Paradox

Waar ik zin in heb:
Gitaar spelen, de takkebende op mijn kamer opruimen, een nieuwe ketting in elkaar flansen, mijn schone was sorteren en -op kleur, natuurlijk- in de kast leggen, piano spelen, strijken, nieuwe oorbellen maken, de afwas opruimen, een tekening of schilderij maken van alles wat er in mijn hoofd zit, een handstand tegen de deur maken, die knalroze collage voor op mijn kamer afmaken, uren muisklikken om mijn vakantiefotoalbum perfect (en niets minder dan perfect) te maken, etc...

Wat ik nu beter niet kan doen, gezien De Pols en de things-to-do:
Gitaar spelen, de takkebende op mijn kamer opruimen, een nieuwe ketting in elkaar flansen, mijn schone was sorteren en -op kleur, natuurlijk- in de kast leggen, piano spelen, strijken, nieuwe oorbellen maken, de afwas opruimen, een tekening of schilderij maken van alles wat er in mijn hoofd zit, een handstand tegen de deur maken, die knalroze collage voor op mijn kamer afmaken, uren muisklikken om mijn vakantiefotoalbum perfect (en niets minder dan perfect) te maken, etc...


Wat is dat toch, dat als je tijd en mogelijkheden te over hebt, je nergens zin in hebt of je nergens toe kunt zetten en dat als je het retedruk hebt of geblesseerd bent (of in extreme gevallen gewoon beide, zoals in mijn geval) je juist heel veel zin krijgt in dat soort dingen?

Soms -of eigenlijk heel vaak- zitten mensen maar raar in elkaar.
Ik in ieder geval wel.

Geraaskal op de late avond

Zo zag het beeld er vanmorgen uit. En vanmiddag. En nu. En wellicht wel de hele nacht. Misschien morgenochtend ook nog wel.

Ach ja. Het fijne van de herfst is dat ik standaard uitga van dit soort weersomstandigheden en dat ik dan ineens Heel Blij kan worden van een voorzichtig najaarszonnetje dat stiekem om een hoekje wolkje komt gluren..

Anders dan de zomer-die-zich-eigenlijk-geen-zomer-meer-mag-noemen. Dan raak ik telkens weer teleurgesteld door de verwachting van mooi weer en de keiharde realiteit van nét-geen-zomerse-temperaturen en nét-geen-lekker-zonnetje. Nu verwacht ik gewoon constant regen en logischerwijs ben ik zo blij als een vogeltje in mei (het is al laat, excuseert U mij voor deze flauwe woordcombi..) als er een zonnestraaltje doorbreekt en de reeds gevallen kastanjes van hun mooie kastanjebruine glans voorziet.

Dit doet me er trouwens aan herinneren dat ik nodig naar het bos moet om die krengen te rapen, anders wordt het weer een retourtje Intratuin om net echt lijkende neppe kunstkastanjes en eikels in te slaan ten behoeve van het opleuken van de woonkamer. (Al zou ik liever fleurige tuinstoelkussens en nephoutblokken voor in de vuurkorf kopen, maar dat zal allicht te maken hebben met die aftersummer male cat*.)

Anyway; ik fietste ging lekker met de bus naar de stad en naar de bieb, haalde 5 flinke leesboeken, deed boodschappen met de bus en rende dat piepkleine stukkie naar huis. Niks geen last van die regen. Zolang ik mijn OV heb en mag lachen om mensen zonder paraplu die eigenlijk uit irritatie, omdat ze zelf geen paraplu hebben en dus zeik kletsnat worden, dit maar projecteren op mensen mét paraplu en dan heel hard mopperend door de winkelstraat marcheren en schelden op al die 'teringparaplu's', ben ik tevreden. Mij hoor je niet klagen. Ik liftte gewoon met elke paraplu een stukje mee.

Al hoop ik natuurlijk wel dat zomer 2008 zich ergens half februari aandient. Kan ik met mijn verjaardag ook eens een tuinfeest geven. Lijkt me wel wat. (Mocht de weersverwachting op lange termijn nu zó zijn dat het echt rond februari 2008 zomer gaat worden, laat het me weten, want dan moet ik nog snel even verhuizen naar een tuin met boom en schommel, met jacuzzi en met een complete buitenkeuken. Zolang ik niks van U hoor, blijf ik hier lekker cocoonen onder mijn roze-met-witte-stippen-plaid. Best gezellig hoor, met alle kaarsjes aan.)



* Vertaalwoord.nl kent alleen de vertaling van de kater als beest, niet de kater als beroerde gemoedstoestand na een overdosis Bailey's of een ander vergelijkbaar alcoholisch goedje. Ach. Het is al laat, en ik vond dit ook wel grappig. Alhoewel het ook weer niet zó laat is, want vroeger was dit vroeg voor mij. Zou dat parallel lopen, hoe ouder je wordt, en hoe 'later' je dus leeft, hoe eerder het 'laat' is op de avond?

