Tussendoortje

Tijdens het heel geconcentreerd en enthousiast vermijden van mijn schoolse taken ontdekte ik deze website en moest ik even hardop* grinniken om het volgende gedichtje:


lichtpunt

elke keer
als ik
tegen de lamp loop
neem ik een stukje
licht mee

-Jana Beranová


*Er vanuit gaande** dat grinniken sowieso hardop gaat?
** Gossie, nu ga ik twijfelen of het 'er vanuit gaande' is, of 'ervan uitgaande' of 'er van uit gaande' of 'er van uitgaande'.... Iemand?

Bofbillen

Ik weet niet meer waar het precies over ging, maar ik noemde hem een grote bofkont en ging zeer geconcentreerd -want dat moet bij dat soort klusjes- door met het aantrekken van zijn sokken. Zwaar verontwaardigd riep hij ineens: "Neehee, billen!".

Ik viel stil. Billen. Billen? Sjit, waar ging het over? Billen?! Ik ben toch met zijn sokken bezig? En oké, hij is vijf en autistisch, maar daarom zou juist hij heel goed moeten weten dat sokken om zijn voeten horen en niet om zijn billen. Of ben ik in mijn enthousiasme doorgeslagen en probeer ik zijn onderbroek tussen zijn tenen te frommelen?! Billen....

Naarstig spoel ik de afgelopen 5 minuten terug... Zwembroek uit, afdrogen, onderbroek aan, hemd aan, broek aan... Bofkont. Bofkont. Kont. Billen. Kont. Owjah!!!

Bofbillen.
Klinkt ook véél beter.

Niet handig op maandagochtend

Goedemorgen.............................. Ja, goedemorgen...schiet nou maar op................. Welkom bij de NS-klantenservice.................... Dit informatienummer kost.......................... tien cent per minuut.................... Túúrlijk...................... Om u goed van dienst te kunnen zijn, ............................ hoort u zo dadelijk......................... het keuze-menu......................... Gewoon direct een mannetje aan de lijn levert betere dienst... GROM.................................. Heeft u vragen ..................... over het tijdschrift Spoor.................................... toets 1......................... ja, dat tijdschrift zal statistisch gezien de meeste vragen opleveren en hoort ook écht op plaats 1 thuis GRRRROOOMMMM............................ Heeft u vragen....................... man, praat eens dóór!!! .................................over het aanvragen ....................... van een voordeelurenabonnement .................................. kies 2




En toen hing ik op.
IJzersterk nonverbaal protest.
Hier doe ik duidelijk niet aan mee.
Al vrees ik dat ik enkel mijzelve daarmee heb.

Genotje

Een schoon(gemaakt) huis,
een pan zelfgemaakte erwtensoep
op het vuur, kaarsjes aan en dan
met een boek en een glaasje wijn
op de bank.

Ik hou van deze zondag.

Vraagje

Is er iemand die toevallig vandaag in de supermarkt op zoek was naar een witte kool, niet helemaal zeker wist hoe deze eruit zag en bij thuiskomst ontdekte dat het op goed geluk in het winkelwagentje gemikte product uiteindelijk een knolselderij betrof?

Mooi. Ruilen? Wij hebben namelijk nu een witte kool in de aanbieding en zijn hard op zoek naar die knolselderij ;-) .

Net-te-laat-prins-want-al-een-kind

Ik was op geheel therapeutische basis aan het shoppen en bevond mij in een pashokje in de C&A. Niet dat dat er toe doet voor dit verhaal, maar meer als een soort statement van 'ik koop gewoon mijn kleren in de C&A ja, lekker goedkoop en hartstikke leuk!'

Goed. Ik stond daar dus mijzelf in een iets te kleine broek te wurmen. Niet uit zelfkastijding - da's immers niet echt therapeutisch verantwoord-, maar omdat mijn maat er niet was en ik hem iets te leuk vond om het niet te proberen. Ineens hoorde ik een gesprek in het hokje naast mij waarvan mijn eierstokken begonnen te klapperen.

Een papa tegen zijn kleine meid: "Ilse, waarom huil je nou?" Het meiske mompelt iets voor mij onverstaanbaars terug en snikte nog wat na. Dan hoor ik de papa weer: "Och Ilse, is dat het? Dat heeft papa ook altijd hoor. Als 'ie dan nieuwe kleren heeft gekocht, dat vindt 'ie zijn oude kleren ook ineens een beetje stom. Maar weet je, als we thuis komen, dan mag je gelijk je nieuwe kleren aan en dan kun je ze vanavond aan opa en oma laten zien."


Klepperklepperklepper......

