Als je in het programma De Lama’s als doventolk moet optreden en je weet de zin ‘want de blikken in je ogen’ zonder enige bedenktijd te vertolken door 2 conservenblikken open te draaien met een blikopener en ze in je ogen te proppen, dan ben je wat mij betreft gewoon briljant. Hulde aan Ruben van der Meer!
28 september 2007
Ik bewonder
Als je in het programma De Lama’s als doventolk moet optreden en je weet de zin ‘want de blikken in je ogen’ zonder enige bedenktijd te vertolken door 2 conservenblikken open te draaien met een blikopener en ze in je ogen te proppen, dan ben je wat mij betreft gewoon briljant. Hulde aan Ruben van der Meer!
Toekomstmuziek?
Ik kijk het niet hoor, maar ik hoorde het per ongeluk.
Samantha uit Sex & The City:
"I’m a trysexual, I’ll try everything once."
Samantha uit Sex & The City:
"I’m a trysexual, I’ll try everything once."
Daarom is ze een vriendinnetje van mij
He, morgen is de banenbeurs in Zwolle. Daar ga ik heen.
Ga je op zoek naar een andere baan?
Ja. Een baan als… ..... beertender.
Ow tof! Wordt je dan zo’n groene, of zo'n zwarte?
Maakt me niet uit, maar ik schenk alleen maar blondbier.
Ga je op zoek naar een andere baan?
Ja. Een baan als… ..... beertender.
Ow tof! Wordt je dan zo’n groene, of zo'n zwarte?
Maakt me niet uit, maar ik schenk alleen maar blondbier.
27 september 2007
Optisch bedrog
Niemand weet, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet misschien heel zomers lijk met mijn roodwitte puma's en mijn blote enkels gestoken in witte zomersokjes, maar ik heb stiekem gewoon oersaaie grijze beenwarmers aan onder mijn spijkerbroek. Lekker warm.
En morgen?
Morgen gaat gewoon de wintermuts op!
En morgen?
Morgen gaat gewoon de wintermuts op!
26 september 2007
De pols is aan de beterende hand
Voor het eerst in 2 weken vandaag
weer afgewassen, maar mijn billen
afvegen doet nog wél een beetje pijn.
weer afgewassen, maar mijn billen
afvegen doet nog wél een beetje pijn.
25 september 2007
Oei, mijn 1e koffietijd van dit schooljaar
Ik houd van mijn vak. Ik houd er wat minder van als mijn eigen uren uitvallen waardoor stagemaatje en ik elders ondergebracht werden. Zit je daar apies te kijken in het activiteitencentrum alwaar 4 patiënten heel geconcentreerd en in zichzelf gekeerd een kussenhoesje zitten te borduren... Ik gaapte me rot.
"Ach, doe mij ook maar een bakkie koffie", zei ik quasi nonchalant, alsof ik dagelijks driedagelijks heel routineus een bakkie pleur naar binnen gooi. In werkelijkheid was de laatste keer dat ik op deze manier koffie dronk in de examenperiode van de middelbare... Toen wist ik ook niet zo goed waar ik de energie nog vandaan moest halen om opgewekt en enthousiast mijn ding te doen.
Vandaag leukte ik de koffie op met 3 zoetjes en een overdosis koffiemelk. Best te doen, eigenlijk. Het maakte mijn anderhalf uur meekletsen met 4 psychiatrische patiënten en hun borduurwerkje in ieder geval draagbaar. Leve de bezigheidstherapie! (En de koffie. Vooral die koffie. Ineens begrijp ik ook waarom al mijn stagebegeleiders koffie drinken als ware het hun levensadem. Koffie houdt de psychiatrie draaiende. Absoluut. )
Helaas volgde daarna nog een uur bezigheidstherapie in de boekbinderij. Sjit hee. Mijn stagemaatje en ik snappen nu wel waarom ze daar zo depressief blijven; wat een enorm eentonigkut rotwerk en die stilte... ijzingwekkend. Bah.
