Sana scoort een gaatje en een spalkje

Dag dokter, daar was ik weer. Tja, de laatste keer was in oktober, toen stak u zo fijn een holle naald in mijn pols en zoog u de boel leeg. Mag dat nog een keer? Ik vond het een wondermiddel. Ja mevrouw, maar met een paar weekjes rustig aan gaat het vanzelf weer over. Ja meneer, dat weet ik, maar gaat u effe 4 weken met uw hand in de lucht lopen? Wel 's geprobeerd uw billen af te vegen met links?

Als we gaan opereren, is de kans enorm groot dat het weer terug komt. Weet ik. Maar snapt u ook dat 50% kans op genezing best groot is vanuit mijn perspectief? Als ik er nu 'n naald in steek, komt het hoogstwaarschijnlijk toch weer terug. Dat realiseer ik me ook wel, maar ja, dan ben ik er nu wel direct vanaf en dat is me ook wat waard.

Met 4 weken rust wordt het vanzelf minder. Vier weken is veeeel te lang hoor. En het gaat niet alleen om m'n werk, ik moet ook regelmatig afwassen en aardappels schillen enzo. Na de vorige keer er een naald in te hebben gestoken, is het nu ook weer terug gekomen. Ja daaaah. Maar toen was ik wel binnen 2 dagen klachtenvrij voor bijna 5 maanden.

Ik stel voor dat u een spalkje gaat dragen op de momenten dat u het op voelt komen, dan voorkomt u de zwaarste last. Haha, grapje zeker. Er is me tien jaar geleden al zo'n vreselijk orthopedische brace aangemeten voor toen nog 119 gulden en daar werd mn moeder heel boos van, omdat ik het kreng wegens het gruwelijke draagcomfort en de enorme lelijkheid regelmatig weigerde te dragen. Bovendien ben ik zo'n mens dat zweet en kunt u zich enigzins voorstellen hoe zo'n ding ruikt na een weekje intensief gebruik?

Zo'n spalkje voorkomt dat u zo'n last krijgt als dat u op dit moment ervaart. En dan is dat hele uitzuigen en opereren enzo ook niet meer nodig. Meneer, ik wil geen spalkje. Ik geloof niet in een liefdevolle relatie waarin spalkje en ik glimlachend door het leven gaan. Ik val niet op spalkjes en spalkjes niet op mij. Maar mevrouw, zo'n spalkje is het enige wat ik u kan bieden, het is nu eenmaal een chronisch probleem. Meneer.. ik zie mezef zo'n spalkje gewoon pas gaan dragen als het alweer te laat is. Ik ben niet zo'n held in het herkennen van kleine opkomende pijn, laat staan in het zichtbaar maken voor gans Nederland door zo'n foeilelijke witte spalk.

...... en toen ineens, als ware een wonder....

Nou, dan doen we allebei. Huh!?!? Opereren én uitzuigen? Nee, een spalkje en dan geef ik er nu wel zo'n fijne prik in. Tralalalalaaa, holadiejeeeee!! 1-0 voor TeamSana, ode aan iedereen die zo hard aan mijn assertiviteit heeft gewerkt. Nou, ga maar alvast liggen. Prima! Kom maar op met die prik. Dat spalkje neem ik voor lief, altijd handig om te hebben. Mocht ik ooit nog 's hond nemen, dan kunnen we er leuke apporteerspelletjes mee doen.

Sana's note-to-self

nooit meer vergeten
dat een OV bij zoveel wind
de terugweg
een stukkie
makkelijker maakt

en mijn oksels
een stukkie
droger

Sana's moest om dit kleine stukje wél lachen

"Tja", zo sprak de winnaar van de juryprijs van het cabaretfestival Kleinzalig broodnuchter, "het is maar de vraag of u het einde van de avond haalt. Statistisch gezien heeft u 50% overlevingskanst. U lacht zich dood, of u lacht zich niet dood."

Verder was ik vooral erg blij met de tijdens-het-jury-overleg-act van M. Soleus. Doe mij ook zo'n groepie om wat liedjes mee te schrijven en wat fysiek theater te maken..... Oh, I wish.....

Hoe Sana 't ook wel wil..

Ik speel en zing en voel al de hele dag dit nummer door mn lijf razen.. Doe mij die veranda, die kustlijn, dat kampvuur en die stem..




(Ha! En nu niet meer klagen stimuleren, hoor. Twee logjes op één dag. Asjeblief.)

Sana doet effe makkelijk

Ik weet het. Het is stil hier. Voorheen betekende dat bij mij meestal dat ik ergens onder drie dikke dekens in een hoekje mijn al dan niet reëele zonden lag te overdenken met een pot thee en een stapel zakdoeken en heel hard mijn bestaan ontkende.

