Sana begint zingend opnieuw

Don’t even try. Wat denk je wel niet dat je bent? Kind, het is hartstikke vals, hou op, schei uit. Haha, hoor je haar? Zij denkt van zichzelf dat het mooi is, maar het klinkt voor geen meter, hahahahaha. Wat een sukkel.

Ik was veertien. En achtien. Of negentien. Beide keren was de boodschap afkomstig van een vriendin-met-valse-bedoelingen, maar toch hebben woorden zich vastgehaakt in mijn hoofd en ben ik het gaan herhalen.. Talloze keren, net zo vaak totdat ik er zelf in geloofde en mijn best deed om anderen van hetzelfde te overtuigen. Net zolang totdat het eigen werd – ook mijn mening – en ik besloot om te stoppen met zingen. Voorgoed.

Maar toch. Ik bleef een beetje pingelen op de gitaar, ik bleef spelen met het keyboard en zo nu en dan zong ik stiekem toch eens mee met een cd’tje. Maar zachtjes. Want stel je voor… straks hoort iemand het en word ik weer bevestigd in dat wat ik al heel lang en heel hard tegen mezelf riep.

Na jaren van Heel Veel Gedoe besloot ik dat het, na het behalen van mijn HBO-diploma, tijd was om toch eindelijk maar eens de knop om te zetten en de Dingen-Die-Ik-Zo-Graag-Zou-Willen-Maar-Niet-Durf nu eens wél te gaan doen. Binnen een paar weken gaf ik weer gymles, zat ik ineens op klassiek ballet én op hiphop, kocht ik een piano en zocht ik op het internet een zangjuffie op. Gevalletje zo gezegd gedroomd, zo gedaan.

Ik hoef niet uit te leggen dat ik Zenuwachtig was voor die eerste zangles. En voor de tweede, de derde, de vierde, de achtste en de laatste. Echt zingen durfde ik ook helemaal niet, doodsbang voor een herhaling van De Boodschap uit de mond van iemand die er ook nog écht verstand van heeft zou moeten hebben. Doodsbang dat ze toch gelijk hadden, en dat ik voorgoed mijn mond zou moeten sluiten.

Oefenen deed ik ook eigenlijk niet, vanuit de overtuiging dat ik niet kon zingen en dat oefenen dus niet zou helpen. Als het niet klinkt, klinkt het niet, klaar. Na het grote-Ghana-avontuur werd het tarief van zangjuffie ineens met 40% verhoogd en toen was ik er wel een beetje klaar mee. Ik zou het toch nooit leren.

Gisteren stond ik tegenover Inge. Die heeft vroeger heel wat zanglesjes gegeven aan Onzekere Meisjes en ach, die moeten gewoon ff een drempel over en dan goan ze wel. Jaja, dacht ik. Grapjas. Jij kent mij(n onzekerheid) nog niet. Die vermijd ik niet voor niks al jaren door gewoon Die-Dingen-Die-Ik-Zo-Graag-Zou-Willen niet te doen, zodat ik mijlenver verwijderd blijf van die alles overspoelende en verlammende faalangst. Maar ach. Ze had heel wat ervaring met van die Onzekere Meisjes. Haha.

Dus daar stond ik. “Nou, we gaan ff een inzingoefeningetje doen,” begon ze, “dusse… jij zingt ff zomaar een zinnetje –en het maakt écht niet uit welk zinnetje, don’t worry- en dan zing ik jou na. Simpel toch? Ok, daar gaan we, 1, 2, 3... 3….. Huh? Oh...?”

De tranen stroomden over mijn wangen. Ze waren niet tegen te houden en ergens wilde ik dat ook niet. Er doorheen, hoe dan ook. Ik huilde, praatte en zong heel zachtjes. Daarna kwam er een nieuwe oefening en aangezien het toch niet om een klein drempeltje ging, maar om faalangst-bij-elke-nieuwe-oefening, huilde en praatte ik gewoon weer. En zong ik toch weer zachtjes, en soms een beetje harder.

Uiteindelijk lukte het beter en werd er daadwerkelijk gezongen. Het kwam vast niet geloofwaardig over, maar toch meende ik elk woord wat ik zei – terwijl de tranen nog niet eens opgedroogd waren: “Ik vond het wel écht, écht, écht heel erg leuk en fijn.”