Toen we, eenmaal buiten, opgelucht naar adem hapten vroeg ik haar of zij dat programma van Gordon en Joling kende. "Ja," zei ze, "met gierende banden naar huis. Nú!"
"Ach, doe mij ook maar een bakkie koffie", zei ik quasi nonchalant, alsof ik Vandaag leukte ik de koffie op met 3 zoetjes en een overdosis koffiemelk. Best te doen, eigenlijk. Het maakte mijn anderhalf uur meekletsen met 4 psychiatrische patiënten en hun borduurwerkje in ieder geval draagbaar. Leve de bezigheidstherapie! (En de koffie. Vooral die koffie. Ineens begrijp ik ook waarom al mijn stagebegeleiders koffie drinken als ware het hun levensadem. Koffie houdt de psychiatrie draaiende. Absoluut. )
Helaas volgde daarna nog een uur bezigheidstherapie in de boekbinderij. Sjit hee. Mijn stagemaatje en ik snappen nu wel waarom ze daar zo depressief blijven; wat een enorm eentonig
Toen we, eenmaal buiten, opgelucht naar adem hapten vroeg ik haar of zij dat programma van Gordon en Joling kende. "Ja," zei ze, "met gierende banden naar huis. Nú!"
24 september 2007
Poepverhaal
Mijn vriendinnetje kocht een huis. Zo simpel als dat het hier staat, zo was het ook. We reden in de auto en ineens zei ze: "Naar rechts!!!!!" Zo gezegd, zo gedaan. "Zie je dat flatje daar helemaal bovenin op de hoek? Dat is van ons."
Oh. Huh? Oké. Gefeliciteerd! Maar... wie, wat, wat, waar, waarom en vooral: waarom hoor ik dat nu pas?!?! Ze legde het uit en vervolgens vertelde ze over hoe enorm ingewikkeld het was geweest om de wc uit te zoeken:
"Jahaa, want ik wilde eigenlijk een vierkante wc-pot, dat leek me wel leuk. Vierkante tegeltjes, vierkant wasbakje, vierkante pot.. alles vierkant. Maar zo'n vierkante pot is weer 200 euro en tja, dan denk ik toch 'laat maar, ik zit op een ronde pot net zo lekker'. Maar weet je, ik wilde ook een wc met zo'n plateautje. Dat je niet *plons* hoort als je poep valt, maar gewoon *plof*. Maar die zijn 200 euro duurder!!! En tja.. dat heb ik dan toch maar wel gedaan. Ik wil mijn poepje gewoon lekker kunnen bekijken."
Ik waarschuwde haar met een 'dit wordt een logje', waarna zij begon met een uitgebreid betoog dat zo'n plateautje heel pedagogisch verantwoord is, want dat de mama van Thijs dat ook had en dat die altijd de poepjes van haar kinderkes bekeek of het wel goede poepjes waren. Ik vond het een dappere poging, maar ik wist wat zij diep vanbinnen ook al wist, maar niet wilde toegeven: Dit wordt een logje.
(Dat vriendinnetje heet Frieda, trouwens.)
Oh. Huh? Oké. Gefeliciteerd! Maar... wie, wat, wat, waar, waarom en vooral: waarom hoor ik dat nu pas?!?! Ze legde het uit en vervolgens vertelde ze over hoe enorm ingewikkeld het was geweest om de wc uit te zoeken:
"Jahaa, want ik wilde eigenlijk een vierkante wc-pot, dat leek me wel leuk. Vierkante tegeltjes, vierkant wasbakje, vierkante pot.. alles vierkant. Maar zo'n vierkante pot is weer 200 euro en tja, dan denk ik toch 'laat maar, ik zit op een ronde pot net zo lekker'. Maar weet je, ik wilde ook een wc met zo'n plateautje. Dat je niet *plons* hoort als je poep valt, maar gewoon *plof*. Maar die zijn 200 euro duurder!!! En tja.. dat heb ik dan toch maar wel gedaan. Ik wil mijn poepje gewoon lekker kunnen bekijken."
