Sana was druk

* Stage succesvol afgesloten
* Eindreferaat 'Kijk zelf maar' gehouden
* Afgestudeerd
* Tante geworden van Z.I. en dus druk met vasthouden, knuffelen, boertje laten doen, luiers verschonen, in badje doen, lief zijn voor haar geweldige mama
* Bezig geweest met voorbereidingen Ghana
* Een piano gekocht
* Bezig met sollicitaties
* Veel met en over mezelf gepraat
* Begonnen met hiphopreggaeton
* Begonnen met klassiek ballet
* Begonnen met gymles geven
* Zang/pianoles weer opgepakt

Ik dacht wel telkens 'oh, hier kan ik een mooi logje over schrijven', maar het kwam er niet van. Er was teveel spannend, te veel nieuw. Zoveel prikkels, zoveel ontwikkelingen. Ik rende en danste van hot naar her en genoot van bijna alles zó intens dat het bijna eng werd. Leven. Soms zo moeilijk, soms doodeenvoudig.

Maar: er werd veuls te weinig geschreven. En dus beloof ik beterschap. Ná mijn vakantie. Want eerst gaat er 11 dagen he-le-maal niets gedaan worden aan een fijn strandje in Griekenland. Mijn koffer zit vol boeken en relaxete kleding, en in mijn handbagage zit een mooi schrijfblok.

Dus. I'll be back
Letterlijk en figuurlijk!!!!

Sana zegt er vanaf nu wat van

O jee, dat zou wel eens een lastig hobbeltje kunnen zijn.

Ik dacht het precies op tijd, maar handelde er helaas niet
naar en binnen twee seconden lag ik met fiets en al midden op de markt op de grond.

Au.
Grote au.

De au van schaamte, niet van au zere knie.
Al was het grote gat in m'n nieuwe legging en m'n bloedende knie ook best een au waard.

Er werd gelachen. Er werd keihard gelachen door een gladde snotaap van een jaar of 18. Ge-schater-lacht. Het echode in mn hoofd. Een echo van vroeger. Vanuit een piepklein kamertje in mijn achterhoofd galmde het.

"He man, vin ie dat normaal? He? Ben je nou stoer? Je gaat toch niet keihard lopen lachen, sukkel?!" De vrouw van de bloemenstal begon. Gevolgd door de man van de vis en nog 3 andere voorbijgangers. Ze zeiden er wat van. Allemaal. Dat hielp als een hele grote pleister op mijn au.

Ik stond op. Pijn en uitgelachen worden mag niet samengaan. Kinderen gaan daar kapot van. Letterlijk, maar vooral figuurlijk.
Het deed me denken aan veel te lang geleden en het raakte elk vezeltje in mijn lijf.

Maar. Toen is toen en nu is nu.
(En ik dacht aan K., dat hielp ook.)

Ik liep naar 'm toe en vroeg of hij degene was die zo heel hard moest lachen. Hij knikte met een boer-met-kiespijn-grijns van ja. Ik zocht mijn meest ijzige blik op, keek 'm aan en zei dat 'ie een ontzettend grote en stoere jongen was. Daarna draaide ik me om, keek naar de vrouw van de bloemen en de man van de vissen en liep weg. Met opgeheven hoofd.

(En daarna maakte ik dat ik zo snel mogelijk weg kwam, want de echo bleef echoën in mijn hoofd en zorgde ervoor dat ik niets liever wilde dan met een dekentje op de bank heel hard huilen. Which I did.)

Sana bedankt haar moeder

Vroeger lachte ik haar vierkant uit. Dan kwam ik terug van buitenspelen, of van turnen, of van een vriendinnetje en dan keek ze zo ontzettend opgelucht dat alles goed was.

"Ja, want ik hoorde een paar keer de ambulance gaan en dan gaat m'n hart tekeer, dan zie ik gelijk de ergste dingen voor me, dus ik ben blij dat jullie weer heelhuids binnen zijn."

Ik begreep dat niet. Ik vond haar maar een overbezorgde hyperalerte moeder die maar eens wat meer tijd moest gaan besteden aan een één of andere hobby, in plaats van panikeren en afwachten totdat het noodlot toe zou slaan.

Net zoefde er een ambulance door de straat. Ik kan het niet helpen, maar dan gaan mijn gedachten automatisch naar vriendinnetje F.. Shit, straks is ze met de wandelwagen op pad en ligt Z.I. nu plat op de weg en is er iets ergs en oh ik moet haar bellen!!!!.

