Wat is dat toch met met mij?
Als ik wat moe ben, of wat dipperig of gewoon wat last heb van mijn grote teen, dan kan ik zeuren en zeiken als een vent met een verkoudheidje - zo'n aanstellerige zeikerd. Ik trek mijn mooiste pruillipjes en bambi-ogen uit de kast en probeer zoveel mogelijk knuffels en aaien-over-de-bol te vergaren. Geloof me, ik ben daar érg goed in. I'm sorry, Roomie.
Maar als mijn lijf echt op hol slaat en de meest rare dingen vasthoudt of juist uitscheidt, dan doe ik het liefst alsof er niets aan de hand is en leef ik gewoon rustig door. Paracetemolletje erin en huppakee. Pas de probleme. Wat nou lichaamssignalen, wat nou grenzen?
Maar ja, het kan niet altijd feest zijn en op een gegeven moment geeft het lichaam zelf zijn grens aan. Dat moment vond ergens vanmorgen plaats, toen ik mijn college biopsychiatrie skipte en een uurtje later richting school fietste. Dat moment zette zich door toen ik achter de pc zat en de lettertjes begonnen te bewegen. Naar bed, naar bed, naar bed...... Een mantra in mijn kop. Overdag op bed gaan liggen is nog weer zes grenzen verder, maar de bank was een welkome vervanger.
En dus hang ik hier in mijn slaapzakje op de bank en doe ik een halfslachtige poging tot ziekzijn. Ik nip thee, kijk 71 graden Noord en pink af en toe een traan weg omdat ik mezelf zo zielig vind. Dit zijn dan ook van die momenten waarbij ik enorm veel respect voel voor allerhande chronisch zieken. Ik zou daar enorm slecht in zijn. Mijn lijf moet het gewoon doen.
/einde zeikmodus
Oh... mijn haren voelen zo lekker koel...
14 maart 2008
Sana doet effe makkelijk
Te druk. Ik weet niet waarmee, want zo'n druk bestaan leid ik niet (of toch?), maar ik kom tijd tekort. Tijd tekort om rustig ziek te zijn, tijd tekort om schoolprojecten rustig te doen en tijd tekort om logjes te schrijven.
Tijd tekort om überhaupt te schrijven, want er moet nog een lang verhaal voor een internetwedstrijd geschreven worden, een gedicht voor een één of andere Zwolse wedstrijd, een gedicht voor een schoolwedstrijd én tot overmaat van ramp schreef docent B. gisteren 'hij kwam de kamer binnen' op het bord en gaf als huiswerk op om daar een verhaal bij te schrijven met de genre-keuze doktersroman, thriller of kinderboek. Voor volgende week. Dus......
Ik had nog wat krabbeltjes her en der, maar voorlopig moeten jullie -alweer- zelf de fantasie te gebruiken, want ik heb geen tijd om het uit te leggen. Spiet mie donders!
Tijd tekort om überhaupt te schrijven, want er moet nog een lang verhaal voor een internetwedstrijd geschreven worden, een gedicht voor een één of andere Zwolse wedstrijd, een gedicht voor een schoolwedstrijd én tot overmaat van ramp schreef docent B. gisteren 'hij kwam de kamer binnen' op het bord en gaf als huiswerk op om daar een verhaal bij te schrijven met de genre-keuze doktersroman, thriller of kinderboek. Voor volgende week. Dus......
Ik had nog wat krabbeltjes her en der, maar voorlopig moeten jullie -alweer- zelf de fantasie te gebruiken, want ik heb geen tijd om het uit te leggen. Spiet mie donders!
- Ik eis zon dit weekend, anders ga ik aan de Hasj. Ofzo.
- Ik ben echt slecht in ziek-zijn. Dan komt mijn mannelijke kant volkomen tot uiting.
- Gut. Ik sta hier gewoon in een schaap te snijden.
- Ik moet maar snel gaan zwangeren.
- Woops. Bijna in mijn broek geplast. Zou ik incontintent worden?
Sana zou er het liefst naast gezeten hebben
*tttrrrrring*
(Nou ja, het was geen trrrring, maar een één of andere hippe beltoon, maar dit is beeldvormtechnisch handiger.)
*tttrrrrring*
"Met Jolande, hey hoi, ja, ik zit in de trein, maar.. blablabla..."
