No walk, just talk

Mevr. H van 73 is ervan overtuigd dat ze niet in een psychiatrisch ziekenhuis is, maar in een centrum waar we allerlei buitenaardse experimenten met haar doen. Daarbij maakt ze zichzelf zo druk dat haar borstkas als een trillend veertje op en neer gaat, wat zij wijt aan een hartstoornis en wij aan de angst. In principe kan mevrouw heel moeilijk lopen en durft ze het -vanwege haar hart- ook niet, behalve als ze een sinaasappeltje wil schillen in de keuken of iets anders nodig heeft. Dan is ze ineens heel snel. Maar op ons verzoek een stukje over de gang? No way. Dan gaat dat borstkasje nóg sneller op en neer. Echt praten is ook onmogelijk, het is vaak een combinatie van hyperventileren en een wartaalverhaal over al wat ze vroeger heeft meegemaakt. 95% van de tijd zit je dus aan het bed van een in angsten gevangen, hyperventilerend vogeltje wat elk contact vermijd en zachtjes in zichzelf prevelt dat er een échte dokter moet komen, in plaats van een psycholoog en dat ze vooral niet wil lopen.

We stonden bij de deur om naar binnen te gaan, toen mijn stagebegeleider me het voorstel deed om lekker alleen naar binnen te gaan. Ze kent mij en weet dat ik vooral niet teveel voorbereidingstijd nodig heb, omdat ik mezelf helemaal gek maak als ik alles kan overdenken. Ik besloot het maar gewoon te doen. Het voordeel van een Heel Moeilijke Casus is dat er weinig mis kan gaan, elk contact is al waardevol. Dus daar ging ik. In mn ups, wat ik ergens natuurlijk gewoon heel stoer vond.

(Ow, mevrouw spreekt vloeiend Russisch. En een beetje engels. Niet geheel onbelangrijk.)

Ik klopte op de deur, ging naar binnen en opende in mijn allerbeste engels het gesprek. Ik vroeg haar of ze me herkende van vorige week. Ze schudde zachtjes haar hoofd... Ik stelde me nogmaals voor, en bij het herhalen van mijn naam was het eerste wat ze zei: "No walking, no walking..."

Momentje van verwondering

Het is de wereld op zijn kop als je in één weekend hoort dat je pleegpapa de deelnemers van 'Op zoek naar Evita' bij naam en toenaam kent en vol enthousiasme vertelt waarom hij denkt dat Suzan of Marjolein gaat winnen en dat je vader elke zondagavond aan de buis gekluisterd zit om naar Gooische Vrouwen te kijken.

Waar is toch die tijd dat mannen op zondagavond gewoon naar Studio Sport zaten te kijken en wij als onschuldige, lieve kleine muisjes op onze pantoffeltjes door het huis slopen? (En stiekem met de afstandsbediening van onze eigen televisie vanuit de keuken probeerden of we Studiosport konden wegzappen?)

Feestje

Vorige week
Het fijne van een theorie-examen is dat het massaal gebeurt en dat je in volledige anonimiteit kunt binnenkomen en vertrekken, ongeacht het slagen of zaken. Niemand hoeft het te weten als je 1 foutje teveel maakt en zodoende raakt niemand teleurgesteld. Ideaal. Het rottige ervan is dat degene die het sowieso wél weet ook de meest veroordelende en teleurgestelde is en die ook niet schroomt om dit er regelmatig in te wrijven. Ikzelf. Kutzooi.

Deze week

Met maar 4 foutjes ben ik de trotse bezitter van het theorie-rijexamen.

(Voor de insiders: Op de aloude niet teveel leren want dan kun je falen-manier. Hij werkt nog steeds. No way dat ik die strategie dus ga opgeven.)

Vanmorgen de 2e rijles gehad. Leuk hoor, maar dat leuke kwam wel pas na 20 minuten. De eerste 20 minuten was ik vooral heel hard bezig met het niet in huilen uitbarsten en het onder controle krijgen van mijn ademhaling. Wat 'n stress. Dat rijden an sich ging eigenlijk prima. Toch jammer dat mijn lichaam altijd eerst bewijs eist, voordat het kalmeert. Streng toespreken had geen enkele zin. Voelen wilde het. Er-va-ren.

Toch is het flauw dat je overal en altijd maar de pineut bent van het pretpakket 'faalangst en perfectionisme'. Volgens Meneer de Instructeur heb ik daarom 35 lessen nodig. Tssssk. Volgens mij heeft hij gewoon geld nodig - en mij dus. (En door te geloven dat de arme man tenminste een broodje kaas kan eten dankzij mijn pretpakket maak ik het nog enigzins plezant voor mijzelf.)

Vandaag mijn 2e les. Nu 2 weken herfstvakantie. Niet zo handig - en dat is een enorm understatement. De kans op een overdosis stress groeit namelijk explosief met het verstrijken van de tijd. In het meest ideale geval zou ik alle andere bestaansvelden hermetisch moeten afgrendelen en me in een 10-daagse versnelde rijopleiding moeten storten. But I didn't.


Hoe langer de tussenperiode, hoe groter de stress. Ik verheug me nu al op de volgende les.

