Sana is klaar voor stage

Voor mijn 1e stage huurde ik een kamer in zo'n vieze zusterflat. Voor mijn 2e stage kocht ik een fiets. Gisteren schafte ik dat wat nodig is voor mijn 3e stage: Een bed.

Ik ben opgescheept gezegend met een hartstikke leuke stage aan de andere kant van het land. Hoezee. Gelukkig heeft Zusje daar in de buurt een kamer en dus ga ik 2 nachtjes per week bij haar logeren. Nogmaals, mijn dank, Zusje! Ik hoop dat je het na 29 weken nog steeds leuk vindt. Dan wordt die laatste 30e week een feestelijk struisvogeleitje!

Het lieve kind heeft een klein tweepersoonsbed en op zich kunnen wij heel goed samen, maar toen ze gisternacht lekker enthousiast van de linker- naar de rechterzij wisselde en daarmee met haar hoofd op mijn hoofd eindigde, wist ik het zeker; ik wil een eigenste bed!

Zo bedacht, zo gedaan. Na uren door Den Haag sjouwen, na 20.000 kledingstukken passen en er 1 kopen, na tussen neus en lippen door een paar groene laarzen gekocht te hebben en na het afwerken van ons things-to-shoplijstje was het dan zover --> Ik had mijn bed. Zo'n zichzelf opblazend aerobed..

Heerlijk geslapen... met de nachten gaat het goedkomen.
Nu de dagen nog. Die zijn helaasch wat minder concreet voor te bereiden ;-) .

Sana in 2007

Na Inge en Karin kon ik het niet laten om me ook maar eens te verdiepen in mijn piramide van Maslow:

Was het lekkerste dat ik at zelfgemaakte tomatenkaasmuffins.
En waarschijnlijk vergeet ik nu zo'n 6000 andere gerechten waarbij ik ook zoiets jubelde als 'Ohhhh, dit is echt het aller-, allerlekkerste wat/dat(?) ik ooit at!'

Bewoog ik meer figuurlijk dan letterlijk. In mijn hoofd, dus.
In 2008 graag andersom. Mét mayo. En pindasaus.

Knuffelde ik voor 't eerst heel bewust met zo één van het andere geslacht en ontdekte dat dat eigenlijk best fijn was.

Kreeg ik (meer) waardering voor mn beide Zusjes, omdat ze zoveel meer op eigen benen staan. Voor mn Roomie, omdat ik nu eenmaal geen kippenei ben. Voor vriendinnetje F., omdat het leven soms stom is en soms leuk en ik dankbaar en blij ben dat we alle momenten kunnen delen. Meestal ;-) .

Gaf ik zwemles aan kleine Thom., waarbij we meer van elkaar leerden dan van dat hele zwemgebeuren, maar dat gaf gelukkig niet. Autisme is nu eenmaal ingewikkeld.

Luisterde ik veel naar de liedjes van Man & Moes vanwege de eenvoud en de poëtische teksten. Opkikkermuziek van 2007 werd verzorgd Room Elven, lovely jazzy sound.

Leerde ik dat nare gevoelens heus niet weggaan als je heel hard de andere kant op rent en dat gewoon een potje janken dan eigenlijk veel fijner en zinvoller is. En makkelijker. Dat scheelt ook weer in dat hoofd waarin het toch al zoveel beweegt. Mooi toch, hoe alles met elkaar in verbinding staat?

Ontplooide ik mijzelf en mijn eigen willetje. Althans, die was er wel, maar ergens ver weggestopt in mijn kleine linkerteen. Ik deed meer dan ooit wat ik wilde... máár; nog niet alles is afgevinkt. Er moet ook nog het één en ander. Omdat ik dat wil.

Geloofde ik zomaar bovenop de berg in Spanje in mijzelf en in dat ik helemaal niet zo slecht en beroerd in elkaar zit als dat ik al 23 jaar dacht. En ik moet zeggen dat dat wel het aller-, allerbelangrijkste is geweest in 2007.

Prima uitgangspunt voor 2008!

Sana's flarden van vrijdag

nou ik vind dat gewoon stom
soms zou ik willen dat ik een goudvis was
ik wil best wel 5 jaar verder zijn
met man en baby enzo
ik denk dat ik maar kluizenaar word
maar ik heb wel een nieuwe laptop
dat dan weer wel

Sana en het kerstcadeau

400 heerlijke woorden

om te rangschikken

te ordenen

en te vormen

tot...

boodschappenlijstjes, kattebelletjes, gedichtjes,

things-to-do-lijstjes, briefjes en allerhande moois

Sana's 2e Kerstavondje

Wij speelden Party & Co en mijn Roomie omschreef het verboden woord op onderstaande wijze aan haar papa. De papa raadde het direct en ik stond als prof-party-en-coër met mijn mond vol tanden en mijn hoofd vol vraagtekens..