Ik waarschuwde haar met een 'dit wordt een logje', waarna zij begon met een uitgebreid betoog dat zo'n plateautje heel pedagogisch verantwoord is, want dat de mama van Thijs dat ook had en dat die altijd de poepjes van haar kinderkes bekeek of het wel goede poepjes waren. Ik vond het een dappere poging, maar ik wist wat zij diep vanbinnen ook al wist, maar niet wilde toegeven: Dit wordt een logje.
(Dat vriendinnetje heet Frieda, trouwens.)
23 september 2007
Verzoekje: Mèlanie
Het lastige aan het achter de schermen en in de coulissen zijn, is de ijzeren discipline die nodig is om de lippen stijf op elkaar te hebben en te houden. Je weet immers nooit of je zender aan of uit staat en door toch snel even tegen je buurvrouw te fluisteren dat je écht heel nodig naar de wc moet, loop je het risico dat het publiek in de zaal jouw boodschap ook door de levensgrote speakers dwars door een dramatische scène heen hoort knallen. Niet bepaald een meerwaarde voor onze musical, en dus ben je stil.
Voor ons, de volwassenen, een relatief makkelijk klusje, maar voor 30 kinderen in zo'n kleine ruimte een onnoemlijk zware taak. Zo ook voor Mèlanie. Een 14-jarige(?) stuiterbal met een overdosis theatraliteit en dramatiek, een eeuwig tekort aan aandacht, een subliem talent om die aandacht te claimen en een nog niet volledig beheerste impulsbeheersing. De perfecte ingrediënten om mij als Juf constant op mijn hoede te laten zijn, want voor je het weet wordt je ineens enthousiast van achter besprongen of stort ze zich midden in de gang ter aarde om de stervende zwaan te imiteren.
Gisteravond, tijdens de laatste -snik- voorstelling, stond ik in de coulissen te kijken en te luisteren naar A. die haar prachtige solo inzette. Een bijzonder moment wat vrijwel altijd gepaard gaat met kippenvel. Zo mooi, zo spannend hoog en zuiver... heerlijk. Een waar genotje.
Totdat Mèlanie kwam aanvliegen: "Hé Juf, weet U, ...", bladiebla.... Ze wervelde om me heen, kwam rechts van me staan en tikte stiekem achterlangs op mijn linkerschouder, deed een imitatie van een huilende peuter die geen snoepje heeft gehad en trok een gekke bek. A. zong rustig door en ik wilde eigenlijk alleen maar met mijn hele zijn bij A.'s liedje zijn, maar Mèlanie eiste 80% van mijn aandacht.
Iets in mij wist dat een "Ssssst, ik wil even luisteren" niet afdoende zou zijn. Althans, niet langer dan 2 seconden. Ook een ietwat boze of geïrriteerde reactie zou niet het gewenste resultaat opleveren, daarmee liep ik meer kans op de stervende zwaan. Of een heel verzuipend zwanenmeer.
Ik moest ineens denken aan de Holdingtechniek die ik zo'n vier jaar geleden op school kreeg aangeleerd. Een kind wat de grip op zichzelf kwijt is geraakt, geen controle meer heeft over zijn emoties en in een driftbui verzand, kun je kalmeren door het op een bepaalde manier heel stevig vast te houden en zo doende letterlijk te begrenzen. Het kind kan veilig uitrazen zonder zichzelf of anderen pijn te doen en raakt vanzelf uitgeput en kalm. Het vraagt een directieve houding van de therapeut en een hoop doorzettings- en uithoudingsvermogen, maar het is wel heel mooi als zo'n kind dan uiteindelijk slap wordt en dankbaar en opgelucht tegen je aan leunt.
