Sana breekt met Peter André

Vroeger had ik nog geen eigen mening. Of nou ja, misschien had ik 'm wel, maar ik was als de dood dat het uiten van mijn eigen mening ervoor zou zorgen dat ik verbannen zou worden naar een tot op dat moment onbewoond eiland om daar met mijn oh zo verschrikkelijk belachelijke eigen mening heel alleen heel oud te worden of met behulp van een kokosnoot een eind aan mijn korte leventje te maken.

Na de boze en sacherijnige peuter- en kleuterpubertijd wist ik dat stampvoeten en boos kijken me niet gingen helpen en dus probeerde ik een ander trucje; ik ging me aan passen aan de mensheid. Die mensheid bestond uit één heel belangrijk persoon en zij vormde mijn mening, mijn kledingkeuze en mijn.. nou ja. Mijn bijna alles.

Wij leerden samen lezen, kochten bergen chocola en snoep, werden achtereenvolgens skater, alto en nepgabbers met Nike Air Max en Cavellobroeken. Zij scheerde zelfs d'r halve kop kaal, maar daar kwam voorzichtig een stukje van mijn eigen mening om 't hoekje kijken. Niet doen, niet doen!, piepte die voorzichtig. Ik deed het niet. Wel bekte tongzoende ik op mn 12e bijna met het vriendje van haar vriendje, zodat we oh zo leuk konden dubbeldaten. Daar begon mijn lichaam ineens een mening te vormen. Niet doen, niet doen! Ik deed het niet. 2 - 0 voor mijn eigen mening.

Helemaal chronologisch zal het niet zijn -mijn geheugen is een heel goedkope gatenkaas-, maar ergens in die periode werden we verliefd op Peter André. Zij maakte ook nog een uitstap naar de Backstreet Boys, maar daar ben ik afgehaakt. Vijf tegelijk was me veel te moeilijk. Ik had al moeite genoeg om het wasbordje van Peter in boven mijn bed te tolereren.

Boven mijn bed was een schuine wand en u raadt het al: De hele wand vol met halfnaakte Peter. Ik vond dr geen zak aan, maar hey, zij vond het leuk en ik wilde een hartsvriendin. Zo simpel kan het wezen. En dus maakte ik de hele wereld inclusief mijzelf wijs dat ik het leuk vond. Net als gabbermuziek en zoenen enzo. En Peter dus.




Anyway.
Weet u nog dat ik ooit een stukje schreef over al mijn schoenen? Daarin schreef ik ook dat ik voorheen alleen maar zwarte Nikes droeg. Vandaag was ik als een bezetene aan het shoppen en ineens hoorde ik een deuntje uit die tijd... Mijn lippen bewogen mee en heel even voelde ik het gemak van het niet hebben van een eigen mening weer. Zolang je ook alle opstandige gevoelens uitschakelt, is dat best een prima leven.

Hoewel ik nog steeds niet zo goed begrijp wat dit deuntje, wat toch zo'n 12 jaar oud is, werd gedraaid in een oh zo hippe schoenenzaak, maar wat geeft het. Ik en mijn eigen mening waren op zoek naar knalgroene laarzen voor bij een nieuw retro bloemenjurkje.

F*ck Peter André, f*ck zwarte Nikes.
Ik adem mijn eigen mening.
Intens verfrissend.

[Wijvenweek] Inhaaldag - hoezee!

Het gaat hier mis. Echt ontzettend gruwelijk mis. Echt zo mis dat het bijna niet meer goed kan komen. En okay, ik overdrijf zoals het een heus wijf betaamt, maar ondanks dat is het allemaal nog best heel erg allemaal.

Gelukkig heb ik 5 uur en 20 minuten om het goed te maken. Alleen moet ik binnen die 5 uur en 20 minuten ook nog een fotoshoot doen, mijn salade met brood en cola-light (gosh, dat klinkt als een heus wijvenmenu) naar binnen werken, mijn vriendinnetje cq figurant cq fotograaf cq van thee en de nieuwste roddels voorzien, en het liefst ook nog een paar uur slapen. Heb ik effe mazzel dat ik meestal optimaal presteer op het randje van de dood deadline.