Tijden veranderen

Hoe wij –Frieda & moi- vorige winter over de mode dachten…:
“No way. Denk maar niet dat je mij ooit in zo’n skinny jeans zult zien lopen hoor. Die staan alleen leuk bij meisjes met stokjesbenen. En denk ook maar niet dat ik mijn broek in mijn laarzen ga proppen, dan krijg je van die wortelbenen. Op die manier wordt precies het verkeerde geaccentueerd. Ook alleen maar leuk voor meisjes met stokjesbenen. Oh, en weet je wat ook helemaal in is nu? Leggings!!!” *proest* “Nou, je snapt natuurlijk wel dat zelfs Thijs (De Echtgenoot) mij nevernooitniet in zo’n ding zal zien, laat staan dat ik er de buitenwereld mee in zal huppelen. Leggings zijn voor Amsterdamse lellebellen en voor huisvrouwen die geen kaas gegeten hebben van mode of er gewoon geen ene piepmuis om geven dat ze erbij lopen als een uitgezakte vijftiger compleet met heuptassen en kwabbelknieën duidelijk zichtbaar door de legging heen.”

Zo ongeveer dachten wij erover. Het zal niet letterlijk gezegd zijn, mijn geheugen is niet van het allerbeste. Maar de rode lijn is duidelijk, dunkt me.

Ik begon op 29 april ineens vreemd gedrag te vertonen. Ik kwam na een dagje shoppen thuis met een skinny jeans. Ik snapte het zelf ook niet en twijfelde ernstig aan mezelf, aangezien ik wel vaker niet geheel objectieve meningen over mijn uiterlijk weet te creëren, maar toch hield ik hem. Droeg ik hem vol trots. Kijk mij eens hip zijn. En ja, de broekspijpen propte ik in mijn slobberlaarzen. Stond eigenlijk best prima. Ook zonder stokjesbenen.

Frieda vond het leuk (zei ze), maar verkondigde resoluut dat het écht niets voor haar zou zijn, dat dat bij haar figuur écht niet kon. Onzin, vond ik, maar dat vond zij dan weer onzin. Prima. De skinny jeans deed gelukkig niets aan onze vriendschap veranderen.
Een tijdje later kwam Frieda ineens met een legging aangehuppeld. En daaroverheen een overgooier/jurkje/tuniek-achtig iets. Bij haar stond het ééénig, en dit maal was het aan mij de schone taak om vol overtuiging te beweren dat dat bij haar figuur echt ontzettend goed kon, zo klein en fijngebouwd als ze is, maar dat zo’n overgooier/jurkje/tuniekachtig iets bij mijn hollandsche vrouwenvormen (behalve dan de voorkant, die is niet zo hollandsch…, maar dat terzijde) écht niet zou kunnen. Way too much zandlopergedoe.

Gisteren, tijdens een therapeutische H&M-kleedkamersessie, stond ik de zoveelste legging mét zwabberrokje te passen toen Frieda zei dat ze de hele winter niets anders meer aan ging doen dan leggings met overgooierjurkjestuniekjesachtige dingen. Ik bevestigde dat; het zit immers net zo lekker als een pyjama cq huispak en het staat ons allebei gewoon rete-goed.

Ik moest de winkelsessie van gisteren halverwege de middag onderbreken in verband met mijn eerste rijles (welke overigens briljant ging, vond ik), maar Frieda ging nog dapper door. Zij had waarschijnlijk nog wat stress-door-het-nieuw-gekochte-huis te verwerken. Tijdens het eten belde ze me en eiste ze dat ik naar mijn mobiel zou rennen –ze belde op de vaste lijn, dat even voor de oplettende lezer- om haar smsje te lezen. Mijn geluid stond uit en blijkbaar had ze die middag iets Heel Belangrijks gesms'd en was ze zeer benieuwd naar mijn reactie. Ik maakte er een spelletje van en zei dat ik daar he-le-maal geen zin in had en het na het eten wel even zou doen, in de hoop dat ze de inhoud van het smsje gewoon zou vertellen. Dit lukte. Wat ken ik haar toch goed, mwhoehaha. Leve het manipuleren!

Met een opgewonden en trillend stemmetje, gelijk die van een kind die haar eerste schooltekening aan haar mama laat zien, vertelde ze me dat ze ook een skinny broek had gekocht. Een zwarte. Ik was echt zooo trots. En dus dragen wij skinny jeans, leggings, overgooiers, tuniekjes, rokjes en al wat er nog meer hip is. De hele winter lang, waarschijnlijk. Een gewone spijkerbroek is zó tweeduizendzes.


Wij hebben geen stokjesbenen nodig.
Alleen wat meer borst.

Ik bewonder

Als je in het programma De Lama’s als doventolk moet optreden en je weet de zin ‘want de blikken in je ogen’ zonder enige bedenktijd te vertolken door 2 conservenblikken open te draaien met een blikopener en ze in je ogen te proppen, dan ben je wat mij betreft gewoon briljant. Hulde aan Ruben van der Meer!