Mèlanie was natuurlijk niet zoals het kind hierboven, maar deze gedachtesprong was wel de reden waarom ik haar voor me zette, mijn armen om haar heen sloeg en mijn kin op haar hoofd liet rusten. En ja hoor, haar schouders zakten, ze leunde wat achterover en we konden samen naar de rest van het liedje luisteren. Stiekim gniffelde ik diep vanbinnen. Toen A.'s laatste noot uitdoofde liet ik Mèlanie rustig los en direct stuiterde ze weer om me heen: "Juf, juf, gaat U nu ook een verhaal oner mij schrijven, over Mèèè-laaa-niiieee? Net als over Hanne?! Nu over Mèèè-laaa-niiieee?"
Bij deze dus.
Alstjeblieft, Mèlanie.
Ik heb van je genoten.
Voor ons, de volwassenen, een relatief makkelijk klusje, maar voor 30 kinderen in zo'n kleine ruimte een onnoemlijk zware taak. Zo ook voor Mèlanie. Een 14-jarige(?) stuiterbal met een overdosis theatraliteit en dramatiek, een eeuwig tekort aan aandacht, een subliem talent om die aandacht te claimen en een nog niet volledig beheerste impulsbeheersing. De perfecte ingrediënten om mij als Juf constant op mijn hoede te laten zijn, want voor je het weet wordt je ineens enthousiast van achter besprongen of stort ze zich midden in de gang ter aarde om de stervende zwaan te imiteren.
Gisteravond, tijdens de laatste -snik- voorstelling, stond ik in de coulissen te kijken en te luisteren naar A. die haar prachtige solo inzette. Een bijzonder moment wat vrijwel altijd gepaard gaat met kippenvel. Zo mooi, zo spannend hoog en zuiver... heerlijk. Een waar genotje.
Totdat Mèlanie kwam aanvliegen: "Hé Juf, weet U, ...", bladiebla.... Ze wervelde om me heen, kwam rechts van me staan en tikte stiekem achterlangs op mijn linkerschouder, deed een imitatie van een huilende peuter die geen snoepje heeft gehad en trok een gekke bek. A. zong rustig door en ik wilde eigenlijk alleen maar met mijn hele zijn bij A.'s liedje zijn, maar Mèlanie eiste 80% van mijn aandacht.
Iets in mij wist dat een "Ssssst, ik wil even luisteren" niet afdoende zou zijn. Althans, niet langer dan 2 seconden. Ook een ietwat boze of geïrriteerde reactie zou niet het gewenste resultaat opleveren, daarmee liep ik meer kans op de stervende zwaan. Of een heel verzuipend zwanenmeer.
Ik moest ineens denken aan de Holdingtechniek die ik zo'n vier jaar geleden op school kreeg aangeleerd. Een kind wat de grip op zichzelf kwijt is geraakt, geen controle meer heeft over zijn emoties en in een driftbui verzand, kun je kalmeren door het op een bepaalde manier heel stevig vast te houden en zo doende letterlijk te begrenzen. Het kind kan veilig uitrazen zonder zichzelf of anderen pijn te doen en raakt vanzelf uitgeput en kalm. Het vraagt een directieve houding van de therapeut en een hoop doorzettings- en uithoudingsvermogen, maar het is wel heel mooi als zo'n kind dan uiteindelijk slap wordt en dankbaar en opgelucht tegen je aan leunt.
Mèlanie was natuurlijk niet zoals het kind hierboven, maar deze gedachtesprong was wel de reden waarom ik haar voor me zette, mijn armen om haar heen sloeg en mijn kin op haar hoofd liet rusten. En ja hoor, haar schouders zakten, ze leunde wat achterover en we konden samen naar de rest van het liedje luisteren. Stiekim gniffelde ik diep vanbinnen. Toen A.'s laatste noot uitdoofde liet ik Mèlanie rustig los en direct stuiterde ze weer om me heen: "Juf, juf, gaat U nu ook een verhaal oner mij schrijven, over Mèèè-laaa-niiieee? Net als over Hanne?! Nu over Mèèè-laaa-niiieee?"