"Mevrouw, u mag hier niet telefoneren."
Een barse, deftige mannenstem dendert narcistisch door de coupé. Net als mijn hoofd draaien ook de hoofden van andere treinreizigers beurtelings van de meneer terug naar ramen en deurposten, zoekend naar het bordje of de raamsticker die aangeeft dat dit een stiltecoupé betreft. Onzichtbaar. Mevrouw mag dus bellen.
De mevrouw telefoneert vervolgens met een iets zachter volume rustig door en sluit af met: "Nou Mar, ik ga je ophangen, spreek je later wel. Daahaaag." Ze bergt haar mobieltje op en vraagt de meneer of hij zijn opmerking over het telefoneren nog eens wil herhalen en wil uitleggen, omdat ze niet goed snapte wat hij bedoelde.
Dan bevestigt de meneer de hypothethische diagnose Narcist die ik hem na zijn eerste woorden al gaf, door op uiterst langzaam en overdreven articulerende wijze -en ongetwijfeld met een zeer opgeheven kin, maar dat kon ik niet zien- te zeggen: "Nee, mevroi, ik praat niet langer met U, aangezien u wat betreft uw kennis ver achter loopt."
De mevroi staat echter haar vrouwtje en laat zich niet zomaar van de wijs brengen en babbelt vrolijk terug: "Goh meneer, is dat zo? En hoe ziet u dat dan?"
"U heeft het aan het einde uwer telefoongesprek over het ophangen van de telefoon, en u bezit helemaal geen hangtelefoon. Daarom praat ik niet met U."
Ik moest lachen. De mensen om mij heen ook. De mevroi ongetwijfeld ook, maar helaas kon ik ook dát niet zien. Ze deed nog een poging met: "Maar meneer, u begon toch dit gesprek, dan praat u toch met mij?", maar de meneer bleef doodstil. De mevroi ook. Vervolgens keerde ze zich tot een andere reiziger en checkte even haar gelijk. Er mocht gewoon gebeld worden. Meneer bleef stil.. en oh, wat had ik graag zijn gezicht even willen zien.
(Nou ja, het was geen trrrring, maar een één of andere hippe beltoon, maar dit is beeldvormtechnisch handiger.)
*tttrrrrring*
"Met Jolande, hey hoi, ja, ik zit in de trein, maar.. blablabla..."
"Mevrouw, u mag hier niet telefoneren."
Een barse, deftige mannenstem dendert narcistisch door de coupé. Net als mijn hoofd draaien ook de hoofden van andere treinreizigers beurtelings van de meneer terug naar ramen en deurposten, zoekend naar het bordje of de raamsticker die aangeeft dat dit een stiltecoupé betreft. Onzichtbaar. Mevrouw mag dus bellen.
De mevrouw telefoneert vervolgens met een iets zachter volume rustig door en sluit af met: "Nou Mar, ik ga je ophangen, spreek je later wel. Daahaaag." Ze bergt haar mobieltje op en vraagt de meneer of hij zijn opmerking over het telefoneren nog eens wil herhalen en wil uitleggen, omdat ze niet goed snapte wat hij bedoelde.
Dan bevestigt de meneer de hypothethische diagnose Narcist die ik hem na zijn eerste woorden al gaf, door op uiterst langzaam en overdreven articulerende wijze -en ongetwijfeld met een zeer opgeheven kin, maar dat kon ik niet zien- te zeggen: "Nee, mevroi, ik praat niet langer met U, aangezien u wat betreft uw kennis ver achter loopt."
De mevroi staat echter haar vrouwtje en laat zich niet zomaar van de wijs brengen en babbelt vrolijk terug: "Goh meneer, is dat zo? En hoe ziet u dat dan?"
"U heeft het aan het einde uwer telefoongesprek over het ophangen van de telefoon, en u bezit helemaal geen hangtelefoon. Daarom praat ik niet met U."
Ik moest lachen. De mensen om mij heen ook. De mevroi ongetwijfeld ook, maar helaas kon ik ook dát niet zien. Ze deed nog een poging met: "Maar meneer, u begon toch dit gesprek, dan praat u toch met mij?", maar de meneer bleef doodstil. De mevroi ook. Vervolgens keerde ze zich tot een andere reiziger en checkte even haar gelijk. Er mocht gewoon gebeld worden. Meneer bleef stil.. en oh, wat had ik graag zijn gezicht even willen zien.