Ahugibelam

Ik dacht altijd dat het aan het plannen lag.
Of nou ja, aan het niet kunnen plannen vooral.
Dat ligt het niet.

Het zit 'm meer in een zo perfect aansluitende planning dat ik vergeet dat ook ik wel eens moet ademhalen, naar mijn hart moet luisteren of mijn verstand op een rijtje moet zetten.

Vroege humor

Euforisch vertelde ik mijn pleegpapa aan het ontbijt tijdens de brunch over het vosje, de reeën en het grote hert dat pleegmama en ik die -vroege- zondagochtend tijdens onze fietstocht door de mistige duinen hadden gezien. Ik wees aan hoe groot het gewei van het hert was en legde uit dat het erop leek dat hij heel demonstratief daar speciaal voor ons zo vroeg was gaan liggen.

"Ja", sprak hij zonder op of om te kijken van zijn beschuitje kaas, "maar dat is ook zo. Om elf uur halen ze hem weer weg."

Positivo

´Ach ja, het is ook wel zo dat ik de laatste tijd last van staar heb. Maar ach, daardoor ga ik wel heul mooie dingen zien´, zo sprak het oude vrouwtje vanochtend, nadat ze had gevraagd of wij niet stiekem een standbeeld waren, terwijl wij zwetend een lege fietsband vol pompten.

Vr... Grrrr...

De laatste tijd verschijn ik graag in jurkjes, overgooiers, leggings, skinny jeans en andersoortige hippe modeverschijnselen. Daarbij knipte de kapper laatst wat plukjes pony, en nadat de eerste schrik eraf was breidde deze uit tot een heuse pony, welke ik zo´n 2x per week ernstig uit model breng door zelf wat irritante plukjes weg te knippen.

Daar waar ik verscheen en men mij nog niet had gezien, jubelde men dat ik er zo leuk uit zag, zo hip, zo werelds, zo.... vrouwelijk. Dat vooral. Dat woordje ´vrouwelijk´ blijft een heikel punt, maar ik raak eraan gewend. De vrouwelijke identiteit verwelkom ik - meestal. Als ik nu ergens binnenstorm en iemand begint te jubelen, dan bereid ik mij voor op het woord ´vrouwelijk´, en als ´ie dan komt dan knik ik met zelfingenomen trotsheid.

Dit weekend vereerde ik mijn ouders met een bezoek. De pony was geen schok, maar de kleding deed hun monden bewegen. Ik verwachtte hét woord weer, maar mijn vader vergat de ´vr´en reageerde heel verbaasd toen ik heel verbaasd reageerde.

Hmpf.
Ouwelijk.


Hmpf.

Kortjes

1. Bij Wehkamp hebben ze mensen in dienst die je een maand na je verjaardag opbellen en van harte feliciteren met je verjaardag, vervolgens heel blij zeggen dat je iets ter waarde van 7,50 mag uitzoeken in de Wehkampgids en daarna vol verwachting vragen of je al iets op het oog hebt. Als je dit niet hebt, wat natuurlijk heel raar is want je hebt als weldenkend mens altijd een Wehkampverlanglijstje in je hoofd, compleet met pagina-nummers en gewenste kleur, dan zegt het meisje heel opgewekt dat ze dan volgende week nog even terugbelt. Let wel: Dit is dus een Baan. Mensen worden betaald(!) om dit soort telefoongesprekken te voeren. U snapt mijn frons, naar ik aanneem?

2. Over twee weken ga ik toch maar naar de musical Tarzan. Uit stil protest hadden we democratisch besloten om niet te gaan, een kaartje van 79 euro gaat gewoon nergens meer over. Punt. Totdat we het foldertje kregen met daarin 15 euro korting per persoon. Nu gaan we ineens wel. Gelukkig ken ik alle liedjes al uit mijn hoofd.

3. Als tijdens de allereerste ontspanningsoefening die je -zelf vol spanning- aanbiedt aan een cliënt ineens de deur opengaat en er een schizofrene vrouw heel verdwaasd vraagt naar Geert, is dat best even gek. Wat dan helemaal gek is, is als je precies weet wat te doen en de rust zelve blijft.

4. Hoe leg ik aan een enthousiaste peuter van 3 uit dat ik net iets meer gevoel in mijn lijf heb dan dat levenloze kussen op de grond en dat hij dus niet net zo enthousiast boven op míj kan springen als op dat kussen?

OktoBRRRRRR

Onderbroek, bh, hemd, panty, langemouwentruitje, gewone kniesokken, huissokken, trainingsbroek, dikke trui, sjaal, bodywarmer.

En de kachel op 21.

Voicemail

"He lief vriendinnetje, ik wilde even weten hoe het vandaag
is gegaan. Maar je bent niet bereikbaar, niet op de huistelefoon,
niet op mobiel.. Tja.. Je bent natuurlijk niet verplicht om aan
mij verantwoording af te leggen, er moet natuurlijk wel gewoon
ruimte zijn om stiekem met een jongen te zoenen..."

Stilte.

"Maar dan vind ik het wel jammer dat je dat nooit aan mij
verteld hebt."