Bij deze dus.
Alstjeblieft, Mèlanie.
Ik heb van je genoten.
22 september 2007
21 september 2007
Hoe ik met mijn tijd mee ga..
Bent u al eens geskimd? Dat is het nieuwste van het nieuwste, en echt heel hip. Eigenlijk zou eenieder het eens mee moeten maken, gewoon, om er lekker over mee te kunnen kletsen tijdens de koffie of als smeuïg verhaal bij een goed glas wijn. (Of Bailey's, ik denk dat het daar ook heel goed bij kan.)
Anway, geskimd worden. Ik werd het. Of nou ja, het overkwam me en ik merkte het pas achteraf. De bank beweerde al dat het wel eens gebeurd zou kunnen zijn en blokkeerde afgelopen dinsdag zonder enige waarschuwing mijn pinpasje.
(Fijn, sta je daar met je kar vol boodschappen in de C1000 en dat pinapparaat maar door die hele winkel brullen dat je saldo ontoereikend is terwijl je zelf dondersgoed weet dat er nog minstens 400 euries op je rekening staan en dat er dan een hele rij klanten achter je staat met volle boodschappenkarren en gefronste wenkbrauwen ondersteund door gezucht en gekreun en dat je dan je boodschappen en je portemonnee als pacht achterlaat en naar huis rent om te kijken wat er loos is en dan ziet dat het geld wél op die rekening staat maar voor de zekerheid maar even 20 euro uit een laatje trekt en terug rent om je boodschappen maar contact af te rekenen en dan baalt omdat je de bank weer moet bellen en je weer allerlei rompslomp over je heen gaat krijgen op je spaarzame vrije dag, GROM!!!)
Kortgezegd; ik was daar niet zo blij mee.
Pasje geblokkeerd, pasje van huisgenote om diezelfde redenen geblokkeerd, hoop gezeik, niet leuk. Bank bellen, nieuw pasje, nieuwe pin en vooral gewoon blijven ademhalen. Een orkaan of vloedgolf is erger. Ik speelde de koningin van het relativeren. Problem solved, niks aan de hand. Terug naar de rust-in-mijn-kop-modus. Welverdiend, dacht ik zo. Rustig kabbelde ik de rest van de dag door.
Totdat ik vandaag even mijn rekening ging checken via mijn internetbankiersysteem en ontdekte dat die vuile Roemeense stinkratten toch nog 327,17 euro met MIJN geskimde pasje uit een Roemeense geldautomaat wisten te trekken vlak voordat pasjelief geblokkeerd werd. Ikhaatzeikhaatzeikhaatze. Driehonderdzevenentwintig euro en zeventien cent. Mijnzuur verdiende bejubelde uitkering....
En da's ineens heel gek. Want het zijn maar cijfertjes, maar toch voelde ik me echt persoonlijk geraakt. Aangetast in het diepst van mijn zijn, ofzo. Het klinkt zo stom zoals ik het hier neerschrijf, maar ik voelde me echt bestolen. En ja, ik snap dat ik dat in zekere zin ook gewoon ben, maar de manier waarop is zo onwezenlijk, zo virtueel. Een beetje net als met diefstal. het feit dat de tv weg is, is niet zo erg, maar het idee dat ze in je huis zijn geweest, dát maakt het naar. Dat principe snap ik nu.
Met een bibberstemmetje belde ik de meneer van de bank nog maar een keer. Hij bleek getraind in gevallen als de mijne, want na zo'n 10x herhalen dat ik me écht geen zorgen hoefde te maken, dat het allemaal goed kwam en dat het enige wat voor nu belangrijk was of ik het weekend qua financiën door zou kunnen komen, voelde ik me toch een stuk relaxter. Vraag me af of hij ook zo rustgevend werkt op het gebied van meer ingewikkelde levensvragen.
Voordelen van dit avontuur? (Want we blijven immer positief.)