9 maart 2008
Sana investeert enorm in het draaiende houden van de wereld
Inge schreef er hier over. Over vrouwendag en over hoe ze op zoek was gegaan naar een thema. Karin kwam met het thema SHOES en ik ga daar natuurlijk graag in mee. Inge wilde foto's van schoenen en of we er ook gelijk even bij zouden vertellen over waarom die schoen dan zo ontzettend fantastisch is. Túúúúrlijk Inge. Ook kwam daar de vraag of iemand wist te vertellen wat dat nou is, vrouwen en schoenen. Ik deed een poging en volgens mij heb ik groot gelijk:
"Het moment van schoenen kopen gaat vaak gepaard met depressief zijn, ongesteld zijn of een ander minder leuke gemoedstoestand. Winkelen kán het goed doen, want nieuwe kleren zijn altijd fijn, maar er is altijd het spiegelcomplexrisico… Chocola doet het in die gevallen ook goed, maar daar wordt je uiteindelijk heel misselijk én heel dik van, dus dat is een waardeloze korte-termijn-oplossing. Nee, dan de schoenen. Schoenen passen altijd, doen het goed op de lange termijn en je hebt er nooit genoeg.
Dus vandaar.. schoenen redden de vrouw! (En daarmee de man, de kinderen en de maatschappij. Dus. Ode aan de schoenen. Ze houden de wereld draaiende.)"
Hierbij het verhaal over mijn76 78 schoenen. Jaja. Achtenzeventig. En dan tel ik de te verkopen spikes, voetbalschoenen en zaalschoenen maar even niet mee. Dus. Achtenzeventig. Ik kan ruim een maand vooruit, en als ik vanaf nu hinkelend door het leven ga, dan haal ik de zomer ook nog wel. Dat was niet altijd zo. (Ja, inderdaad oplettende lezer: Nu volgt een betoog over waarom mij geen enkele blaam treft wegens het portretteren van een mijn overdosis schoenen.)
Misschien moet ik eerst gewoon heel duidelijk en uitgebreid vertellen over mijn zwarte Nikes (nr. 19). De Nikes die ik droeg onder mijn spijkerbroek, onder mijn bruine broek, onder mijn trainingsbroek, onder mijn nette zwarte broek en onder mijn pyjama. De Nikes die om de 2 a 3 jaar werden vervangen voor nieuwe. Precies dezelfde. Lekker veilig. De regels waren duidelijk:
1. Goedkope ikmoetnuechtheelsneleffezwartelaarzenhebben.
2. Okay, I admit: dure laarzen... maar zo hip-dus-hebben.
3. Bruine slobberlaarzen... 14,90 bij de Wibra (toch, Friet?)
4. Zwarte slobberlaarzen. Zie hierboven.
5. Mijn eerste laars-investering. Blauwe Sacha-laarzen... Lovely.
5b. Bovenstaande blauwe heb ik ook in het groen. (Sssttt...)
6. Zwartwit tweed AllStars (uiteraard nep). Vast ook 20 euro...
7. Bruin nepleer Allstar-lookalikes... Ook zo'n 20 euro.
8. Navyblauw-wit Allstar-lookalikes.. Ook zo'n -eh- 20 euro?
9. Zwart fluwelen Allstar-lookalikes.. Heel goedkoop (10?) op de Huishoudbeurs. (Ja, *schaam*)
10. Ter compensatie: Heuse Meindl's --> Voor alle bergsportvakanties en wandelpartijtjes. Gelukkig heb ik mn hele leven nog om die investering eruit te lopen...
11/12. Goedkope groene gympen... Altijd handig voor de hep.
13. Mn eerste statement tegen de zwarte Nikes... Knalgeel met groen, whoppa! Here I am!
14/16/17/18. Allemaal 6 euro/paar-gympies uit Turkije. I like it!
15. Zooo leuk, maar zo naar om te dragen (want au, dus blaren). Maar ach.. ook leuk om naar te kijken.
19. DE ZWARTE NIKES. Redder in al mijn nood. En nog steeds.. Ik glij er met liefde weer even in.
20. De voor-af-en-toe-hardloopschoenen. Soms actief. Vaker niet.
21. Ikvoelmeeenmeisjemeisjeschoenen. Ik vind ballerina's doorgaans erg duf bij mij, maar deze kon ik niet weerstaan. Roomie vindt ze terrible.