Wat er dan zo mis gaat?
Nou, ik heb de wijvenweek op één dag gemist. Gelukkig is het thema van vandaag op mijn wijvenlijf geschreven: inhaaldag. Zo’n dag waarop je alles waar het nog over moet gaan of alles wat je tot dan toe hebt uitgesteld eens even lekker kunt inhalen. Klinkt lekker, maar de harde werkelijkheid is naar.

Er moet namelijk worden gewassen, gestreken en worden opgeruimd. De zangles voor morgen moet gerepeteerd worden en dus moet er gitaar en piano worden gespeeld, dit alles moet in 6 varianten worden opgenomen en door de veel te strakke censuur heen geraken en bovenal moet ik nog 3 verschillende 2e stemmen kunnen bedenken én uitvoeren. Er moeten nog foto’s worden gemaakt voor project E., er moeten therapiesessies voor mijn lieftallige cliënten worden uitgeschreven en dat tentamen psychofarmaca moet eigenlijk ook nog geleerd worden.

Kortom, ik ben een heusch wijf en heb het veel te druk, omdat ik alles tot op het laatste moment uitstel. En hoewel ik heel graag übervrouwelijk de schuld zou geven aan man en/of kind, zit dat er voorlopig nog even niet in. Ook dat stel ik uit. Soms met liefde, soms vol onvervuld verlangen. Leve mijn mantra. Komtwelgoedkomtwelgoedkomtwelgoed.....

Maar goed. Terug naar vandaag.
De meeste klusjes-to-do heb ik niet gehaald.
Gelukkig heb ik morgen de hele dag vrij.
Kan ik lekker inhalen shoppen.

Sana was een sacherijnig rotkind

Ik zocht voor een logje-to-be een foto van een lief klein meisje met een gebruinde huid, helderblauwe ogen en blonde haartjes. Ze moest op het strand zitten en met behulp van emmertje en schepje van die mooie zandtaartjes maken. Ik vond zo'n soort foto - of nou ja... alleen het emmertje en het schepje kloppen, maar dat is een verhaal voor later. Ik vond namelijk nog veel meer.

Foto's van vroeger terugkijken doe ik graag. Ik heb echter nooit in de boeken vóór mijn 8e levensjaar gekeken en vandaag ontdekte ik waarom. Mijn instinct laat me nooit in de steek. Want oh my teddybear, wat was ik een sacherijnig en angstig rotkind. Althans, als ik de foto's moet geloven. Op peuter- en kleuterschool werd er enorm veel aandacht besteed aan verjaardagen, feesten en verkleedpartijen. Ik was daar niet zo van. De foto's spreken boekdelen. Arme ikke.

Als Sinterklaas kwam, kroop ik onder de verste tafel en er zijn heel wat foto's waarop al mijn klasgenootjes zijn verkleed als kaboutertje, bloem of paard. Allemaal, behalve ik. Ik hield niet van het middenpunt van de belangstelling*. Ik vond Sinterklaas eng, zwarte Piet zo mogelijk nog enger en ik hield niet van maskers. Wel ontzettend handig voor mijn moeder. Als ze me kwijt was, hoefde ze alleen maar in de buurt van de juf te kijken. Dikke kans dat ik daar aan een been of hand hing.

Op dat vlak is er weinig veranderd. Sinterklaas vind ik nog steeds naar, en van zwarte Piet moet ik ook niets hebben. Levende standbeelden op straat mijd ik en in Disneyland zul je mij niet in de buurt van Mickey Mouse of Pluto zien. Ik hou niet van de onvoorspelbaarheid die het met zich meebrengt. Ik hou niet van zo'n geplastificeerd breed lachend masker waarachter misschien wel een hele vieze man zit. Doe mij maar gewoon echte mensen. Die zijn al onvoorspelbaar genoeg.



*Gelukkig is er wel iéts veranderd. Inmiddels ben ik dol op foto's, sta ik graag op het podium en laat ik in een groep ook graag mijn mening horen. Alleen die maskers... die moeten nog vér uit mijn buurt blijven. Net als zwarte Piet. Engerd.

