Sana's monday morning

Havermoutkoekjes in de oven
en Sana onder de douche.

Zo zie ik het graag.

Sana diepzeeduikt

Soms wil ik duiken. Diepzeeduiken. De diepte in, de zwarte oneindigheid verkennen. Voorbij de schemerzone, daar waar het zonlicht niet meer komt. Ik wil de druk voelen van het water, de beklemmende stilte ervaren en de donkerte ‘zien’. De eenzaamheid, de leegte. Het koude water voelen tot in mijn botten. Ik wil weten hoe het was.

Ik ben benieuwd naar de wrakken. Wil ontdekken wat er nog over is van de gezonken schepen, en kijken hoe het er allemaal bij ligt. Ik wil weten wat waar te vinden is, en in welke staat van ontbinding het verkeert. Ik wil met mijn hand over het verweerde hout aaien en constateren dat het klaar is. Deze schepen zullen nooit meer varen.

Ik wil zien, voelen en weten. Ervaren. Want de zee ligt om de hoek, maar toch ben ik nog wel eens bang te vergeten. Elke versplinterde mast, ieder gebarsten raampje en elk kapot roer wil ik onthouden. Het mag niet zomaar verdwijnen - ik wil niet zomaar verdwijnen. Ondanks alles.

Ik wil diepzeeduiken.
Op zoek naar ‘ De schatten van de zee.’
Opdat ik niet vergeet
wie ik ben
en waarom.
En omdat het inmiddels goed is,
zoals het is.

En zodat ik opgelucht naar frisse lucht kan happen als ik weer boven kom, de zon zie, en weet dat het goed is, zo veilig aan land.

Sana's hoofd brabbelt

Kouwwwe thee. En kouwwwe tenen. Kouwwwe vingers, ook. Alleen m’n onderrug is lekker warm. En de binnenkant van m’n wangen zijn ook aardig op temperatuur.

Sneeuw buiten. De tafel vol kralendozen. Een tevreden gevoel als ik kijk naar de zojuist gemaakte armband, hangend bij het Nieuwe Jurkje. Ga ik wel of niet hardlopen? Zal ik volgend jaar werkelijk daar werken? Een gapend huisgenootje op de bank. Leest al uren haar boek. Bijna jaloers. Doe me wat van dat relaxte. De pan op het vuur pruttelt. Of nou ja, dat wat erin zit, pruttelt. Moet er een spatie tussen ‘er’ en ‘in’? Te lui om op te zoeken.

Pleegpapa en –mama zitten in Portugal. Een maandje. Daar waar de zon wel schijnt en waar ik het Nieuwe Jurkje met gemak aan zou kunnen. Wachten op de lente. Groentetuintje maken, lange skeelertochten, picknicken en gitaarspelen in het park. Daar moet zeker ook een spatie tussen?

Ik wil schrijven, maar ik kan het niet meer. Worddocumenten blijven leeg, ook het kladblok in m’n telefoon vertoont een verontrustende leegte. Waar zijn de woorden gebleven? En de ideeën? Wat is er gebeurd met mijn antenne? Ik weet het niet. Gek. Wellicht ben ik er overheen gegroeid. Net als over de Mammutkast van Ikea. Je nes ais pas.

Het leven is een gek iets. Ik speel met het leven, soms speelt het leven met mij. Het leven is een speeltuin. Kreeg ooit dikke vette complimenten van een docent voor dat laatste zinnetje. Misschien was het compliment meer bedoeld voor het proces wat eraan (spatie?) vooraf ging. Het niet zo speeltuinerig aanvoelen van het leven. Doet er niet toe. Zou graag nog eens met hem kletsen. Wellicht eens mailen.

Bedenk me nu dat het kaartje van m’n fototoestel nog bij Vriendinnetje ligt. Onhandig. Vanavond dus de deur alsnog uit. Wat overigens insinueert dat ik nu niet meer ga hardlopen. Het is 16:25. Ik wilde 16.00 weg. Achter op schema. Excuustruus. Morgen weer een dag. Ga ik dan wel ’n stukske huppelen.

