Sana verANDERt

Dat de Ander anders is,
zo ontzettend anders soms,
en dat dat oké is.

Dat je het je soms
bijna niet voor kunt stellen,
zó anders,
dat je
heel eventjes
zoiets hebt van,
'huh?!?
hoe kun je nou
zo denken,
je gedragen,
vinden,
voelen?'

Maar ook,
en vooral,
dat het oké is,
boven alles.

Omdat zij zij is,
niet meer en niet minder,
gewoon puur zij.

En omdat
jij jij mag zijn,
ook zo puur,
met alles erop
en eraan.

Sana leeft nog - en overdenkt

Het is tijd om te schrijven.
Want.

"Tja. Ik heb maar even op Keklog gekeken hoe je weekendje kamperen is geweest, aangezien jij niet meer schrijft. Leuke foto's ook."

En tja.
En maar.
Want.
Wat wil ik eigenlijk nog?
Wil ik wel door?

Er gebeurt veel.
Het is nauwelijks bij te benen, soms.
Maar ik geniet -meestal- met volle teugen.

Sinds ik ben begonnen met Werken vliegen de weken voorbij. Ik ben nog hard aan het oefenen met het plannen van Niets, aangezien de Leuke Dingen zich aan me opdringen en ik nauwelijks weerstand kan bieden aan al die aantrekkelijke voorstellen. Naast het Werken en de Leuke Dingen ga ik ook weer Balletten en -nieuwe ontdekking- Poweryoga doen komend half jaar. En gymles geven. Weer. En zangles? En dat muziekcluppie met die twee vriendinnetjes moet ook écht doorgaan. En ik wil een naaimachine... En, en, en....

Daarnaast weet ik niet meer of het webloggen me nog biedt wat het me ooit deed. Het is veranderd. Ik ben veranderd. En hoewel ik dolgraag m'n blog mee zou willen laten veranderen, heb ik momenteel geen idee hoe dat zou moeten.

Bovendien gebeurt er veel in mij. Het zelfbeeld verandert, en daarmee het mens- en wereldbeeld. Het hele leven wordt sinds een jaartje vanuit een ander perspectief gezien en hoewel ik het hele jaar al met regelmaat wat huppeltjes voel in m'n hart, begint het nu ook in m'n hoofd door te dringen. Het maakt me blij, en soms wat melancholisch. Had ik maar eerder... Kón het maar eerder.

Dan krijg ik zin om me uren terug te trekken met m'n gitaar en wat droefgeestige liedjes te plingplongen. Of om een mooi nieuw opschrijfboekje te gaan kopen en in het park wat tekstjes en gedichtjes te schrijven. Waar ik overigens niet de tijd voor neem.
















Things are changing.
I'm changing.

Misschien volgt er een ander blog.
Of misschien pak ik door dit logje de draad weer op. Been there, done that. Ik weet het niet.

Voor nu in ieder geval een levensteken.
En het voornemen om iets meer rust te zoeken.
Om ruimte te maken voor Besef, en voor Mij.
De Hele Mij.
Met alles erop en eraan.




En nu ga ik in een half uur m'n tas inpakken om op een één of ander Boerenfestival samen met m'n vriendinnetjes door de modder te gaan dansen, te gruwelen van Jan Smit en mee te bleren met Ilse de Lange. Goede voornemens zijn er immers altijd voor 'morgen'. Dus. Lekker haastig inpakken nu! -x-

Sana is alweer terug

Ik was zomaar in Geneve.
En genoot, als ware het zes weken,
in plaats van krap tweeënhalve dag.

We jubelden omstebeurt kreten als
'aaaaaah, we zijn samen in Frankrijk!!'
en
'aaaaaah, dit is echt zooooo raar!!!'.

Terwijl we op onze luchtbedjes lagen te kabbelen,
sprong ik van de hak op de tak,
niet wetend wat ik het eerst moest vertellen.
Zo enthousiast.

Er was zoveel dat verteld moest worden, en ik realiseerde me dat zij zo'n vriendin is met wie je niet één of twee dingen te delen hebt, maar gewoon alles - en tot in de details. Ik ben blij als zij over een paar daagjes ook weer met haar voeten op Nederlandse bodem staat.













Verder knuffelde ik veel met ZI, kleedde haar aan - en uit, verschoonde een luier, deed haar in bad, gaf haar een fruithap, stopte twintig stukjes brood in dat mondje, kroop met haar door het gras, dreef met haar in het meer van Geneve, keek naar hoe ze bellen blies door een rietje en beklom samen met haar & haar ouders een berg.