En soms gaat het zo

Ze belde me op met dat alles moeilijk en zwaar en even niet leuk was. Ik kwam net uit mijn eigen ellendige uurtje van de week en voelde me ook niet al te florisant. Maar als zij belt in zo’n bui, is het Sanaëigen om de eigen narigheid wat te onderdrukken en haar te gaan overladen met een overdosis Mij. Ze moet en zal tenslotte weten en vooral voelen dat ik er ben. En blijf.

Een half uurtje later stond ik op haar stoep. Nou ja, die stoep is niet echt haar eigendom, want die deelt ze met misschien wel 300 flatbewoners, maar ok. U begrijpt wat ik bedoel. Tenzij u autistische trekken heeft. In dat geval: Ik stond op de stoep die voor het portiek van de flat waarin zij woont ligt en ik stond daar om haar een knuffel (een figuurlijke, dus geen echte teddybeer) te komen geven.... asfasdlkjfsalajfewaroiasdfasf. Ik stap even uit mijn rekeninghoudenmeteenautistischedenkwijzemodus, anders wordt dit heeeeeel ingewikkeld. En niet alleen voor mij.


Goed. Ik stond daar dus om haar een knuffel te komen geven, maar stiekem ook om er één te halen. (Gosh, wat klinkt dit soft en zoetsappig. Nou ja. Het zij zo. Wij zijn zo. Take it or leave it me.)

De deur stond op een kiertje en zij hing alweer op de bank. Gordijntjes dicht, kaarsjes aan, Adiemus of iets in die trant op de achtergrond… Ik gooide in stilte mijn jas en tas neer, kroop erbij, zei niets en kreeg 20 seconden later de nuchtere vraag: “Hé, waarom huil jij? Ik moet nu toch huilen?” (Wat ze overigens niet deed, de spelbreker!)

Ik antwoordde met “Nee, we moeten sámen huilen. Dus schiet maar op, want jij loopt achter.” Het hielp niet. Ik bleef een solojankerd en zij de Sjaak Afhaak. Liet ze me toch mooi in de steek. Koppige ikwilniethuilenenmensentoelatenenvertellenwaterismiep!

Zij had nog een afspraak en ik moest naar huis om te eten dus even later namen we afscheid, terwijl ze nog steeds niet gehuild had. Ergens klopte dat niet en ik voelde me gefaald in mijn job.

Terwijl ik thuis wat zat te zappen en zat te wachten totdat de aardappels gaar waren, ging de bel. Daar stond zij. Hoofd gebogen, schouders richting grond en een pruillipje. En –uiteindelijk- een traan. Of misschien wel twee.

Een huppeltje in mijn hart. Dankbaar dat ik er toch nog mocht zijn,
blij dat die miep haar tranen met me deelde.

Adequate hulpvraag

En terwijl ik mijn oksel ergens bij haar neus hou, zeg ik: "Even een rare vraag hoor, maar eh..... moet ik me qua geur omkleden?"

Het begon heel slim

Er stond een Heul Lange rij voor de damestoiletten en geen rij voor de herentoiletten. Wij waren in het theater, hadden zojuist de eerste helft van de geweldige voorstelling van Femmage gezien en wilden in de pauze graag nog een wijntje met een chocolaatje snoepen. Kortom; wij hadden haast. Na wat zullenwewélofzullenwenietblikken over en weer doken we zonder overleg de herenruimte in om ons aan te sluiten bij de andere twee vrouwen die daar ook al toe besloten hadden.

Er waren geen mannen en zo met z’n vier vrouwen voelde dat best stoer. Feministisch en onafhankelijk en zelfstandig enzo, met gevoel voor timemanagement en productief doelgericht handelen en meer van dat soort zeer handige eigenschappen waar mannen doorgaans voor door de knietjes gaan.

Het ging dan ook voortvarend, tot het moment waarop de 2 vrouwen voor ons alweer richting de bar waren. Ik speelde bodyguard voor mijn vriendinnetje die zich achter De Deur Die Niet Op Slot Kon bevond en juist op dat moment stormde de ene man na de andere binnen richting pisbak. Eén, twee, drie, vier, vijf mannen…? Ik durfde niet goed om me heen te kijken, dus het zouden er ook best 8 geweest kunnen zijn. Maar laten we eerlijk wezen, drie meer of minder doet er in zo’n situatie dan ook niet toe. Het voelde als een invasie en feit is dat zij absoluut in de meerderheid waren.

En dus stond ik daar ineens heel blond en meisjesachtig en onzeker te zijn. Want waar kijk je dan naar he? Pffff… Het liefst wilde ik even naar mijn vriendinnetje piepen dat ik me toch niet meer zo heel erg op mijn gemakje voelde, maar tja. Dat doe je dan niet. Althans, ik niet.