Toekomstmuziek?

Ik kijk het niet hoor, maar ik hoorde het per ongeluk.

Samantha uit Sex & The City:
"I’m a trysexual, I’ll try everything once."

Daarom is ze een vriendinnetje van mij

He, morgen is de banenbeurs in Zwolle. Daar ga ik heen.
Ga je op zoek naar een andere baan?
Ja. Een baan als… ..... beertender.
Ow tof! Wordt je dan zo’n groene, of zo'n zwarte?
Maakt me niet uit, maar ik schenk alleen maar blondbier.

Optisch bedrog

Niemand weet, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet misschien heel zomers lijk met mijn roodwitte puma's en mijn blote enkels gestoken in witte zomersokjes, maar ik heb stiekem gewoon oersaaie grijze beenwarmers aan onder mijn spijkerbroek. Lekker warm.

En morgen?
Morgen gaat gewoon de wintermuts op!

De pols is aan de beterende hand

Voor het eerst in 2 weken vandaag
weer afgewassen, maar mijn billen
afvegen doet nog wél een beetje pijn.

Oei, mijn 1e koffietijd van dit schooljaar

Ik houd van mijn vak. Ik houd er wat minder van als mijn eigen uren uitvallen waardoor stagemaatje en ik elders ondergebracht werden. Zit je daar apies te kijken in het activiteitencentrum alwaar 4 patiënten heel geconcentreerd en in zichzelf gekeerd een kussenhoesje zitten te borduren... Ik gaapte me rot.

"Ach, doe mij ook maar een bakkie koffie", zei ik quasi nonchalant, alsof ik dagelijks driedagelijks heel routineus een bakkie pleur naar binnen gooi. In werkelijkheid was de laatste keer dat ik op deze manier koffie dronk in de examenperiode van de middelbare... Toen wist ik ook niet zo goed waar ik de energie nog vandaan moest halen om opgewekt en enthousiast mijn ding te doen.

Vandaag leukte ik de koffie op met 3 zoetjes en een overdosis koffiemelk. Best te doen, eigenlijk. Het maakte mijn anderhalf uur meekletsen met 4 psychiatrische patiënten en hun borduurwerkje in ieder geval draagbaar. Leve de bezigheidstherapie! (En de koffie. Vooral die koffie. Ineens begrijp ik ook waarom al mijn stagebegeleiders koffie drinken als ware het hun levensadem. Koffie houdt de psychiatrie draaiende. Absoluut. )

Helaas volgde daarna nog een uur bezigheidstherapie in de boekbinderij. Sjit hee. Mijn stagemaatje en ik snappen nu wel waarom ze daar zo depressief blijven; wat een enorm eentonig kut rotwerk en die stilte... ijzingwekkend. Bah.

Toen we, eenmaal buiten, opgelucht naar adem hapten vroeg ik haar of zij dat programma van Gordon en Joling kende. "Ja," zei ze, "met gierende banden naar huis. Nú!"

Poepverhaal

Mijn vriendinnetje kocht een huis. Zo simpel als dat het hier staat, zo was het ook. We reden in de auto en ineens zei ze: "Naar rechts!!!!!" Zo gezegd, zo gedaan. "Zie je dat flatje daar helemaal bovenin op de hoek? Dat is van ons."

Oh. Huh? Oké. Gefeliciteerd! Maar... wie, wat, wat, waar, waarom en vooral: waarom hoor ik dat nu pas?!?! Ze legde het uit en vervolgens vertelde ze over hoe enorm ingewikkeld het was geweest om de wc uit te zoeken:

"Jahaa, want ik wilde eigenlijk een vierkante wc-pot, dat leek me wel leuk. Vierkante tegeltjes, vierkant wasbakje, vierkante pot.. alles vierkant. Maar zo'n vierkante pot is weer 200 euro en tja, dan denk ik toch 'laat maar, ik zit op een ronde pot net zo lekker'. Maar weet je, ik wilde ook een wc met zo'n plateautje. Dat je niet *plons* hoort als je poep valt, maar gewoon *plof*. Maar die zijn 200 euro duurder!!! En tja.. dat heb ik dan toch maar wel gedaan. Ik wil mijn poepje gewoon lekker kunnen bekijken."

Ik waarschuwde haar met een 'dit wordt een logje', waarna zij begon met een uitgebreid betoog dat zo'n plateautje heel pedagogisch verantwoord is, want dat de mama van Thijs dat ook had en dat die altijd de poepjes van haar kinderkes bekeek of het wel goede poepjes waren. Ik vond het een dappere poging, maar ik wist wat zij diep vanbinnen ook al wist, maar niet wilde toegeven: Dit wordt een logje.



(Dat vriendinnetje heet Frieda, trouwens.)