Het was geweldig. Ik heb mijn kampeer- en bergbeklimknobbel gevonden en kan van niets anders meer dromen dan Meer Van Dit. En van Meer Met Hen. En Meer Met Anderen. En en en en en en.....

Gelukkig mag ik over twee weekjes weer.
Kamperen.
Maar dan met haar.

Best leuk.
Leven.

Sana knijpt er tussenuit

Smsje van vriendinnetje F., die momenteel met man, kind en caravan ergens in de Alpen zwerven.

"Hallo, nog steeds geweldig hier. Zijn op half uur van Geneve. Da's kort vliegen en heel niet duur. Ik mis je zo. Het zou hier nog veel leuker zijn MET jou."

Oftewel, zoals Inge vertaalde: Kom je? Kom je, kom je?

Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer, checkte de prijzen en dacht 'niet zo duur?!?'. Daar hebben we ons eerste meningsverschil te pakken - en de eventuele vakantie moet nog beginnen.

Anyway.. ik zou woensdag tot 22.45 moeten werken, en dan 'pas' zondag weer om 14.15. Dat zou betekenen dat ik donderdag vroeg heen zou kunnen gaan, en dan zondagochtend weer terug...

Ik ging er eigenlijk vanuit dat er vast niets passends zou zijn bij mijn wensen, maar er bleek, na 2 uur uitgebreid zoeken een f*cking toch wel heel duur ticket te zijn en tja... toen sloeg de twijfel toe. Wel/niet/wel/niet/wel/niet..

Ik geloof in dingen die ineens zo lopen. Ik geloof in situaties die ineens als puzzelstukjes in elkaar vallen en ik geloof zeker dat je daar niet teveel weerstand aan moet bieden. Genieten daar waar mogelijk is. Geld moet (als het er is) rollen. En ik ga vliegen.

Zaterdag sta ik op mijn bergschoenen ergens op een berg in Zwitserland. Ik zal even zwaaien.

Sana herkende - en glimlachte

Het buurmeisje van de buren van de buren drukte gister op de bel. Ik deed enigszins nukkig open in de veronderstelling dat er weer iemand om de één of andere donatie kwam zeuren vragen, maar nee, ze wilden graag lege wc-rolletjes, zodat ze met de hamster van hun vriendinnetje konden spelen.

Ik weet nog hoe bij ons thuis de huiskamer vol lag. We hadden een grote doos (van broertjes' racebaan?) volgegooid met zaagsel en met behulp van oude macaroniverpakkingen en wcrolletjes hadden we daar we een heel parcours in gemaakt. Dikke pret voor ons, de hamster leek er wat minder van onder de indruk. Die nestelde zich in het eerste holletje dat hij tegenkwam en was meer dan tevreden - of doodsbang wegens verstoring van zijn dagelijks rust?

Ik maakte de meiden blij met vier wc-rolletjes (en niet doorvertellen dat ik er nog zo'n vijftien bovenboven had liggen, maar dan had ik twee trappen opgemoeten en ach - da's ook zielig voor de hamster, een tunnel van vijftien rolletjes, toch?) en deed met een glimlach de deur dicht. Ik vond het zo'n mooi idee dat er nog gewoon geknutseld en gespeeld werd in deze tijd van videogames en mobiele telefoons.

Dus.
Dat was gister.
Net zat ik een nieuw liedje te oefenen op de piano, maar ineens werd mijn gepingel bruut overstemd door gebrul.

Het buurmeisje van de buren van de buren (heeft een theatraal kantje en) stond hartverscheurend te huilen in hun deuropening. Ze werd even naar binnen gehaald, het geluid zwol aan, verstomde weer en eindigde met wat gesnik.

Ik had geen idee wat de aanleiding daarvan was en ben in het kader van 'elk huisje heeft z'n kruisje' altijd soms een beetje huiverig wat betreft blerende kinderen, dus ging ik vanuit het badkamerraampje de boel staat afluisteren. Zo ben -en blijf?- ik.

Buurmeisje van de buren van de buren huilde nog wat en kwam toen langzaam met vriendinnetje naar buiten. Vriendinnetje vroeg wat haar vader nou had bedoeld met 'ergens naar uitkijken'. Buurmeisje van de buren van de buren begon weer te brullen, haalde diep adem en liet de agressie uit elk vezeltje van haar lijf knallen:

"Niks uitkijken naar iets anders.
Ik geen hamster?!?!
Nou, dan hij.. hij geen...
hij geen... hij geen ..
HIJ GEEN RUST!!!!!!"