Ik doe het niet, hoor, dat bellen, liever natuurlijk wel, maar enigzins weerstand bieden tegen panikerende en hoogstwaarschijnlijk irreëele gedachten kan geen kwaad, maar poeh. Ik begin het te imiteren begrijpen. Hoe zal dat straks gaan als ik zelf kids heb uitgepoept...?

Sana en E. hebben een ander maatje

E. ging voor het eerst mee naar dansles hiphopreggaeton. Ik was wat sneller met omkleden dus liep alvast de zaal in. Na een minuut of twee kwam ze de kleedkamer uit en stak haar vinger in haar keel. Het zag er niet uit alsof ze een feestje had gehad in de kleedkamer.

"Ja nou, dan staat er dus zo'n mini-meisje zichzelf midden in de kleedkamer in een size-zero skinny jeans te wurmen. Dus zo'n ander meisje vraagt 'goh, kom je erin?' en dan antwoordt dat mini-meisje heel stoer dat ze normaal maatje 34 heeft, maar nu dus 32, zodat ie extra strak om haar kuiten zat. Vervolgens begon er weer zo'n ander wijf te blaten dat zij maat 38 had, waarop het mini-meisje heel oprecht verklaarde dat je dat écht niet zag. Daarna ging het ook nog over maat 40, en toen brulde er één: 'maat 40?! Dat heeft mn MOEDER!'. Nou, en toen ben ik dus maar naar buiten gerend. Sjeessssss. Wat een wijven."

Sana kijkt zelf maar

Over een uur sta ik m'n eindreferaat te houden, zodat ik vrijdag *trots* mn diploma in ontvangst kan nemen. Inge stuurde -hiephoi- nog een boze bijdrage voor mijn openingsfilmpje, en als dank show ik u:

Thom & de lange-termijn-planning

'He Thom, je mag ook helemaal zelf naar boven klimmen, dan ga je alleen van de glijbaan en vang ik je beneden in het water op'.

Hij mompelt iets als 'okdbrrrr', staart naar de grond,
slentert richting trap en kijkt mij verwachtingsvol aan.

'Ga je alleen?', vraag ik 'm hoopvol.

'Neeeeheeee', zegt 'ie geïrriteerd, 'ik zei toch,
dat ga ik in oktober doen'.

Oproep aan iedereen die 'Kijk zelf maar' kan zeggen

Hij deed het hier en dat bracht mij zojuist op een idee, dus ik pik zijn strategie schaamteloos over.

Voor mijn referaat van a.s. woensdag heb ik zoveel mogelijk spraak- en beeldopnamen nodig van de woorden 'Kijk zelf maar'. Probeer vooral niet om zo neutraal mogelijk te doen, er mag moet juist een lading aan zitten. Bijv. een peuter die zijn speelgoed vol trots laat zien of een mama die geen zin heeft om de afstandsbediening alweer te zoeken en zuchtend de woorden uitspreekt. Er mag ook best een woordje bij of nét iets anders zijn. Dat is geen probleem.

Met zowel filmpjes als spraakopnamen maakt u me érg gelukkig! (Oh, en: het liefst ook gewoon gelijk nu. Ik ben er zo één van op het laatste moment een goed idee hebben en dan krijg je dat.)

Gelukt?
Stuur het dan naar: sanaschrijft@hotmail.com

Sana danst

Loslaten. Niet zo moeilijk doen. Uit je hoofd. Volg je hart. Niet straks, maar nú. Hier gebeurt het. Pluk de dag. Lééf.

Maar.
Ik ben denker. Dromer. Een beetje angsthaas.
Verliefd op controle, beheersing, overzicht, structuur.
Een hechte -en soms ongezonde- relatie met perfectie, hoge eisen
en strakke normen & waarden.

Ook ben ik impulsief, spontaan, beetje maf.
Ik hou van bellenblazen en van kriebelend gras tussen mijn tenen.
Ik kick op details. Op de kleine dingen die het doen.
(Ja, F., klik daar maar eens......)


Vroeger heb ik veel geturnd. De laatste tijd zie ik steeds meer de link met mijn persoontje. Alles staat en valt daar met lichaamsbeheersing, altijd alles onder controle. Spieren strak en gespannen. Aanspannen die tenen en kin omhoog!!!!!
Op de balk zocht ik naarstig naar het evenwicht wat ik in het dagelijks leven zo miste. Op sprong en vloer verlegde ik telkens weer mijn grenzen en kon ik te? streng zijn voor mezelf, op de brug stief ik duizend doden en stond ik duizend-en-één keer weer op. Het heeft wel wat weg met leven van toen. Alleen was ik daar wél de baas.