Gelukkig is mijn vriendinnetje een snelle plasster en wisselden we snel van plek. Ik moest toen wel even grinniken om het idee dat zij daar nu wat wiebelig naar de muur stond te staren en vroeg me af of zij ook zou proberen om via de spiegel toch nog iéts van mannelijk schoon -alhoewel, schoon?- mee te krijgen. Giebelend en meisjesachtig verlieten we de ruimte van de mannen.


Tijdens het ophalen van de jassen hoorden mijn vriendinnetje een man heel verbaasd iets tegen zijn vrouw mompelen over meisjes in de herentoiletten... Ach kerel, denk ik dan, wake up! Je hebt net anderhalf uur zitten kijken naar 4 zingende vrouwen met rondjesdraaiende vibrators, broeken die naar beneden werden getrokken en ander vreemd vrouwelijk gedrag. Dan moeten 2 blonde meisjes in jouw personal space toch ook kunnen?

Oei. Momentje hoor, want nu doe ik het voorkomen als een één of andere vunzige seksshow. Wees gerust (of teleurgesteld, maar dat zegt meer iets over jou dan over mij): Dat was het niet. Ik bevind mijzelve nog maar net in de fase dat ik héél voorzichting om me heen begin te kijken naar het andere geslacht en niet meer toegeef aan het stemmetje 'Jongens zijn stom!'. Anyway, Femmage bracht juist een heel mooie en grappige cabarella-voorstelling met sublieme zang en mooie grappen. En met vibrators, ja. Voor het smeuïge bijsmaakje.

Feestje

Zij leren mij de meest gave spelen voor in de zaal. Zij denken dat mijn niet voorbereiden van de lessen voortkomt uit luiïgheid en domheid mijnerzijds, maar stiekem is het gewoon een vooropgezet plan. Bij aanvang van mijn stage stond de hele groep gerust een heel uur met een basketbal een beetje op de basket te mikken. Zinloos, doelloos. Geen motivatie, geen leven in die koppies. Schrijnend om te zien.

Aan mij de schone taak om ze te motiveren, om eens te gaan stilstaan bij wat zij nou eigenlijk willen in dat uurtje in die gymzaal, om voor zichzelf te gaan staan en te regelen dat het gebeurt.

Er was wat doorzettingsvermogen voor nodig. Van mij. Het zou hun een Hema-worst wezen. Aanwezig zijn was hun doel. Alles wat daarbij kwam, was mooi meegenomen. We begonnen met 'op tijd komen'. Zij vonden een kwartier te laat nog netjes, ik vond het respectloos. Het werd dreigen met het op slot doen van de deur, het werd daadwerkelijk de deur op slot doen en het werd een heel spannend gesprek met waarom ik dat nu zo belangrijk vind. Resultaat: Ze zijn nu op tijd. Ik moet het wel altijd even becomplimenteren. Het liefst uit mezelf, maar anders vragen ze er gewoon om. 'Mooi op tijd, he?'

Vele uren van het standaard basketbalspelletje en paaltjesvoetbal later kwam vorige week ineens de doorbraak wat betreft het initiatief nemen. P. kwam binnen en zei met enige onzekerheid in zijn ogen: “Sana, ik weet wat we kunnen gaan doen: tsjoekbal!”. Ik wist niet precies hoe dat werkte, maar gaf hem alle vrijheid om het neer te zetten en uit te leggen. Het werd een fantastisch uur. Nog nooit hebben ze zo hard gewerkt.

Vandaag kwam de volgende. “Sana, we kunnen wel dat ene doen met die pilonnen in het midden en daar dan een basketbal op en dan moet je keihard knallen met een voetbal en dan…..” IK haakte al vrij snel af en wees naar de zaal. Zet het maar neer, ik vind het prima. Tien minuten later stonden ze alle agressie en frustratie die er in die psychotische koppies huist vol overgave eruit te schoppen. Knallen, lachen en ontladen.

Nog 3 weekjes op de agenda… Ik heb ze beloofd dat we geen circuitje meer gaan doen. Dat haten ze - zeggen ze, maar eenmaal bezig straalt het enthousiasme er vanaf. Komende 3 weekjes wordt één groot feest. Ik hang de slingers op!*


*I'll never forget die maffe speldocent die met pensioen ging. Hij ging met een ijscokar met ijs door de hele school om ijsjes uit te delen. Boven op zijn ijscokar de tekst: 'Elke les is een feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen!'




Sjit. Jammer dat dit ijsje beter kleurde bij mijn vorige lay-out.