Wie het weet, mag het zeggen typen.
(Wie het niet weet, mag gokken.)

Het is -meestal- een man en
hij maakt iets van kledderspul en
als hij het stapelt krijg je een hele grote.

Sana en de overdosis

ontdekte vanmorgen een paddestoel
stond heel onschuldig te wezen
zomaar
in één van mijn bloempotten
oepsie
iets teveel van het goede
water dus
ach ja
de plant is nog niet verzopen
en een paddestoel staat
eigenlijk
best heel kerstig

Sana houdt van kinderlogica

Nee Thom, papa gaat niet mee zwemmen.
Wat moet papa ook alweer doen?
- Werken.
Inderdaad. En waarom moet papa werken?
- Om cadeautjes voor ons te kunnen kopen!

Sana verwondert zich over de kamelenteen

Tijdens het bijwerken van mijn virtuele kladblok ontdekte ik ergens tussen 2 stukjes-in-spe een toen effe snel opgeschreven maar verder verwaarloosde term. Misschien niet geheel geschikt voor een zondagse pre-Kerstavond, maar het is inmiddels 2 maanden geleden en ik geloof dat ik de traumatische impact te boven ben en er klaar voor ben om het te delen.

Ik kwam de cameltoe voor het eerst tegen op de weblog van Zezunja en kon niet bedenken wat een kamelenteen met haar garderobe te maken zou hebben. Aangezien ik zo'n flauw vermoeden had dat zij in haar zinsverband niet de letterlijke betekenis van het woord bedoelde en ik geen idee had hoe het zat met de figuurlijke betekenis, raadpleegde ik Google.

Een lijst van Engelse websites verscheen mij ter ogen en dus klikte ik op Afbeeldingen. Met mijn Engels is niets mis hoor, maar mijn brein doet het gewoon beter door de zaken te visualiseren. Dat dat soms een shockerend effect kan hebben, leerde de cameltoe me. Getsiedikkie, zeg! De plaatjes behoefden verder ook geen uitleg.

Het aller-, allerergste van het heule verhaal is dat de cameltoe niet voor iedereen op aard een afschuwelijke nachtmerrie is. Nee nee, er zijn heuse clupjes op het internet met vreselijk nare foto's enzo. Begrijp me goed, er zijn dus daadwerkelijk vrouwen die zichzelf expres doelbewust met opzet opzettelijk moedwillig en met voorbedachte rade in allerhande panty's, leggings en andere veel te strakke pakjes hijsen om hun cameltoe eens leuk op de foto te laten zetten. En dan zijn er ook nog mannen die zichzelf naar een hoogtepunt kunnen werken door te surfen van cameltoe naar cameltoe. Ieuw.

Al van jongs af aan probeer ik deze wereld te snappen. Ik probeer me met man en macht en veel hulp te houden aan de spelregels en niet al te veel afwijkend gedrag te vertonen. Telkens als ik het idee heb van Yippie, ik snap hoe dat moet, dat Leven, en op deze manier is dat prima vol te houden dan komt mij weer zoiets als een cameltoe ter oren. Daar gaat mijn grip op de wereld en de mensheid.

Ik begrijp heus wel dat we niet allemaal dezelfde broek mooi kunnen vinden en dat niet iedereen tranen in zijn haar ogen krijgt bij het fladderen van het eerste lentevlindertje of zich enorm lekker gevoel gaat voelen door blote voeten in het gras, maar.... kom op.. over een cameltoe moeten we gewoon eenduidig zijn.

Getsiedikkie.

Sana en de drukte van het straattheater

Het is de wereld op haar kop
als je niet meer kunt spelen,
doordat je eigen enthousiaste publiek
uit ruimtegebrek
een staplaats op
jóuw podium verovert,
de regisseuse door een decorstuk
duwt en de microfoons
respectloos omver loopt.

Sana's mond vol tanden

Hé Sis*, wat ga jij eigenlijk doen met Kerst?
All You Need Is Love kijken. En jij?



* Sis is niet Zusje. Ik heb lekker 2 kanjers met die titel.