Sana op studie3daagse - #2

"Pssst.. E.? Effe checken hoor, voordat ik een hele domme vraag stel aan die workshopleider. Klopt het nou dat die methodiek waar hij het over heeft eigenlijk meer een soort pappen en nathouden is voor hopeloze uitbehandelde cliënten waarbij ze hun misere gewoon maar moeten accepteren, of zit er echt nog een therapeutische benadering achter? Ik snap geen drol van wat die man me wil vertellen."

"Hè? Wat? Wacht effe hoor, er zit boven het projectiescherm een elektrische luchtverfrisser en heeeeel af en toe geeft ie een oranje signaaltje. Ik zit te tellen hoe vaak het groene lampje knippert tussen die oranje signaaltjes door."

Sana op studie3daagse - #1

Het is groen en het plakt?




Kermit de Sticker.

Sana hartje Mr. K voor 1 dag

De dag begon vanmorgen om kwart over zes nagenoeg geweldig. De wereld was wit, de lucht blauw en het zonnetje deed al aardig zijn best om mijn dag op te leuken. Ik had een lekker plekkie in de trein en eenmaal genesteld met muziekje en boterhammetje begon het weer te sneeuwen. Een fijn begin van mijn lange reis naar stage.

Op Amersfoort daalde mijn humeur -en dat van alle andere treinreizigers- vrij snel, aangezien de trein naar Amsterdam weigerde. Met zijn allen in polonaise naar de beste stoptrein ever - my god, wat stopte dat ding vaak. En gelukkig maar, want de temperatuur stijgt in zo'n treinblik sardientjes net zo snel als dat het zuurstofgehalte daalt. Ieder zuchtje frisse wind was zeer welkom. Elke treinreiziger die zich erbij propte werd vanbinnen vervloekt.

Ik stond aan de rand van de sardientjespopulatie, met mijn knieën tegen de knieën van Mr. K., zo'n uitgegroeide computernerd met peenhaar en een brilletje. Geen idee trouwens waar het volgende zieke trekje vandaan komt, maar op zulke momenten met heel veel mensen in een kleine ruimte ga ik me altijd afvragen hoe het zou zijn als we allemaal naakt zouden zijn. Krijg je hele rare filmpjes van in je hoofd. Maar goed, terug naar waar ik was. Tegen de knieën van Mr. K. dus.

Mr. K. had een laptop op schoot en bekeek met een weke grijns op zijn gezicht een filmpje. Ik verwachtte een één of andere natuurfilm, of iets AllStars-achtig, maar niets van dat. Nee hoor, Mr. K bekeek een tekenfilm met uit de kluiten gegroeide mummies, misvormde spidermannen en vreemd toegetakelde vrouwen. Eigenlijk was het gewoon een hele wrede, vage film en ik kon het totaal niet rijmen met zijn softe hoofd. Zo zie je maar, uiterlijk zegt helemaal niets, vaak zelfs het tegenovergestelde. (Ik ben eigenlijk ook heel lief en aardig en onschuldig enzo, diep vanbinnen.)

Het moment kwam dat het sardientjesgehalte in de trein te hoog werd en mijn zuurstofgehalte te laag. Sana's hebben de akelige gewoonte om dan tegen de vlakte te gaan. Erg onhandig in zo'n volle coupé waar je niemand kent, hooguit een één of andere peenharige creap kijkend naar gruwelijke tekenfilms. Want tja, wie ga je op de hoogte stellen van jouw ter aarde storting? Toch niet die ene....

Ik telde de stations-to-pass af, maar het mocht niet baten. Het werd tijd voor actie, want de sterretjes cirkelden hun rondjes al rond mijn hoofd en ik had geen zin om zonder enige waarschuwing out te gaan. Mijn arm strekte zich -why oh why?!- uit naar de schouder van Mr. K. en mijn vinger deed tiktik op zijn schouder. Of ik even mocht zitten, want ik was zo duizelig.

Oh jah, natuurlijk, kom maar snel. Hij klapte zijn laptop dicht en maakte plaats. Ik buikademhaalde mijn baarmoeder eruit, dronk voorzichtig slokjes limo en veegde mn voorhoofd weer droog. Hij keek bezorgd. Het meisje naast me vroeg of het wel ging en ook mr. K. vroeg het later nog een keer. Best lief, eigenlijk. Want nu stond hij tussen al die andere walmende mensen zijn tijd uit te staan en kon hij niet eens naar zijn tekenfilmpje kijken.