22. Voor-eigenlijk-nooit-schoenen. Kopen?
23. Mijn nieuwe slofjes voor van de zomer. Lovely.
24. Terrible shoes. Zitten voor geen meter, en eigenlijk ook heel lelijk. Wie?
25 t/m 29. Wibra/Aldi/Kruidvatslippers in zwart, wit, brons en nog een keer zwart en wit. Kosten geen drol, lopen prima.
30 t/m 37. Kon niet kiezen welke kleur ik wilde. Dit leek me de meest vredige oplossing voor alle partijen.
38. Surinaamse slippers. Ontzettend mooi om naar te kijken en heerlijk om te krijgen van mn lieve vriendinnetje nadat ik haar veuls te lang moest missen.
"Het moment van schoenen kopen gaat vaak gepaard met depressief zijn, ongesteld zijn of een ander minder leuke gemoedstoestand. Winkelen kán het goed doen, want nieuwe kleren zijn altijd fijn, maar er is altijd het spiegelcomplexrisico… Chocola doet het in die gevallen ook goed, maar daar wordt je uiteindelijk heel misselijk én heel dik van, dus dat is een waardeloze korte-termijn-oplossing. Nee, dan de schoenen. Schoenen passen altijd, doen het goed op de lange termijn en je hebt er nooit genoeg.
Dus vandaar.. schoenen redden de vrouw! (En daarmee de man, de kinderen en de maatschappij. Dus. Ode aan de schoenen. Ze houden de wereld draaiende.)"
Hierbij het verhaal over mijn
Misschien moet ik eerst gewoon heel duidelijk en uitgebreid vertellen over mijn zwarte Nikes (nr. 19). De Nikes die ik droeg onder mijn spijkerbroek, onder mijn bruine broek, onder mijn trainingsbroek, onder mijn nette zwarte broek en onder mijn pyjama. De Nikes die om de 2 a 3 jaar werden vervangen voor nieuwe. Precies dezelfde. Lekker veilig. De regels waren duidelijk:
- Kleur = opvallen = levensgevaarlijk
- Hip model = opvallen = levensgevaarlijk
- Laarzen = opvallen = levensgevaarlijk
Ik heb ze nog steeds. Laatst ging ik voor nieuwe sportschoenen voor stage en paste ik uiteraard eerst weer mijn trouwe Nikes. Maar het wonder geschiedde: ik kwam thuis met Tigers. (Niet op de foto, want in kledingkluisje op stage.) Maar geloof me, ze zijn geweldig. Zo'n luxe voetbed ben ik niet meer gewend, na al die 6-euro-nep-puma's uit Turkije. Ik stamp op stage dus vrolijk en blij rond op mijn lichtgewicht Tigers. Topschoenen. Beige-zwart. En hoogstwaarschijnlijk binnenkort ook in het beige-bruin. Maar ssst, want dat weet mn bankrekening nog niet.
Het zwarte-Nike-tijdperk eindigde een aantal jaar geleden, samen met het 'opvallen-is-vreselijk-gedachtengoed'. Ik startte met verzamelen en ben daar tot op heden niet mee gestopt. Gelukkig ben ik erg goed in het goedkoop shoppen..... Hieronder dan een overzichtje van mijn schoenencollectie:
1. Goedkope ikmoetnuechtheelsneleffezwartelaarzenhebben.
2. Okay, I admit: dure laarzen... maar zo hip-dus-hebben.
3. Bruine slobberlaarzen... 14,90 bij de Wibra (toch, Friet?)
4. Zwarte slobberlaarzen. Zie hierboven.
5. Mijn eerste laars-investering. Blauwe Sacha-laarzen... Lovely.
5b. Bovenstaande blauwe heb ik ook in het groen. (Sssttt...)