Vandaag had ik een proefles samen met een vriendin bij een nieuw (goedkoper!) zangjuffie. Ze begon net als Inge: “Zo, nu zingt W. hem, en daarna mag jij ‘m zingen.” Haha, dacht ik, denkend aan gisteren, haha, ja hoor.. dat zien we dan wel weer, voorlopig zing ik nog helemaal niks.

Toch zong ik. Niet geheel zuiver Met regelmaat heel vals (maar hey! nieuw, onbekend liedje.. damn good excuse!) en met een lijf wat strak stond van de spanning, maar toch, ik zong – en genoot.

Dus.

Het wordt tijd om de oude overtuigingen overboord te gooien.
Tijd om los te laten.
Mijn eigen mening te herzien,
baseren op het hier-en-nu.

Want.
Ik zong.
En genoot.

Wat wil ik nog meer?


(Een baan, om te zorgen dat ik de zanglessen daadwerkelijk kan betalen…)

Sana was hier:

KLIK!!

Omdat ik er zo druk mee was.
En omdat ik hier nóg een nachtje ben.

Sana doet het beter op complimentjes

Twee weken geleden had ik een afspraak bij de tandarts. Het was inmiddels al weer zo'n anderhalf jaar geleden (ofzo?) en aangezien ik aan het begin van dit jaar een heel fijne dure zorgverzekering heb afgesloten, durfde ik het wel weer aan. Anderhalf jaar niet gaan (en niet flossen en spoelen en tandenstokeren en lieve woordjes zeggen, en soms stiekem niet poetsen) zou z'n tol wel eens kunnen gaan eisen in de vorm van dikke lagen tandsteen en een mooi aantal gaatjes, dacht ik.

Sinds ik geweest ben, poets en flos ik weer alsof het een lieve lust is. Heel geconcentreerd ga ik minstens twee keer per dag al mijn tanden en kiezen af, blijf overal zo'n 10 seconden druk poetsen en verhuis dan naar het volgende plekje. Een paar keer per week flos ik daar waar ik bij kan - en dat is niet heel veel, aangezien mijn kaak geblokkeerde is en dus slechts 2 cm opengaat. Maar dat is een ander verhaal.

Anyway. Ik poets en flos en kijk af en toe of er geen bijzondere dingen te zien zijn. Soms heb ik zomaar zin om mijn tanden te poetsen en dan sta ik even later daadwerkelijk heel vrolijk met een tandenborstel in mijn mond in de badkamer. Goed zijn voor mijn gebit, het is een feestje. Het voelt zo ontzettend goed!

Ik doe ein-de-lijk dat wat mijn tandarts me al jaaaaren probeert te laten doen, maar waar ik nooit zoveel zin in had. Had ik dan zoveel gaatjes? Heb ik zoveel pijn geleden dat ik nu mijn lesje eindelijk wel geleerd heb?

Nee.
Sterker nog,
ik had niks.

He-le-maal niks!

Ik kreeg slechts complimentjes en een simpel 'alles gaat goed, tot de volgende keer'.

Ik doe het blijkbaar beter op complimentjes dan op waarschuwingen en straf. Nu maar hopen dat ik volgende keer weer een gevalletje-alles-gaat-goed ben!

Sana kijkt (nog) geen GTST

Ik lig met Elke ergens in een weiland tussen Kampen en Zwolle. Bij gebrek aan opleiding, werk of andere zinvolle dagbesteding besloten we om de skeelers aan te trekken, een picknickrugzak vol te laden en op weg te gaan, de zon in.

'Zeg, volg jij eigenlijk nog GTST?'
'Nee.., bah! Maar misschien moet ik dat maar eens gaan doen. Dan heb ik tenminste nog iéts van structuur in m'n week, zo zonder werk.'

En de zon scheen, en de lucht was blauw, het gras was groen en kriebelde aan mijn blote voeten. De fruitsaladepuree was gruwelijk lekker, net als de cappuccino op het terras.

Ik zeg, er is niks mis met het genieten van een bestaan zonder werk. Toch zou ik nu een gat in de lucht springen als ik eens zou worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek hier of daar.

