Existentieel probleempje

er is zoveel en
hoewel ik mijzelf
vaak te groot acht
denk ik dat ik nu te klein ben
dat al wat ik ben
en zou willen zijn
gewoon niet in mij past

Zusje & Zus

Als twee heuse vrouwen stapten wij, beiden gerokt en gehakt (én in een legging, mwhoeha), door het centrum van Leiden. Women on a mission.

Ik ben zo trots op haar ons. Het was knokken, maar de kleinemeisjestijd is voorbij. We made it. Beiden op de rand met zo nu en dan een teentje of zelfs een hele voet in de grotemensenwereld.

Wij zijn er klaar voor.
Wereld, here we come!

Oei

Als dromen voorspellend zijn kunt u mij binnenkort bezoeken op de afdeling 'Herpijnlijk'(?) van een psychiatrisch ziekenhuis en loopt u -als u de mode volgt- volgend jaar te paraderen in slechts een maillot. De rokjes, jurkjes, overgooiers, tuniekjes, broekjes en andersoortige kledingstukken die te dragen zijn óver de maillot raken geheel uit. Puur maillot, opgetrokken tot aan de ribben, wordt dé trend van volgende zomer, aldus mijn droom.

Stagestuff

1.
Nadat de verpleegkundige mijn komst uiterst opgewekt had aangekondigd, vroeg mevrouw M. achterdochtig waar ik dan wel niet van was. Van de beweging, zo werd haar uitgelegd.

Er viel een stilte, gevolgd door een pittige reactie, recht uit haar hart: "Nou, daar ga ik toch niet heen!! Ik ben nou effe met mezelf bezig, al dat gedoe de hele tijd. Ik ga niet naar buiten, ik ga me niet aankleden en ik moet al dat gedoe niet. Ik wil met mezelf bezig. Al dat gedram!!"


2.
Met zijn drieën bevolken we de fitnesszaal. Hij, schizofreen in hart en nieren, loopt zijn programmaatje op de loopband en zij, klassiek autist tot in elk vezeltje van haar zijn, doet haar dwangmatige dingetjes zonder dat het enig bewegingsnut heeft. Ik sta voor de vorm wat te bewegen op de crosstrainer en observeer voornamelijk.

Ik weet dat zij in haar dwang ook altijd even op de loopband wil, maar daar staat hij al een half uur en het lijkt er niet op dat hij binnen een kwartier gaat stoppen. Ze staat besluiteloos tegenover me, drentelt heen en weer, heeft zichzelf verloren in de doorbroken dwangmatigheid. De wit met blauw gestreepte wollen trui met rendieren hangt losjes om haar heen. Haar rechterhand fladdert voor haar oog, ze gaat er helemaal in op. Dan zakt de arm en vangt haar blik de mijne. Ik oefen mijn neutraalpositieve gezicht en kijk rustig terug... Ze houdt het zo'n 30 seconden vol en stelt dan al struikelend over de woorden de vraag der vragen: "Wat voor vlees heb jij tussen de middag gegeten?!"



Ik had kipfilet.
Zij een gehaktbal.

Ik zeg wel wát maar niet wie het zei

"Hé, kijk!!", en deze niet nader te omschrijven persoon
wijst enthousiast naar voren, "een natuurduct!"

Lekker relaxen

Je hebt van die zinnetjes die je over het algemeen graag hoort. Het zinnetje "gaat u maar gewoon lekker achterover liggen en probeer wat te ontspannen" zou me als muziek in de oren klinken op een pyjamaparty, in een massagestudio, op een bounty-eiland, onder de zonnebank of in de wasbak bij de kapper.

Het zinnetje kreeg echter een heel andere kleur toen mijn buik door een groen operatiedoek werd bedekt, mijn rechterpolsje (want oh, wat leek die nietig toen) erop gelegd werd en Meneer de Chirurg met 2 spuiten aan kwam zetten. Spuit 1 moest mijn lieve poezelige ganglionnetje leegzuigen, spuit 2 mocht 'm vullen met een goedje wat me nu zo'n pijn doet.

Het zinnetje 'u mag gaan liggen, da's prettiger als u omvalt' hielp trouwens ook niet echt tegen mijn zenuwen. Maar goed, hij had me ook al grinnikend aangekeken toen ik verklaarde dat ik een slagingskans van 50% voor een operatieve ingreep best mooi vond gezien mijn last van de afgelopen maand, dus ik kon hem goed hebben ;-) .

Ik schrok me de klere een hoedje toen hij na mijn betoog zei dat hij hem zou proberen leeg te zuigen. Nu. Nu?!?!? O ja. Ok. Nu. Leve de module spanningsregulatie! Adem in, adem uit naar de buik... en denk aan je linker kleine teen... Tegen ieder die nog moet zou ik zeggen dat het helemaal niet zo heel veel pijn deed. Ieder die geweest is zou ik uitnodigen voor een lotgenotengroepje om de emotionele schade te verwerken.