Sana aan het werk

Ik draag momenteel een blauw met wit gestreepte string.
Met een groen kanten randje.

Ik geloof oprecht dat dat het allerinteressantse is dat ik op dit moment te melden heb. 'Allerinteressantse' klinkt in mijn hoofd trouwens mooier dan dat het op papier mijn beeldscherm staat. Het ziet eruit als taalverloedering. Maar ach, op een verwaarloosd log als deze fleurt het de boel misschien nog wat op.

Ik dacht dat mijn werk nieuwe inspiratie zou brengen. Ik zou mooie verhalen schrijven over meisjes die rondedansjes doen en zingen dat ze een vlinder zijn, ik zou grappenmakend vertellen over mensen die overal kaboutertjes zien en met een vleugje humor schrijven over de jongeman die in de waan leeft dat er een ijzeren staaf in zijn hoofd zit waardoor hij niet kan eten en dus in razend tempo afvalt.

Ik zou dingen meemaken daar, en ik zou er boeken vol over kunnen schrijven. Ik zou me rot lachen daar, en vervolgens een poging doen om al! mijn lezers ook nog wat te laten glimlachen met mijn te gekke verhalen.

De werkelijkheid is anders. Mijn hart breekt elke keer als de éénentwintigjare Suzy bij ons op de deur van het kantoor klopt en vanuit haar psychotische ideeën schreeuwt dat ze een vlinder is, of een kind van de zon, of als ze huilt omdat de radio ineens zachter ging en dat dat dan betekent dat haar favoriete oom op dat moment is overleden. (Als we haar niet in een strak structuurschema duwen, staat ze er overigens elke 5 minuten, dus het went. Maar toch.)

Ik zou de man-met-de-staaf-in-z'n-hoofd door elkaar willen rammelen en een boterham (of zes) naar binnen willen duwen, want er zit niets in je lijf, je bent kerngezond alleen je mind is fucked up!!!!. Ik zou de intelligente Mike van achttien willen uitleggen dat hij van die kutdrugs af moet blijven, want het levert hem keer op keer een psychose op en dan kan hij zijn opleiding wel schudden!! Ik zou de leuke vrouw van de open afdeling duidelijk willen maken dat haar overleden man écht niet in haar lichaam is gekropen en dat ze écht niet naar zijn stem hoeft te luisteren!!! Ik zou de man die zijn been op drie plaatsen gebroken heeft duidelijk willen maken dat dat écht zo is en dat hij die fucking rolstoel moet gebruiken en er niet de hele dag op moet lopen, anders kan hij over een jaar zijn been laten amputeren!!

Ik zou zoveel willen, maar ik heb het niet voor het kiezen.. Net als zij. Gevangen in hun gedachten.

De leuke verhalen komen niet. Ze ploppen niet op, zogezegd. Ik vind het alleen maar schrijnend als ik zie hoe leeg mensen vanbinnen kunnen zijn, hoe stuurloos en futloos. Moedeloos.

Ik voel me met regelmaat betekenisloos, zou zo graag méér willen doen, meer willen betekenen. Helaas draait een groot deel van de behandeling op medicatie.. Zolang die niet goed is ingesteld, valt er weinig te therapieën. En dus doe ik m'n werk, ben er voor de cliënten en probeer ik voornamelijk om zoveel mogelijk mens onder de mensen te zijn. Niet teveel gedoe, geen gekke vaktaal, geen therapeutisch geneuzel.. Gewoon. Sana.

Het schijnt genoeg te zijn.
Vandaag waaiden er ineens een compliment mijn kant op.
"Ja," zei die cliënt, "want die Sana die regelt altijd zo veel voor ons. Dat is zooo fijn."

Een moment waarop ik besef wat ik beteken, daar, op die plaats en in die setting. En ondanks de confrontatie met het leed word ik blij van mijn werk. Ben ik blij dat ik mens kan zijn. Medemens mag zijn.

Sana schatert

Dat eerste stukje..
.... oh en dat tweede stukje...

Wij schateren.
Heel hard.



Het derde stukje vergt wat doorzettingsvermogen, en daarna.. nou ja. Zap gerust door, bekijk eens een andere aflevering, want ai, ai, ai... wat heb ik hard gelachen.