Een stationnetje later gingen er wat mensen uit en kwam mr. K. naast me zitten. Mijn lijf deed het inmiddels weer en ik diepte mijn verfrommelde reisplanning uit mn jaszak. Een f*cking uur vertraging. Hij gluurde blijkbaar mee, want ineens zei hij dat ik daar niet veel meer aan had en dat hij het wel even uit zou zoeken. Supermegamodernhypertronische telefoon uit z'n zak en whopla, daar plande hij mijn nieuwe reis. De schat.

Met peenhaar. En vieze, gekke tekenfilms.
Nou en.

Happy Easter

Sana doet een poging tot positivo'tje spelen

hoe ziek
of zielig
of beroerd
dan ook..

het kan
altijd erger

KLIK!!

Sana is een raar, ziek en aandachtbehoevend wezen

Wat is dat toch met met mij?
Als ik wat moe ben, of wat dipperig of gewoon wat last heb van mijn grote teen, dan kan ik zeuren en zeiken als een vent met een verkoudheidje - zo'n aanstellerige zeikerd. Ik trek mijn mooiste pruillipjes en bambi-ogen uit de kast en probeer zoveel mogelijk knuffels en aaien-over-de-bol te vergaren. Geloof me, ik ben daar érg goed in. I'm sorry, Roomie.

Maar als mijn lijf echt op hol slaat en de meest rare dingen vasthoudt of juist uitscheidt, dan doe ik het liefst alsof er niets aan de hand is en leef ik gewoon rustig door. Paracetemolletje erin en huppakee. Pas de probleme. Wat nou lichaamssignalen, wat nou grenzen?

Maar ja, het kan niet altijd feest zijn en op een gegeven moment geeft het lichaam zelf zijn grens aan. Dat moment vond ergens vanmorgen plaats, toen ik mijn college biopsychiatrie skipte en een uurtje later richting school fietste. Dat moment zette zich door toen ik achter de pc zat en de lettertjes begonnen te bewegen. Naar bed, naar bed, naar bed...... Een mantra in mijn kop. Overdag op bed gaan liggen is nog weer zes grenzen verder, maar de bank was een welkome vervanger.

En dus hang ik hier in mijn slaapzakje op de bank en doe ik een halfslachtige poging tot ziekzijn. Ik nip thee, kijk 71 graden Noord en pink af en toe een traan weg omdat ik mezelf zo zielig vind. Dit zijn dan ook van die momenten waarbij ik enorm veel respect voel voor allerhande chronisch zieken. Ik zou daar enorm slecht in zijn. Mijn lijf moet het gewoon doen.

/einde zeikmodus


Oh... mijn haren voelen zo lekker koel...

Sana doet effe makkelijk

Te druk. Ik weet niet waarmee, want zo'n druk bestaan leid ik niet (of toch?), maar ik kom tijd tekort. Tijd tekort om rustig ziek te zijn, tijd tekort om schoolprojecten rustig te doen en tijd tekort om logjes te schrijven.

Tijd tekort om überhaupt te schrijven, want er moet nog een lang verhaal voor een internetwedstrijd geschreven worden, een gedicht voor een één of andere Zwolse wedstrijd, een gedicht voor een schoolwedstrijd én tot overmaat van ramp schreef docent B. gisteren 'hij kwam de kamer binnen' op het bord en gaf als huiswerk op om daar een verhaal bij te schrijven met de genre-keuze doktersroman, thriller of kinderboek. Voor volgende week. Dus......

Ik had nog wat krabbeltjes her en der, maar voorlopig moeten jullie -alweer- zelf de fantasie te gebruiken, want ik heb geen tijd om het uit te leggen. Spiet mie donders!

• Ik eis zon dit weekend, anders ga ik aan de Hasj. Ofzo.
  
• Ik ben echt slecht in ziek-zijn. Dan komt mijn mannelijke kant volkomen tot uiting.
  
• Gut. Ik sta hier gewoon in een schaap te snijden.
  
• Ik moet maar snel gaan zwangeren.
  
• Woops. Bijna in mijn broek geplast. Zou ik incontintent worden?