Sana uh... schrijft #oudestijl

Woorden fladderen.
Net als ik.
Op en neer, en van links naar rechts.
Ongrijpbaar zijn ze,
en uiteindelijk dwarrelen de lege blaadjes
vragend op de grond.
En nu?

Alles fladdert,
een chaotische dans,
een wervelwind zonder begin en eind,
zelfs de dromen laten zich niet langer vangen.
Ik wil dit en dat en nee laat maar.
Kan vast niet.

Het fladdert,
alles fladdert.
Losse eindjes laten zich niet langer knopen.

Ik houd niet van dat gefladder.
Ik wil zacht en lieflijk en gestroomlijnd.
Ik wil gebundelde dromen,
geen losse blaadjes.

Een draaiboek wil ik
met her en der
een lege plek.

Maar de vogel in mijn hart wil vliegen,
hij ruikt de ruimte en schudt aan de tralies.
Dat moet haast wel een postduif zijn.
Zo één met een postzak vol verhalen,
brieven en telegrammen
over wat ik wil, kan, mag, doe,
ga doen, zal zijn, zal betekenen.

Ik wil mijn dromen laten fladderen,
de ruimte geven.
Maar wat als mijn vogel
de weg niet meer terug vinden zal
en dromen
lege blaadjes blijven?

Sana is teleurgesteld

Misschien moet ik mijn zoektocht naar een job als PMT'er maar eens aan de wilgen hangen. Er zijn werkplekken zat waar nog heel wat te verbeteren valt. Jemig zeg.

Zo werd ik al tweemaal 'mevrouw Van Vliet' genoemd in reacties op sollicitatiebrieven, stond er boven een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek 'geachte mevrouw Kempe' en kregen we net twee dezelfde pizza's afgeleverd, terwijl we twee verschillende hadden besteld. Ik heet geen Van Vliet of Kempe, en natuuuuurlijk bestellen we geen twee dezelfde pizza's. (Sterker nog, als het aan mij zou liggen, zou ik per punt willen kiezen welke ingrediënten ik wil.) 't Was ook zeker niet de eerste keer dat het mis gaat als wij eten bestellen. Sterker nog.. Het gaat bijna nooit goed. Zou het een teken zijn?

Hoe moeilijk kan het zijn om een pizza-toko te runnen?! Of om de juiste adresgegevens in te vullen in een fokking STANDAARD brief?!? En welke collega schreef 'fitness' als 'fitnis' in de agenda op mijn werk?!?!

Sana houdt van macht

Van de macht van het beïnvloeden van gedrag, het geruststellen van onrustige gedachten, het werken aan gedragsverandering, het relativeren van angstige gedachten, het aanleren van constructief gedrag, het reguleren van emoties..

Ik houd van het feit dat ik bovenstaande zou moeten kunnen kan, dat ik daar vier jaar voor gestudeerd heb, dat ik anderen daarin kan begeleiden - en mezelf zo nu en dan.

Het zit in mij, ik geniet ervan en het is tenenkrullend als dat niet kan. Als het niet lukt. Omdat de problematiek er niet naar is. Omdat psychotische overtuigingen nauwelijks te beïnvloeden zijn. Althans, ik ben er bar slecht in en zie er weinig toekomst (meer) in.

En dus hoop ik echt een andere baan te scoren, nog voordat de mussen van het dak vallen en ik weer op slippertjes rond huppel.


Want.
Soms kan er zo verdomd weinig.

‘Kijk dan, mijn arm is helemaal aan het schudden.’
Ik kijk, zie niets –omdat er niets schudt- en voel onmacht.

‘Maar er is echt iets mis hoor, ze hebben me iets verkeerds te eten gegeven en dat blijft in mijn maag zitten en nu zit alles op slot.’
Ik kijk hem aan en schud diep vanbinnen meewarig mijn hoofd. En voel onmacht.