- Over een tijdje heb ik ineens weer 300 euries!
- Door de adrenalinekick heb ik een retegoeie voorstelling gespeeld, terwijl ik eigenlijk volledig ingekakt was en totaal geen zin meer had om überhaupt nog het toneel op te kruipen. Morgen de laatste voorstelling... snik!
Anway, geskimd worden. Ik werd het. Of nou ja, het overkwam me en ik merkte het pas achteraf. De bank beweerde al dat het wel eens gebeurd zou kunnen zijn en blokkeerde afgelopen dinsdag zonder enige waarschuwing mijn pinpasje.
(Fijn, sta je daar met je kar vol boodschappen in de C1000 en dat pinapparaat maar door die hele winkel brullen dat je saldo ontoereikend is terwijl je zelf dondersgoed weet dat er nog minstens 400 euries op je rekening staan en dat er dan een hele rij klanten achter je staat met volle boodschappenkarren en gefronste wenkbrauwen ondersteund door gezucht en gekreun en dat je dan je boodschappen en je portemonnee als pacht achterlaat en naar huis rent om te kijken wat er loos is en dan ziet dat het geld wél op die rekening staat maar voor de zekerheid maar even 20 euro uit een laatje trekt en terug rent om je boodschappen maar contact af te rekenen en dan baalt omdat je de bank weer moet bellen en je weer allerlei rompslomp over je heen gaat krijgen op je spaarzame vrije dag, GROM!!!)
Kortgezegd; ik was daar niet zo blij mee.
Pasje geblokkeerd, pasje van huisgenote om diezelfde redenen geblokkeerd, hoop gezeik, niet leuk. Bank bellen, nieuw pasje, nieuwe pin en vooral gewoon blijven ademhalen. Een orkaan of vloedgolf is erger. Ik speelde de koningin van het relativeren. Problem solved, niks aan de hand. Terug naar de rust-in-mijn-kop-modus. Welverdiend, dacht ik zo. Rustig kabbelde ik de rest van de dag door.
Totdat ik vandaag even mijn rekening ging checken via mijn internetbankiersysteem en ontdekte dat die vuile Roemeense stinkratten toch nog 327,17 euro met MIJN geskimde pasje uit een Roemeense geldautomaat wisten te trekken vlak voordat pasjelief geblokkeerd werd. Ikhaatzeikhaatzeikhaatze. Driehonderdzevenentwintig euro en zeventien cent. Mijn
En da's ineens heel gek. Want het zijn maar cijfertjes, maar toch voelde ik me echt persoonlijk geraakt. Aangetast in het diepst van mijn zijn, ofzo. Het klinkt zo stom zoals ik het hier neerschrijf, maar ik voelde me echt bestolen. En ja, ik snap dat ik dat in zekere zin ook gewoon ben, maar de manier waarop is zo onwezenlijk, zo virtueel. Een beetje net als met diefstal. het feit dat de tv weg is, is niet zo erg, maar het idee dat ze in je huis zijn geweest, dát maakt het naar. Dat principe snap ik nu.
Met een bibberstemmetje belde ik de meneer van de bank nog maar een keer. Hij bleek getraind in gevallen als de mijne, want na zo'n 10x herhalen dat ik me écht geen zorgen hoefde te maken, dat het allemaal goed kwam en dat het enige wat voor nu belangrijk was of ik het weekend qua financiën door zou kunnen komen, voelde ik me toch een stuk relaxter. Vraag me af of hij ook zo rustgevend werkt op het gebied van meer ingewikkelde levensvragen.
Voordelen van dit avontuur? (Want we blijven immer positief.)
- Over een tijdje heb ik ineens weer 300 euries!
- Door de adrenalinekick heb ik een retegoeie voorstelling gespeeld, terwijl ik eigenlijk volledig ingekakt was en totaal geen zin meer had om überhaupt nog het toneel op te kruipen. Morgen de laatste voorstelling... snik!
Abonneren op:
Posts (Atom)