben als een dolle aan het voetballen met Thom (5) en Ray (4), als er ineens een manneke van een jaar of 10 voorbij komt slenteren. Hij had al een kwartier heel braaf met z'n rug naar ons toe op de schommel gezeten, dus had hoogstwaarschijnlijk veel van ons fantasiespel meegekregen.

Ray had me in een heftig duel tegen de grond geschopt, Thom riep dat ik een blezzoerre had en dat ik de dokter moest roepen. Vervolgens kwam Ray luid TèTúTèTú-joelend richting mij. Samen begeleidde ze me richting de grote steen, waar ik rustig mocht zitten en na uitgebreid onderzoek en twee maal een kus op de knie mocht ik weer mee voetballen. Met de Cars-bal. Want Cars is kei-gaaf. En tekeningen op je arm (die eigenlijk taatoewaazju heten) zijn ook kei-stoer, maar die heb je wel voor aaaaaaltijd, ook als je meneer wordt en als je papa wordt en als je opa wordt en dan is het niet meer kei-stoer. En dat is beetje kei-stom van die taatoewaazju, want die gaan nooit meer weg. Aldus Ray.

Wij voetbalden verder, gaven elkaar beurtelins gele kaarten en tackelden elkaar vol overgave. Het manneke liep langs, keek mij aan, liep verder, keek mij nog steeds aan en zei ineens:
"U bent gek. Maar ook wel heel erg slim."

Sana daagt u uit

Tijd voor een uitdaging:

K L I K


Mijn beste tijd tot nu toe: 17,719

Sana WOWt over de dood

WOW

Schrijf a.d.h.v. een thema een stukje van 250 woorden.

Dood
1. Toestand die intreedt bij het eindigen van leven
2. De overgang van leven naar dood
3. Het einde, de afloop van iets



Ontkennen is soms het beste

We staan op het kruispunt bij het park. Zij moet links, ik rechts. Over 8 nachtjes zien we elkaar weer. De hele ochtend zijn we bezig geweest om haar ziel en zaligheid veilig te stellen. Alles is in kannen en kruikenvissenkom, maar er moet natuurlijk nog wel iets heel belangrijks over worden gezegd. Want.

"Als er nou ééntje doodgaat, dan leg je 'm maar in het vriesvak. Mijn ogen beginnen te glinsteren. Ik zie al helemaal voor me hoe ik volgende week een klein plastic diepvriesbakje aan haar overhandig.. Nee, niet écht doen hoor! Mafkees. Maar ehm.. ja.. nou. Dan eh... begraaf je ze maar in de tuin. Oh nee, dat is ook niet handig, dan kom je ze tegen als je met je groentetuintje bezig bent. Ik slik een lachje weg. Maar ze mogen ook niet door de w.c.!! Ik wil nog wel afscheid kunnen nemen. Dus... nou... ehm..."

Ik stel haar gerust door te zeggen dat ik ze netjes in het park zal begraven en er een houten kruisje of een mooie steen bij zag plaatsen. Haar ogen dwalen langs de vijver en komen enigzins tot rust.

"Ja maar," zo eindigde ze met enige wiebel in haar stem, "ze gaan gewoon niet dood. Daaaahaaaag!!! Tot volgende week!"

Sana's oren klapperden

Jemig zeg,
uit welk lemen hutje
op de hei
kwam toch de vrouw
die stomverbaasd
bij het NS-loket vroeg
of de bussen vandaag
nog zouden rijden?

Sana vindt dat ook héél speciaal

Zij:
Lief, morgenavond heb jij dinges en ben je er niet, en vrijdag gaan we op kamp, dus... vanavond is de laatste keer dat we lekker samen thuis eten. Zullen we iets speciaals doen?

Hij:
Oh ja!
Gaan we dan cordon bleus halen?!

Sana voelt zich thuis

Het is een lachertje, dit huis. Het doet me denken aan mijn allereerste tweede derde studentenkamertje. Ook daar hadden we zwart wit geblokt zeil in de keuken, ook daar was alles in alle kleuren geverfd en hing het vol oerlelijkeposters (die op die plekken dan wel weer kloppen, ofzo).