Ik verlang naar werk, naar uitdaging, naar diepgang. Het lijkt me heerlijk om weer in een team te werken, om met z'n allen hetzelfde doel na te streven en creatief te moeten zijn in hoe een cliënt tot verandering en ontwikkeling aan te zetten. Ik verlang naar het puzzelen, naar het sociale aspect, naar structuur.


En tot die tijd..?

Ach, ik vermaak me wel.
Ik ga nu maar eens gezellig ontbijten met mijn werkloze Ghanavriendinnetje en een Wie-is-de-mol-marathon houden.

Ik zeg; geniet ervan zolang het kan!

Punt orrug

Ik had mezelf eigenlijk verboden om te bloggen totdat ik een nieuwe kopfoto in elkaar geknutseld had, maar... toen kwam ik dit weer tegen in onze favorieten:

KLLLLIK !!

En dan vooral even het geluidsbestandje afluisteren..


Dit bestaat dus ook voor het aardappelschilmesje, de braadpan en de soeplepel. Als ik dan bedenk dat er ergens in Nederland een (jonge)man heel serieus .......

Het was zo'n dag...

... waarop ik samen met mijn twee kleine grote helden verstoppertje speelde in het park,
... waarop ik nog even doorging met de enorme huilbui die gister zo knalhard binnenkwam, oneindig leek en me moe(deloos) maakte - en uiteindelijk leeg en vrij,
... waarop we madeliefjes en andere gele bloemetjes plukte, ontsteelde en lieten drijven in een schaal water,
... waarop we in het zonnetje en dus zonder jas naar de Tuinland fietsten en ik dolgelukkig mijn groente-tuintje zaaide,
... waarop ik op de stoep van de McDonalds een yoghurtfruit at en ouderwets bijkletste met E.,
... waarop ik later, na een verrukkuluk diner made by roomie samen met E. nog een uurtje door de avondschemering skeelerde en nog verder kletste..


En last but not least,

Het was zo’n dag waarop ik ineens dacht

'laat ik weer eens een logje schrijven,
want volgens mij ben ik nu helemaal terug.’

Sana's afscheid

Het is raar. Mensen roepen zo uitbundig en oprecht en zó vaak op een dag 'veel plezier, geniet ervan en maak er wat moois van!', dat ik geneigd ben om heel vrolijk terug te roepen: 'Dankjewel, en jij ook he, geniet van .. eh.. van hier!'. Een beetje zoals met Oud & Nieuw. 'Gelukkig Nieuwjaar!', en nog voor de ander is uitgesproken: 'Ja, jij oohook!'. Maar het hoort niet. Niet nu.

Het is raar om alleen maar te knikken en te glunderen en te dankjewellen. Om alleen maar te ontvangen. Het is raar en fijn om te ontdekken hoeveel mensen er echt oprecht meeleven, en hoe ik in steeds meer harten mijn plekje ontdek. Hoe ik durf te geloven in de plek die zij al tijden geleden reserveerden voor mij. Hoe ik durf te wonen in hun hart, in plaats van enkel eventjes logeren.

Mijn koffers is zijn gepakt. Kaartje van de turnkindjes, een fotolijstje met foto van Thom & Broertje, een knuffeltje van een vriendin, een cadeautje van de vriendinnengroep... ik hou niet zo van de bewoording en ik ben te lui om naar een synoniem te zoeken, maar het is wel hoe ik mij voel: een gezegend mens.

Het is goed om dat voor nu achter te laten, wetende dat het er over 70 nachtjes weer zal zijn. Sterker nog, ik heb nu alweer zin in mijn Leven Na Ghana. Nieuwe projectjes, nieuwe ideeën, veranderingen.. Heerlijk! Levenslust is echt een geweldig iets. En oh wat herinner ik me nog goed hoe het leven zónder was. So grateful.

Maar voor nu. Time to say goodbye. Wat eigenlijk onzin is, want op de weblog van www.naarghana.tk schrijf ik natuurlijk rustig verder. Althans, dat hoop ik. De minilaptop is mee, dus geschreven worden gaat er zeker. Nu maar hopen dat we met enige regelmaat een update kunnen plaatsen.

Ik weet het, ik zou alleen ontvangen, maar toch ik maar even van mijn mogelijkheid gebruik: ik wens ieder die hier leest een mooie tijd in Nederland.. live like you might leave within a month. Daar leer je veel van!

Tot daar of tot over 70 nachtjes!!!