‘Ik weet het zeker, ze komen me halen, met ’n wit bestelbusje, pas maar op!’
Ik kijk, zie geen wit bestelbusje en verwacht ook niet dat deze ooit zal komen. En voel onmacht.

‘Als ik niet zestien keer check of de kraan echt niet druppelt, dan krijgen mijn stemmen ruzie en worden ze boos op mij.’
Ik kijk hem aan, duw hem voorzichtig bij de kraan weg en voel onmacht.

‘Ik hoor hier niet, ik hoor hier niet, het is een complot, ze willen me gewoon wegstoppen!’
Ik kijk hem aan, zie zijn boosheid en voel onmacht.


‘Ik moet in een diepe put, en dan moeten 13 mensen me uitschelden.. pas dan kan ik genezen.’
Ik kijk hem aan, weiger om hem in een put te gooien en uit te schelden – en voel onmacht.

‘Ik weet zeker dat ze het op mij gemunt hebben. Dan sturen ze de spinnen, de ratten, het ongedierte. En die vallen mij aan, zomaar, vanuit het niets.’
Ik kijk haar aan, wou dat ik tot haar door kon dringen – en voel mijn onmacht.

Wat Sana wil

ik wil +10 en dan lekker rennen over de dijk
ik wil Inge naast me bij de piano
ik wil een toverstokje waarmee de papierhandel na 3x zwaaien gesorteerd in de mappen zit
ik wil een eigen huisje
ik wil een lopend buffetje a la High Tea
ik wil een vriendje met een gekke muts (en anders maar zonder)
ik wil lekker poepen
ik wil blonde dreads - of donkere, whatever
ik wil uren in een warm zoutbad zweven


(1e logje van 2010. Olé. Geen idee of en hoe verder. Maar wordt vast nog wel een keer vervolgd.)

Sana is trots

Dit is een ode.
Een ode aan mijn moeder.
Ik buig en aplaudisseer en glimlach vol trots.

Een ode aan mijn moeder.
Want.
Na veel potjes 'spek en bonen' en
Heel Veel Doorzettingsvermogen
zowaar
een potje Kolonisten van Catan won.

Van Broertje en
Zusje.

Hahaha.

Losers!



(See you on the first day of Christmas, guys!)

Sana heeft lekker gekookt

Een wijntje.
Zelfgemaakte preisoep, carpaccio en
een frisse cocktail van gerookte kip.
Met geitenkaas gevulde kipfilet,
aardappelgratin en salade.
Koffie met chocoladeboontjes.





















De kerstboom moet nog worden opgezet, maar het pre-kerst-diner is inmiddels gemaakt, verorberd en wordt momenteel verwerkt tot.. eh.. uweetwel.

Het was lang geleden dat ik zo uitgebreid heb gekookt (vorig jaar uh... sinterklaas?) en nu weet ik weer waarom ik al die recepten altijd uit de bladen scheur: I like it!!

Wederom een goed voornemen voor 2010!

(Gut, ik ga het -weer- druk krijgen.)

Sana doet een oproepje

En nu ik toch zo lekker bezig ben, direct maar het volgende.

Ik kwijl elk jaar bij het bekijken van de site van Oerol. Had elk jaar wel een fantastisch excuus (overnachting? reis? tijd? duur? reismaatje?), maar dit jaar moet en zal ik er gewoon bij zijn.

Dus: wie gaat er mee?
Wie zorgt ervoor dat ik Oerol op mijn goedevoornemenslijstje2010 kan zetten?

Het is van 11 t/m 20 juni op Terschelling. En nee, dat betekent niet dat ik daar 11 t/m 20 juni ga zijn, maar een dag of 3 a 4. (Wie weet kunnen we wel kamperen in de tuin van de ouders van Vriendin M.?)

Who's interested?