Ach nee, ik klets. Het viel mee. Ik was allang blij. Al met al is er ein-de-lijk iets gedaan aan Het Kreng In Mijn Pols en ik ga gewoon heel hard duimen (als ik die weer fatsoenlijk kan bewegen) dat 'ie nooit meer terugkomt!


En nu een paracetemolletje... Die heb ik wel verdiend, dacht ik zo. Proost!

Een vriendinnetje over haar toekomstperspectief

Nou, dan wil ik eerst een paar jaar werken hoor, voordat ik aan kinderen begin. Weet je hoeveel geld die dingen kosten?!?

Guess who?

Mijn lieve huisgenootje over de stoofpeertjes die ik gister maakte

Gatverdamme. Het ruikt naar appeltaart zonder korstje. En wat is nu juist het lekkerste van appeltaart? Juist. Het korstje. Bah, bah, bah!!

Zus en Zusje

Ik verveeeeeeeeel me.
Ik ook. Dit is al mijn 4e vrije dag en als ik morgen niets te doen heb, ga ik dood.
Ik wou dat je hiér woonde.
Ja, ik ook. Dan konden we nu gezellig bij elkaar koffie drinken. Niet dat ik dat lust, maar toch.

Filosofietje

Als klein kind wandelde ik al met dezelfde verwondering naar school als dat ik nu voel. Sommige dingen zal ik naar ik vermoed nooit echt bevatten.

Mijn huisgenootje sloot zich laatst aan bij een koor en moet vandaag op de crematie van een koorlid wat nummers zingen. Ik zit hier achter mijn haar computertje heel vrolijk wat liedjes van Ja Zuster, Nee Zuster mee te zingen. Dat is raar... Op nog geen kilometer van waar ik zit, zitten 100 of misschien wel 200 mensen enorm te treuren om een overleden iemand en ik beleef er niets van. Op diezelfde wijze staat de buurman nu zijn tuin bij te werken en verwondert het buurjongetje zich over het lieveheersbeestje op zijn driewieler. Ieder heeft zijn eigen wereldje en hoewel we het vaak hebben over de wereld, bestaan er volgens mij net zoveel werelden als dat er mensen zijn. En beesten. En andere organismen waar ik geen verzamelnaam voor kan bedenken.

Als klein meisje liep ik van school naar huis soms te zingen. Ik fantaseerde dat de meneer die mij tegemoet kwam misschien wel een soort scout van Kinderen voor Kinderen was, en dat als hij mij hoorde, ik dan misschien wel mee mocht doen. (Dat ego is inmiddels geslonken, hoor. Ik vertrouw mijn eigen zangkwaliteit voor geen cent meer.)
Hoe dichterbij de meneer kwam, hoe stiller ik werd. Mijn stem zakte richting mijn tenen en er kwam geen hoorbaar geluidje meer uit. Ik durfde niet. (Dat is overigens nog niét geslonken. Ik ben nog steeds een schijterd, ondanks de aanmoediging van mn musicaljuf.)

Als de meneer dan voorbij was, realiseerde ik me dat hij mij waarschijnlijk amper écht had gezien. Dat ik voor hem niet meer dan een doodgewone voorbijganger was en in zijn wereld helemaal niet bestond, althans, niet langer dan die drieënhalve seconden waarin wij elkaar passeerden. Het deed me beseffen dat een mens leeft vanuit een egocentrisch wereldbeeld... en dat 'ie alleen belangrijk in en voor zijn eigen wereldje, hoe klein of groot deze dan ook is.

Dat vond ik zo raar. Mijn filosofische hersenpannetje begon aan existentiële thema's waar het nog niet helemaal aan toe was. Ik raakte er altijd flink van in de war en bedacht me dat ik het wel zou snappen als ik later groot zou zijn.

Niet dus.

Nog steeds kan ik het niet beseffen dat in 'mijn wereld' men elkaar aan de andere kant van de wereld afmaakt om politieke redenen, of dat mijn huisgenootje op nog geen kilometer afstand omringd door rouwende mensen een nummer ten gehore brengt en daarmee de tranentrekkende context nog wat extra dimensie geeft......

Ik begrijp het niet. Ik voel het ook niet. En da's maar goed ook, want wie al het wereldleed zou voelen zou binnen 1 seconde dood neervallen. Dus ergens zit de mens heel handig in elkaar. We trekken ons enkel dat aan wat we kunnen handelen en de rest sluiten we gewoon uit. Prima copingsmechanisme.

Ik denk dat ik me hier nog heel lang over kan blijven verwonderen... Gekke wereld. Gekke ik.