Tegenwoordig betekent het vooral dat ik druk ben. Druk met leven en met alles wat daarbij komt kijken. Want da's veel, hoor. Dat werkt net als met ziekzijn. Pas als je flink ziek bent, ontdek je hoe mooi het is om gewoon gezond te zijn. Zo ook met niet-leven. Pas als je écht gaat leven, ontdek je hoe mooi het is en hoeVEEL het vooral is.

Op bonnetjes, in kladboekjes en op andere kladjes ontdek ik regelmatig van die zinnetjes die ik daar even snel neerkrabbelde om er vervolgens een mooi logje van te willen schrijven. Maar ondertussen werd ik jarig, vierde ik feest, genoot ik van m'n nieuwe stageplek in de psychiatrie en herontdekte ik mijn passie voor m'n beroep, dacht ik na over een te publiceren boek, ervaarde ik mijn vermogen tot liefhebben en maakte ik contact met zoveel lieve mensen...

En tja. Dan gaat 'n week snel. Véél te snel. Dus vandaar gewoon even de twee zinnetjes die ik laatst op de scorelijst van een potje Yahtzee krabbelde.

1. Ha! Daar ben je dan toch mooi met open ogen in gewaterfietst.
2. Pfff.. dat klinkt alsof er een tuba onder de tafel zit.


Zo.
Verzin er zelf maar een leuk logje bij.
De volgende keer doe ik het weer.

Sana zwijgt

Neeeeee. Dat flik je niet hoor. Daar ga je niet over schrijven. Dan vermoord ik je. En dan mag je hier nooit meer blijven slapen.
Als je me vermoord, hoef ik hier ook niet meer te slapen.
Ow ja. Daar zit wat in.


Dus sorry. Ik kan jullie niets vertellen over dat mn Zusje ineens scheetjes laat en daar heel hard om gaat lachen en on top of it haar gedrag goedpraat met 'ach, dat doe jij toch ook altijd!'.
My lips are sealed.

Sana vond het schattig

Gewoon, omdat 'ie zo heel nonchalant op de kont van Bertha56 leunde en broodnuchter aan Yvon vertelde dat het eigenlijk zo was dat ze samen hadden besloten dat ze niks voor elkaar voelden, enzo. Gelukkig voor BoerZoektVrouw-kijkend Nederland sprak zijn gedrag een heel andere taal. Boer Jan liep een blauwtje en zelfs Bertha56 kon aanvoelen dat baaslief met zijn ziel onder zijn arm door de stallen uit de keuken stampte. Het was sneu, maar toch schattig. Vooral schattig.

Ik heb echt zitten genieten en verheug me nu al op serie 4. Om echter een beetje in de sfeer te blijven, ga ik vanmiddag een poging doen om mijn twee favoriete programma's te mixen. Want wat krijg je als je Wie Is De Mol mixt met Boer Zoekt Vrouw?

Dan krijg je een Sana die haar klasgenoten probeert te overtuigen dat ze in september 2007, ná de eerste uitzending met alle oproepjes van leuke boeren, een stoere brief schreef naar boer Frans in de hoop dat ze zijn boerin zou kunnen worden.

En nu maar hopen dat mijn klasgenootjes dát gaan geloven, i.p.v. het verhaal over de avonturen van een niet nader te noemen vriendinnetje dat zich waagt in de wondere wereld der internetdating. Want da's de waarheid als een koe Bertha56.

Sana doet-het-zelf

Ik reed naar de super, naar de Intratuin, door langs de wasstraat en weer naar huis. Ik raakte geen enkele boom, geen overstekend oud vrouwtje én geen andere auto's. De auto sloeg vrijwel niet wel regelmatig af, maar dat hoort erbij. Schijnt. En daar geloof ik heilig in.

Dus. Ik ben de held van de dag, want ik kan autorijden*. Holadiejeee! En nu ga ik met de auto met de fiets naar de stad om mn verjaardagscadeautje uit te zoeken.

Such a lovely day....















*En mn haar zit ook nog eens ge-wel-dig!

Sana scoort een punt

Hé maar San, zijn ze niet té slonzig
voor vanavond, deze kleren?

Nee joh. Jouw hoofd zit er toch op?

*trekt wenkbrauw op*

*kijkt lief terug*

Ja maar wacht even...
O nee... nu moet ik zeker niets meer zeggen?

Sana hartje Thom

Ik deed vanmiddag in het zwembad met Thom (5 jr.) het grote dieren-aanval-spel. Ik noem een dier en hij valt mij vervolgens enthousiast spetterend en waterspuwend aan als zijnde een stier, een muis of een kat. Vandaag vroeg ik om een hond. Leek me relatief eenvoudig. Toch bleek zijn autisme hoogtij te vieren.

Honden waffen blaffen namelijk. Hij bleef wat vertwijfeld staan en na enige bedenktijd kwam 'ie op me af: "Blaf, blaf... blaf!!"