6. Zwartwit tweed AllStars (uiteraard nep). Vast ook 20 euro...
7. Bruin nepleer Allstar-lookalikes... Ook zo'n 20 euro.
8. Navyblauw-wit Allstar-lookalikes.. Ook zo'n -eh- 20 euro?
9. Zwart fluwelen Allstar-lookalikes.. Heel goedkoop (10?) op de Huishoudbeurs. (Ja, *schaam*)
10. Ter compensatie: Heuse Meindl's --> Voor alle bergsportvakanties en wandelpartijtjes. Gelukkig heb ik mn hele leven nog om die investering eruit te lopen...
11/12. Goedkope groene gympen... Altijd handig voor de hep.
13. Mn eerste statement tegen de zwarte Nikes... Knalgeel met groen, whoppa! Here I am!
14/16/17/18. Allemaal 6 euro/paar-gympies uit Turkije. I like it!
15. Zooo leuk, maar zo naar om te dragen (want au, dus blaren). Maar ach.. ook leuk om naar te kijken.
19. DE ZWARTE NIKES. Redder in al mijn nood. En nog steeds.. Ik glij er met liefde weer even in.
20. De voor-af-en-toe-hardloopschoenen. Soms actief. Vaker niet.
21. Ikvoelmeeenmeisjemeisjeschoenen. Ik vind ballerina's doorgaans erg duf bij mij, maar deze kon ik niet weerstaan. Roomie vindt ze terrible.
22. Voor-eigenlijk-nooit-schoenen. Kopen?
23. Mijn nieuwe slofjes voor van de zomer. Lovely.
24. Terrible shoes. Zitten voor geen meter, en eigenlijk ook heel lelijk. Wie?
25 t/m 29. Wibra/Aldi/Kruidvatslippers in zwart, wit, brons en nog een keer zwart en wit. Kosten geen drol, lopen prima.
30 t/m 37. Kon niet kiezen welke kleur ik wilde. Dit leek me de meest vredige oplossing voor alle partijen.
38. Surinaamse slippers. Ontzettend mooi om naar te kijken en heerlijk om te krijgen van mn lieve vriendinnetje nadat ik haar veuls te lang moest missen.
7 maart 2008
Sana hartje Tajine
Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lieve Roomie de felbegeerde tajine. Ooit zag ik hem op haar receptenlog en vanaf dat moment stond hij hoog op mijn verlanglijstje. Vandaag was dan eindelijk het moment om 'm te proberen. Na wat uurtjes op het fornuis hebben we heerlijk gegeten!
Ja.. dit ging even fout. Maar welke fabriek maakt dan ook een houten handvat aan een warmte-verdeelplaatje?
Ja.. dit ging even fout. Maar welke fabriek maakt dan ook een houten handvat aan een warmte-verdeelplaatje?
Het eindresultaat: Gestoofd lamsvlees met dadels, tomaat, courgette, koriander, peterselie, safraan en nog wat andere ingrediëntjes. Served with bread and salad, of course....
6 maart 2008
Sana & Roomie doen 'n gokje, wie volgt?
Zo schrijf je niets, zo schrijf je zomaar drie logjes op één dag. Waarvan twee over mijn favoriete televisie-programma's. Maar dat u niet denkt dat ik geen hobbies heb hoor. Ik heb nu eenmaal een zwak voor programma's als Boer Zoekt Vrouw, America's Next Top Model, De Gouden Kooi, Big Brother, Idols, Expeditie Robinson en Peking Express. En ook voor Baby Te Huur, Say No To The Knife, De Lama's en Wie Is De Mol.
Over laatstgenoemde het volgende - en ik raad pen en papier aan:
Edo is niet de mol, omdat z'n fysieke gesteldheid hem minder in staat stelt om mollenacties uit te voeren. Regina is niet de mol, omdat ze telkens zo übernaïef en quasi onschuldig uit d'r ogen staat te kijken als ze geconfronteerd wordt met haar gefakete mollengedrag, terwijl ik denk dat ze, als ware ze de echte mol, dat heus wel een stuk vrouwelijker en dus slinkser aan had kunnen pakken. Dennis is niet de mol, omdat 'ie zo ontzettend fanatiek en competitief in het spel staat, dat het volledig tegen zijn natuur in zou gaan om spelletjes te moeten saboteren.