Sana @ Ballorig

Ik werd wakker van de enorme regendruppels die uiteen spatten op het zolderraam, zo'n anderhalve meter boven m'n hoofd. Het was half negen en ik dacht 'nee, te vroeg, te nat, nee, écht niet'.

Ik deed een plas, ging terug naar bed, at daar een yoghurtje, verorberde een banaan en las m'n boek. Ineens bedacht ik me dat ik best lekker lag, legde het boek opzij en kwam terecht in een soort teletubbiewereld met enorme glijbanen. Best prettig dromen.

Twee uur later werd ik weer wakker. De regendruppels drupten nog steeds vrolijk op m'n dakraam.. Dat beloofde een dagje internetten, catannen en her en der wat opruimen. Cocoonen. Lekker in mijn eigen wereld zijn.

Totdat er een smsje kwam. Of ik ff wat wilde opschrijven voor d'r en dat ze naar Ballorig gingen.

Ballorig?!? En waarom ben ik daar niet? Ik zeurde altijd al tegen E. (die kleine neefjes heeft en dus met regelmaat los mag) dat ik in m'n omgeving geen geschikt kind had (want de optie om zonder kind te gaan bestond toen nog niet. Nu wel overigens. Is gratiesj voor volwassenen.. ik zeg, olé! Gratiesj pretpark).

Anyway.. toen ineens dit!! Dus vroeg ik al smsend of ik de volgende keer dan alsjebliefff mee mocht, want zo leuk en wenste ik ze veel plezier enzo. Na wat smsjes heen en weer zat ik een kwartiertje later in de trein. Gedoesjt en wel. Wat nou, niet spontaan?!?

Twee uurtjes later gingen we als een dolle door Ballorig heen. Op de trampolines (en jeuj, ik kon de Barani nog!), door de ballenbak en al klauterend door het alleen-voor-kindjes-tot-vijf-jaar-maar-ik-doe-het-lekker-toch-klimparcours waar ik ook door het nauwste gangetje paste.


Had ik al gezegd
hoe leuk het was?

Het was geweldig.

Een dag met
een gouden randje lintje.

Twee hartjes op straat

Meer op: Hart op straat

Sana droomt door

zolang de aarde kinderen geeft
die morgen moeten sterven
teveel zijn in hun eigen land
zullen zij hun namen kerven
in het hart van een vreemde
een laatste uitgestrekte hand

Er zijn dingen die je gedaan moet hebben in je leven. Dit varieert bij mij van een keer stomdronken worden (thing to do) tot vrijwilligerswerk in het Afrika (done), van toch maar beginnen met klassiek ballet ook al ben je 24 (done) tot parachutespringen (thing to do). Oh, en ooit een keer ergens een eigen liedje zingen en spelen (thing to.. don't know).

Dromen. Verlangens. Dingen waar je voor leeft. Waar je naartoe leeft. Waarvan je hoopt dat je ze ooit zult realiseren. Dromen die levensenergie geven, die je doen bewegen, ontwikkelen.

Eén van mijn dromen is het bieden van een plekje in mijn leven aan een pleeg- of adoptiekind. Natuurlijk staat een eigen kindje -of eigenlijk twee of drie- ook hoog op mijn prioriteitenlijstje, maar het is ook altijd mijn wens geweest om ruimte te creëren voor een kind dat toch al met zijn beide voetjes op de wereldbol staat. Een kind wat er al is, maar er eigenlijk niet mag of kan zijn.

Het jammere aan deze droom (en aan vele dromen) is dat het duur is en een flink aantal jaar duurt voordat het doel bereikt is. Ik zat net wat rond te surfen op internet en kwam een weblog tegen van een adoptiemoeder-in-spe. Het gedichtje erboven (auteur onbekend) deed me herinneren aan mijn eigen droom, mijn eigen wens.

Ik ben nu vijfentwintig en net begonnen met werken. Een vriendje is nog niet in zicht, laat staan een stabiele relatie waarvan je denkt 'ja, dit zou wel eens vijftig jaar lang kunnen werken'. Daarnaast moet er eerst nog eens een eigen huisje komen, een autootje en een enigszins gevulde spaarrekening. Het zijn allemaal voorwaarden waar toch in meer of mindere mate aan voldaan zal moeten worden.

Het gaat nog wel even duren. Toch weerhoudt dat me er niet van om door te dromen, maar beweegt het me tot informatie inwinnen en tot hier en daar alvast een stap(je) zetten.

Dromen doet bewegen doet leven.
That's what I'm made for.