Sana's 2008

Was het lekkerste dat ik at in 2007 zelfgemaakte tomatenkaasmuffins.
.. en in 2008 .. chocoladepepernoten, chips, toastjes, koekjes,snoepjes en taart. Geen culinaire hoogstandjes, maar wel dingen die ik jaaaaren niet mocht van mezelf en nu, sinds september, toch maar wel. Omdat je het leven zelf leuk moet maken. Of, zoals een ouddocent zei: "Elke les kan een feestje zijn, maar dan moet je zelf de slingers ophangen."

Bewoog ik in 2007 meer figuurlijk dan letterlijk. In mijn hoofd, dus.
In 2008 graag andersom. Mét mayo. En pindasaus.
.. en in 2008 .. startte ik met klassiek ballet, met hiphopreggaeton, met hardlopen (en daar stopte ik ook weer mee, want tja. hárd lopen, koud. u begrijpt. Maar na Ghana ga ik met de meiden een leuke hardloopwedstrijd doen, somehwere. Dus dan gaat er weer getraind worden.) Het figuurlijke bewegen werd overigens nog niet minder in 2008, maar er komt steeds meer evenwicht. Olé!

Knuffelde ik in 2007 voor 't eerst heel bewust met zo één van het andere geslacht en ontdekte dat dat eigenlijk best fijn was.
.. en in 2008 .. stopte dat weer. Zocht ik nog wel naarstig naar nieuwe knuffelobjecten, maar. Nou ja. Wie weet, in 2009. Verder knuffelde ik met het liefste kleine babymeisje van de wereld. ZI heeft voorgoed een kamertje in mijn hart veroverd en ze is er altijd welkom. Net als haar mama.

Kreeg ik in 2007 (meer) waardering voor mn beide Zusjes, omdat ze zoveel meer op eigen benen staan. Voor mn Roomie, omdat ik nu eenmaal geen kippenei ben. Voor vriendinnetje F., omdat het leven soms stom is en soms leuk en ik dankbaar en blij ben dat we alle momenten kunnen delen. Meestal ;-) .
.. en in 2008 .. kreeg ik meer waardering voor zwervers, lastige kinderen, haptotherapie en voor de kracht van het doen.

Gaf ik in 2007zwemles aan kleine Thom., waarbij we meer van elkaar leerden dan van dat hele zwemgebeuren, maar dat gaf gelukkig niet. Autisme is nu eenmaal ingewikkeld.
.. en in 2008 .. gaf ik kleine cadeautjes aan wie me lief is, gaf ik -een soort van- gitaarles aan vriendinnetje W. en gaf ik mezelf kansen. Vele kansen.
En ik gaf gymles. Niet onbelangrijk, want oh, wat is dat fijn. De gymzaal is the place to be voor Sana, ik ben daar. En als er dan ook nog zulke geweldige kinderen rondlopen, prijs ik mij gelukkig.

Luisterde ik in 2007 veel naar de liedjes van Man & Moes vanwege de eenvoud en de poëtische teksten. Opkikkermuziek van 2007 werd verzorgd Room Elven, lovely jazzy sound.
.. en in 2008 .. luisterde ik naar Thom, naar alles wat hij niet zei. En ik luisterde naar muziekjes van Sarah, Dar, Lisa Mitchell en een paar ouwe rotten in het vak. Verder luisterde ik veel naar mijzelf, en dan niet naar mijn alles overschreeuwende hoofd, maar naar het hart. Naar mijn diepvanbinnenzelf.

Leerde ik in 2007 dat nare gevoelens heus niet weggaan als je heel hard de andere kant op rent en dat gewoon een potje janken dan eigenlijk veel fijner en zinvoller is. En makkelijker. Dat scheelt ook weer in dat hoofd waarin het toch al zoveel beweegt. Mooi toch, hoe alles met elkaar in verbinding staat?
.. en in 2008 .. leerde ik dat het leven Leuk kan zijn. Ik geef toe, er gingen wat jaren overheen, maar ergens in 2008 gebeurde het dan toch. Ik leerde mijn nieuwe reismaatje Elke veel beter kennen en ontdekte dat er in Zandvoort een schattig klein huisje staat met hele lieve mensen - die ik langzaam mag leren kennen.
Ik leerde beter gitaar en piano spelen, leerde dat de wereld (meestal) niet vergaat als ik harder zing dan met mijn heilige engelenstemmetje, leerde dat het verwezenlijken van dromen echt echt echt heel belangrijk voor mensen mij is en leerde zoveel rondom mijn opleiding dat ik kon afstuderen.
(En ik leerde autorijden. Ook niet onbelangrijk. Gut, wat leerde ik veel..)