Nog steeds leef ik vanuit de controle en de spanning. Loslaten is lastig. Want wat als. You never know. I never know. Droom is loslaten, en vertrouwen op meebewegen. Doet me denken aan een gedichtje wat ik op stage tegenkwam:

beweeg mooi met me mee
zo meebewogen
leer ik misschien
mijzelf vorm te geven
in jouw wereld

Donderdagochtend sprak ik met iemand over loslaten. Over hoe ik hierin gegroeid ben het afgelopen jaar. Maar ook over hoe gevaarlijk de hoge eisen nog steeds zijn, en hoe mijn valkuil kan zijn dat ik mijn eisen & normen ook automatisch op de ander plak. Wat ik moet kunnen, moet de ander ook kunnen. Dát is de norm, daar ligt het gemiddelde. Niet dus. De ander in z'n waarde laten. Trucje.

Daarna sprak ik met nog iemand. We zaten ondertussen op een grote skippybal en probeerden in evenwicht te komen met de voetjes van de vloer. Ik spande mijn beenspieren, zette alles strak, want hey, that's what I'm used to. Zij bleef heel ontspannen en toch keurig in balans, ik stuiterde constant richting aarde. Frustrerend. Ook hier weer: loslaten. De bal voelen. Contact maken met materiaal, met de grond onder me. Uit het hoofd, in het lijf.

Loslaten. Loslaten van beheersing over lichaam en zijn. Loslaten van de ander, vertrouwen op wederzijds respect. De ander dichterbij laten komen, zonder bang te zijn mijzelf te moeten verliezen.

Dat was donderdagochtend.
Donderdagavond volgde een experiment.

Er zou worden gedanst. Vriendinnetje W. had me uitgenodigd voor een proefles. Geen klassiek ballet, wat uiteraard véél beter in mijn straatje past, maar hiphop-reggaeton. Over loslaten gesproken - daar wordt een hoop geschud met billen en borsten. Precies datgene wat ik liever strak hou.

Het is echter ook precies de dansstijl die ik ge-wel-dig vind. Al jaren staat in mijn film top 3 de film Save The Last Dance. De combinatie van hiphop & modern ballet.. I love it. Ik durfde echter nooit. Keek elk jaar trouw naar wat er te koop was in het Zwolse Dansland, maar no way dat ik daar zou gaan staan. Nu dan toch.

Ik heb losgelaten, en ben niet verzopen.
Sterker nog, we gaan vanaf nu elke week.
Het is veel te leuk om niét te doen en dat ik nog niet zo van het schudden ben, dat maakte eigenlijk -en voor het eerst- heulemaal niet uit. Wat 'n feestje.


En eene, tweeje, schudde, schudde,
vijf, zes, zeven en acht!
En mambo, rechts, stapstap,
schudden, schudden en... sluit!

Oh en trouwens:
Voor het evenwicht hoop ik maandag toch een proefles klassiek ballet te gaan volgen hoor.
Moet dit natuurlijk wel een beetje compenseren.

Sana koopt gewoon een ferrari

"Poeh", verzucht Ramon (4 jr.), nadat we voor het eerst samen op de tandemfiets naar het zwembad zijn gefietst, "ik hoop dat we na het zwemmen nog energie hebben om terug te fietsen."

"Ja, jongen, dat zal wel moeten, anders komen we niet thuis. Dan moeten we slapen in het zwembad."

Ramon wist echter een andere oplossing:
"Neehee, dan gaan we toch gewoon naar de auto-dealer en dan leg jij wat centjes neer en dan gaan we met de ferrari naar huis. Njiiiinnnnngggggg. Da's supersnel!"

Tip van E.

Als je ooit van plan bent om te testen op welke manier je fruitvliegjes het beste kunt vangen en je twijfelt tussen de volgende mogelijkheden:

- Bakje azijn met daaroverheen folie met gaatjes

- Bakje banaan met daaroverheen folie met gaatjes

- Bakje honing met daaroverheen folie met gaatjes

- Vliegtape

Ga het dan níet uitproberen.

Vriendinnetje E. heeft dit al voor u gedaan en mmste mij haar conclusie:

Dus nou ja.
Dan weet u dat.

Los daarvan denk ik dat de manier van

vriendinnetje F. nog steeds het aller-, allerbeste werkt:

Klap 'ns in je handjes, blij blij blij.

Alle vliegjes dood, ja, bye, bye, bye.