Ow en Edo is natuurlijk de mol, juist omdat niemand het verwacht van zo'n groots iemand en omdat 'ie met iedereen hele goede vriendjes is. Die doet geen vlieg kwaad. En Regina is hoogstwaarschijnlijk de mol, omdat ze opvallend raar doet en zo overduidelijk haar mollenacties laat blijken, dat iedereen verwacht dat ze het enkel doet om hen op een verkeerd spoor te zetten door zichzelf verdacht te maken. Als laatste denk ik dat Dennis de mol is, omdat 'ie, toen 'ie levend begraven werd onder de lopende band met zand, heus wel heel erg veel langer in dat hol had kunnen blijven. Dat strookte voor geen meter met zijn drive to win.
Dus.
Ik ben er wel uit.
En jullie?
Sana
Edo is de mol,shit ik moet weg ik moet nu echt kiezen, ehm..... Dennis de winnaar.
Roomie
Dennis is de mol, Edo de winnaar.
Over laatstgenoemde het volgende - en ik raad pen en papier aan:
Edo is niet de mol, omdat z'n fysieke gesteldheid hem minder in staat stelt om mollenacties uit te voeren. Regina is niet de mol, omdat ze telkens zo übernaïef en quasi onschuldig uit d'r ogen staat te kijken als ze geconfronteerd wordt met haar gefakete mollengedrag, terwijl ik denk dat ze, als ware ze de echte mol, dat heus wel een stuk vrouwelijker en dus slinkser aan had kunnen pakken. Dennis is niet de mol, omdat 'ie zo ontzettend fanatiek en competitief in het spel staat, dat het volledig tegen zijn natuur in zou gaan om spelletjes te moeten saboteren.
Ow en Edo is natuurlijk de mol, juist omdat niemand het verwacht van zo'n groots iemand en omdat 'ie met iedereen hele goede vriendjes is. Die doet geen vlieg kwaad. En Regina is hoogstwaarschijnlijk de mol, omdat ze opvallend raar doet en zo overduidelijk haar mollenacties laat blijken, dat iedereen verwacht dat ze het enkel doet om hen op een verkeerd spoor te zetten door zichzelf verdacht te maken. Als laatste denk ik dat Dennis de mol is, omdat 'ie, toen 'ie levend begraven werd onder de lopende band met zand, heus wel heel erg veel langer in dat hol had kunnen blijven. Dat strookte voor geen meter met zijn drive to win.
Dus.
Ik ben er wel uit.
En jullie?
Sana
Edo is de mol,
Roomie
Dennis is de mol, Edo de winnaar.
Sana vindt het nu al niks
Boer zoekt vrouw.
Geweldig programma,
want zo lekker authentiek.
Echte mensen, geen opleukerij, geen moeilijk gedoe.
Puurheid, mensen zonder masker.
Geen commerciëel gedoe,
je hoeft niet te smsen of te bellen,
niemand wordt er rijk van -
behalve boerin Agnes & haar nieuwe metgezel.
En dan dit.
Oh, oh, oh....
Einde van het authentieke gebeuren.
Boer Frans zingt zijn lied.
Oh en trouwens, nu ik het toch over televisie heb: Ik had mij gisteren zowaar bijna opgegeven voor Expeditie Robinson 2008. Maar helaasch, het past nét niet in mijn schema. Op naar volgend jaar dus!
Geweldig programma,
want zo lekker authentiek.
Echte mensen, geen opleukerij, geen moeilijk gedoe.
Puurheid, mensen zonder masker.
Geen commerciëel gedoe,
je hoeft niet te smsen of te bellen,
niemand wordt er rijk van -
behalve boerin Agnes & haar nieuwe metgezel.
En dan dit.
Oh, oh, oh....
Einde van het authentieke gebeuren.
Boer Frans zingt zijn lied.
Oh en trouwens, nu ik het toch over televisie heb: Ik had mij gisteren zowaar bijna opgegeven voor Expeditie Robinson 2008. Maar helaasch, het past nét niet in mijn schema. Op naar volgend jaar dus!
Sana ontdekt Levinas
Tijdens de les aten we paaseitjes, schreven briefjes over wie op wie en wat te doen komend weekend, gaven die onder de tafel aan elkaar door en dachten ondertussen na over het heuglijke feit dat de verantwoordelijkheid voor het zelf groter is dan de verantwoordelijkheid van de Ander voor dit zelf en dat de oer-ervaring, het voorbewuste zijn verloren is gegaan, waardoor je de Ander tot jezelf maakt en deze altijd onrecht berokkend.