Ontplooide ik in 2007 mijzelf en mijn eigen willetje. Althans, die was er wel, maar ergens ver weggestopt in mijn kleine linkerteen. Ik deed meer dan ooit wat ik wilde... máár; nog niet alles is afgevinkt. Er moet ook nog het één en ander. Omdat ik dat wil.
.. en in 2008 .. deed ik veel van die dingen. Muziek maken, starten met ballet en hiphop, afspreken met mensen waarvan ik dacht dat ze mij toch maar stom zouden vinden, initiatief nemen, genieten van contact met anderen. Ik ontplooide mij tot meer van mijzelf. Meer wens ik ook niet voor 2009. Ik ben meer dan genoeg.

Geloofde ik in 2007 zomaar bovenop de berg in Spanje in mijzelf en in dat ik helemaal niet zo slecht en beroerd in elkaar zit als dat ik al 23 jaar dacht. En ik moet zeggen dat dat wel het aller-, allerbelangrijkste is geweest in 2007.
.. en in 2008 .. geloofde ik soms wel en soms niet en soms wel en soms echt helemaal niet in dat wat ik in 2007 heb ontdekt. Het blijft worstelen en soms is het lastig om te blijven geloven in een goede afloop. Maar zolang ik blijf ademen, zijn er mogelijkheden en wie weet welke ik daarvan ga benutten in 2009.

Ik zeg: het was een goed jaar.
En 2009 kan alleen nog maar beter worden.

Ik. Wens. Je. Een. Geweldig. 2009.

Sana hartje Thom - aflevering 2

(Voor aflevering 1 : KLIK)
Twee weken geleden besloot ik dat het tijd was om Thom (zes jaar, autistisch) uit te leggen dat ik tien weekjes niet met hem zou gaan zwemmen, niet met hem naar de treinen zou gaan kijken of spelletjes met 'm zou komen spelen.

Al bijna twee jaar spenderen we de maandagmiddag samen, op wat vakanties en andere uitzonderingen na.. en nu ga ik dus zomaar 70 nachtjes weg. Thom was één van de eersten aan wie ik dacht bij het denken aan mensen te moeten gaan missen.. Hij hoort zo in mijn leven(sritme) en nu ga ik zomaar 10 weken pleitos. Hoe leg je ik dat uit, hoe maak je ik dat voor hem behapbaar?

Ik begon vlak na een fantasiespel. We zaten samen op een groot kussen en speelden dat we op de woeste zee waren, omringd door haaien en piraten. Of nee, wij waren de piraten en gingen een ander schip overvallen. Zó was het. Soms gaat het wisselen van de rollen zo snel, dat je heel goed moet opletten of je een piraat of een haai bent. Hij vraagt, jij draait, zeg maar.

Het spel was zo ongeveer klaar en dus zei ik dat ik nog iets moest vertellen. Hij ging half tegen me aan hangen en ik vroeg hem welke maand het was, welke maand daarna kwam en complimenteerde hem met zijn kennis. Eigenlijk unfair, da's gewoon een simpel voordeeltje van z'n autisme, maar vooruit. Ik legde uit dat ik in januari voor 10 weken naar Ghana ga, een land in Afrika, en dat ik daar ga werken en spelen met andere kindertjes.

"Zooo, en nu ben jij weer piraat en gaan we verder spelen!!!!", aldus Thom. Oftewel, dit is teveel info en moet ik even verwerken, bekijk jij het maar. En dus speelden we piraatje.. na 15 minuten haalde ik het nogmaals aan, gaf nog wat extra info en toen kapte hij het weer op originele wijze af: "Stop daarover, ik wil niet praten." Lekker duidelijk communiceren. Daar zou menigeen wat van kunnen leren.