Als ik de trap af dender om ff snel wat in de keuken te pakken, dan bots ik gegarandeerd minstens 1x tegen muur of deurpost. Niet omdat ik halfdronken ben of al dagen niets gegeten heb en op het punt van flauwvallen sta, maar gewoon omdat dit huis scheef is en de vloer zorgt voor een perfect dronkemansloopje.

De gootsteen maakt muziek. Bubbel. Bubbelieblub. Blubblub. Nét niet ritmisch, dus echt lekker in slaap vallen is er niet bij. De TL-buis boven het wasbakje moet je slaan - dan doet ie het beter. Door het rode douchegordijn lijkt mijn lichaam bijna doorzichtig, de blauwe aderen knallen bijna mn huid uit en het huisgenootje laat altijd een vieze ******-bende achter in de keuken.

De wasmachine veroorzaakte laatst een overstroming, de televisie piept zo hard als dat 'ie piepen kan en de deur moet je met schouder en heup zo hard mogelijk dichtknallen.

En toch, hè...
Toch ben ik blij dat ik hier 2 nachtjes in de week mag eten, douchen, internetten en -niet onbelangrijk- slaaaaapen. Het scheelt me zo'n 3 uur treinreizen op een dag én ik zie mn Zusje wat vaker dan 4x per jaar. Ook leuk.

(En soms minder leuk.
Maar wat geeft het.
We blijven toch wel zusjes.
Da's lekker veilig knokken.)

Dus.
Een kusje
voor mijn Zusje.

Dankjewel.

Sana gaat het klein en simpel houden

Uhm jahaa... uhm... nou, dan stuur ik je die onderzoeksvraag voor dat artikel vrijdag wel even via de mail.

Heb je vandaag geen tijd meer?

Uhm. Ja. Op zich wel. Uhm.. nou.. getsie. (Wel tijd, maar geen zin en druk met andere dingen.) Ja nou ja. Het kan wel. Da's goed. Weet je wat, ik doe het vanavond wel, dan is het ook maar klaar.

Ja precies. Ik wil je ook niet pushen ofzo, maar je hebt net zo mooi verteld hoe dit soort dingen werken voor je, en dan is het handig om daar je manier van werken ook maar eens op aan te passen. Dus niet uitstellen, op 'n grote hoop gooien en dan heel bang worden voor die hoop, maar gewoon doorpakken en ermee bezig blijven.
En nu zit je met je koppie nog helemaal in alle theoretische kaders en bruis je van de ideeën en mogelijkheden, dus kun je het beter vandaag nog doen.

Ja. Hey. Wat goed. Daar heb je he-le-maal gelijk in. En in principe is het formuleren van zo'n vraagstelling ook maar een half uurtje werk. Ik doe het vanavond wel effe.

Nou.. reserveer er maar een uurtje voor. Je weet hoe het werkt; dan ga je er weer van alles bijhalen, wil je het zo uitgebreid en perfect mogelijk... En dat hoeft niet. Sterker nog, dat kán niet. Hou het klein, hou het simpel. Ga niet voor die tien, maar voor het zesje. Dan wordt het vanzelf een 8.

Ja maar, ja maar, ja maar...

Nee meid. Vanavond ga je er een uurtje voor zitten en dan mail je mij wat je hebt. Niet langer, en als het niet af na dat uur, dan is het niet af. Maar je mailt het maar gewoon en dan geef ik wat feedback.

En vergeet die mantra niet: Hou het klein, hou het simpel...

Hou het klein, hou het simpel...
Hou het klein, hou het simpel...
Hou het klein, hou het simpel...

Sana verkent de wereld

Heb weinig te melden.
Ik werk en eet en slaap,
en werk en eet en slaap.

Druk. Te druk.
Althans, zo heb ik het in mijn hoofd gemaakt.

In de werkelijkheid
valt het alles mee.

Maar ja.

Heb ook geen idee waar over te schrijven.
Ja, die musjes van laatst.
Die waren wel grappig.

Nooit zo over nagedacht,
over hoe musjes het
met elkaar regelen.

Eigenlijk zoals almost
alle levende wezens.

Toch was ik een beetje verbaasd.
Verwachtte het niet, ofzo.

Net als deze.
Ook zo apart.

Sana doet het zelf

Het werd tijd
voor iets nieuws
aan de muur.

En dus.

Tadaaaaa.