Ofzo.
Ofzo.
5 maart 2008
Sana scoort een gaatje en een spalkje
Dag dokter, daar was ik weer. Tja, de laatste keer was in oktober, toen stak u zo fijn een holle naald in mijn pols en zoog u de boel leeg. Mag dat nog een keer? Ik vond het een wondermiddel. Ja mevrouw, maar met een paar weekjes rustig aan gaat het vanzelf weer over. Ja meneer, dat weet ik, maar gaat u effe 4 weken met uw hand in de lucht lopen? Wel 's geprobeerd uw billen af te vegen met links?
Ik stel voor dat u een spalkje gaat dragen op de momenten dat u het op voelt komen, dan voorkomt u de zwaarste last. Haha, grapje zeker. Er is me tien jaar geleden al zo'n vreselijk orthopedische brace aangemeten voor toen nog 119 gulden en daar werd mn moeder heel boos van, omdat ik het kreng wegens het gruwelijke draagcomfort en de enorme lelijkheid regelmatig weigerde te dragen. Bovendien ben ik zo'n mens dat zweet en kunt u zich enigzins voorstellen hoe zo'n ding ruikt na een weekje intensief gebruik?
Als we gaan opereren, is de kans enorm groot dat het weer terug komt. Weet ik. Maar snapt u ook dat 50% kans op genezing best groot is vanuit mijn perspectief? Als ik er nu 'n naald in steek, komt het hoogstwaarschijnlijk toch weer terug. Dat realiseer ik me ook wel, maar ja, dan ben ik er nu wel direct vanaf en dat is me ook wat waard.
Met 4 weken rust wordt het vanzelf minder. Vier weken is veeeel te lang hoor. En het gaat niet alleen om m'n werk, ik moet ook regelmatig afwassen en aardappels schillen enzo. Na de vorige keer er een naald in te hebben gestoken, is het nu ook weer terug gekomen. Ja daaaah. Maar toen was ik wel binnen 2 dagen klachtenvrij voor bijna 5 maanden.
Ik stel voor dat u een spalkje gaat dragen op de momenten dat u het op voelt komen, dan voorkomt u de zwaarste last. Haha, grapje zeker. Er is me tien jaar geleden al zo'n vreselijk orthopedische brace aangemeten voor toen nog 119 gulden en daar werd mn moeder heel boos van, omdat ik het kreng wegens het gruwelijke draagcomfort en de enorme lelijkheid regelmatig weigerde te dragen. Bovendien ben ik zo'n mens dat zweet en kunt u zich enigzins voorstellen hoe zo'n ding ruikt na een weekje intensief gebruik?
Zo'n spalkje voorkomt dat u zo'n last krijgt als dat u op dit moment ervaart. En dan is dat hele uitzuigen en opereren enzo ook niet meer nodig. Meneer, ik wil geen spalkje. Ik geloof niet in een liefdevolle relatie waarin spalkje en ik glimlachend door het leven gaan. Ik val niet op spalkjes en spalkjes niet op mij. Maar mevrouw, zo'n spalkje is het enige wat ik u kan bieden, het is nu eenmaal een chronisch probleem. Meneer.. ik zie mezef zo'n spalkje gewoon pas gaan dragen als het alweer te laat is. Ik ben niet zo'n held in het herkennen van kleine opkomende pijn, laat staan in het zichtbaar maken voor gans Nederland door zo'n foeilelijke witte spalk.
...... en toen ineens, als ware een wonder....
Nou, dan doen we allebei. Huh!?!? Opereren én uitzuigen? Nee, een spalkje en dan geef ik er nu wel zo'n fijne prik in. Tralalalalaaa, holadiejeeeee!! 1-0 voor TeamSana, ode aan iedereen die zo hard aan mijn assertiviteit heeft gewerkt. Nou, ga maar alvast liggen. Prima! Kom maar op met die prik. Dat spalkje neem ik voor lief, altijd handig om te hebben. Mocht ik ooit nog 's hond nemen, dan kunnen we er leuke apporteerspelletjes mee doen.
3 maart 2008
Sana's note-to-self
nooit meer vergetendat een OV bij zoveel wind
de terugweg
een stukkie
makkelijker maakt
en mijn oksels
een stukkie
droger
Abonneren op:
Reacties (Atom)