Aan het eind van onze 'sessie' haalde ik het nog eens aan via een andere weg en vroeg hem hoe lang hij ook alweer bij oma ging logeren in de kerstvakantie. "Twee nachtjes," vertelde hij met een klein trillinkje in zijn stem. Toen vertaalde ik het Ghana-plan: "En Sana gaat 70 nachtjes logeren in Ghana... láng is dat he? Poeh zeg, 70 nachtjes in een ander bed, dat is lang. En dan kan ik dus 70 nachtjes niet met Thom zwemmen en spelen, jammer he?"


En sinds dat moment, het moment op dat piratenschipkussen, waarop ik Thom zo zorgvuldig mogelijk probeerde duidelijk te maken wat hem -en mij- te wachten staat, voel ik het ook. Voel ik wat ik hem probeerde duidelijk te maken: ik ga weg, een behoorlijk tijdje en dat is, naast leuk en spannend, soms ook moeilijk en dat mag je voelen. Dat mag je uiten. Daarvóór was het nog een vaag avontuur, iets wat gewoon ff gedaan ging worden. Maar sinds dat moment.. Alsof ik zo bezorgd was over zijn mogelijke reactie en zoveel gevoel en empathie in ons gesprek probeerde te stoppen, dat mijn eigen gevoel ook accuut wakker werd. Lang? Spannend? Eng? Mensen missen? Oh ja... aaaaaaaaaaargh.


Nog 19 nachtjes....

Sana's twee kerstige kwesties

Stel. Je woont met man en kind in een flat en na een gezellige kerstavond kom je om half één 's nachts moe maar voldaan het portiek binnen wandelen. De herinnering aan die avond zijn nog vers: de hele familie bijeen, de lieflijke kerstliedjes, de sfeervolle kerstboom en dat heerlijke kerstdiner.

Grabbelend naar je sleutelbos zie je ineens iets. De lege hoek van het portiek is gevuld met een grote hoop, en als je beter kijkt ontdek je het silhouet van een man - een zwerver.

En dan? Wat doe je?

Politie bellen, mag niet.
Het is kerstavond. Hij is moederziel alleen.
Het hoort niet. Hij is gevaarlijk.
Wij hebben een bed over. In principe.
Die man stinkt. Zo smerig.
Wat zou Jezus gedaan hebben?
Hij komt ons huis niet in.
Kunnen we dan niet iets?
Hij moet gewoon weg, dit hóórt niet.
Ja maar.. het is Kerst en.............


Vriendinnetje F. en manlief besloten uiteindelijk om een voedselpakket naast de diep slapende zwerver te zetten, zodat de man toch nog een soort van kerstontbijt zou hebben en iets van medemenselijkheid zou mogen ervaren. Want. Ook hij is mens. Mens met een verhaal, een achtergrond. Niet alleen maar een vieze, stinkende zwerver. En zij, zij hebben het talent om daar doorheen te prikken en vanuit medemenselijkheid te handelen.

Ik vind dat geweldig. Niet zomaar doen wat hoort, omdat het hoort, maar voelen, heel diep vanbinnen voelen en vervolgens ontdekken dat je meer wilt doen dan enkel machteloos toekijken of juist heel bewust de ogen afwenden. Iets doén voor de Ander, zonder dat de ander dat vraagt, maar gewoon, omdat je hart het je influistert.

Ik houd daarvan. Ik houd van mensen die zomaar een kaartje sturen of dat ene kleine cadeautje kopen, omdat ze zo aan je moesten denken toen ze het zagen in de winkel. Niet per se die tien euro moeten uitgeven omdat je jarig bent, of omdat het Kerst is, maar gewoon, omdat hun hart hen stuurt.

Ik weet hoe lastig dat is, maar het kan geen kwaad om toe te voegen aan het lijstje met goede voornemens. Doe eens iets vaker voor een Ander, zonder daar direct iets voor terug te verwachten. It'll make this world a better place..




(En die andere kerstige kwestie:
What to do als je vlammen in je oven ziet? Ik gooide er reflexmatig een glas water in, aangezien Zusje even besloot haar Zijn op pauze te zetten in afwachting van - eh, iéts, maar dat water schijnt dus niet zo ontzettend handig te zijn. Wel effectief, overigens. Voor iedereen die vlammen ziet; eerst de stekker eruit (als het een combimagnetron betreft) of de hoofdschakelaar omzetten en dan pas het brandje blussen. Dat voorkomt ongewild elektrocuteren.)